Kury w Lublinie

Jako fana yassu niezwykle ucieszyła mnie wiadomość o reaktywacji zespołu Kury. Od ostatniego ich koncertu w Lublinie minęło grubo ponad dziesięć lat. Do Katowic na Off Festival miałem za daleko, musiałem wierzyć, że Tymon i koledzy przyjadą bliżej. Wczoraj wieczorem okazało się, że Mahomet przyszedł do góry. Koncert, podobnie jak występ Tymona z Transistorsami, odbył się w Teatrze Andersena na lubelskiej Starówce.



Wiele się spodziewałem po tym koncercie. Przede wszystkim dlatego, że czytałem iż chłopaki grają całego „POLOVIRUSa” na żywo. Jako, że uważam ten album za jeden z najlepszych w historii polskiej muzyki z niecierpliwością czekałem na środowy wieczór. W dodatku Kury na żywo to dodatkowo improwizacje ubarwiające oryginalne utwory, o czym można przekonać się choćby słuchając płyty „Na żywo w Pstrągu” wieczór miał być udany.



Z lekką obsuwą, tak gdzieś piętnaście po ósmej muzycy wyszli na scenę. Tymon, Piotr Pawlak na gitarze i perkusista Kuba Staruszkiewicz (m.in. Tymański Yass Ensamble) na bębnach. Zaczęli od „Śmierdzi mi z ust”. Pawlak na gitarowym syntezatorze wyczyniał cuda, jakby grała za niego grała orkiestra. Dodajmy, że weselna. Następnie… Mieliśmy do czynienia z magią. Cały „POLOVIRUS” (brakowało tylko utwory „Adam ma dobry Humer”), tylko, że kolejność wykonywanych utworów różniła się od tej, którą znamy z płyty. Co ciekawe najlepiej wypadły utwory, które były trudne do zagrania. Chodzi mi o „Nie gniewaj się, Janusz”, gdzie improwizacja sięgała szczytów Himalajów oraz „Lemur”, gdzie partia instrumentalna została znacznie zmieniona w porównaniu z pierwowzorem. Bardzo atrakcyjnie brzmieniowo zaprezentowany został utwór „Nie mam jaj”, gdzie parodia reggae nabrała odcieni space rocka (lub psychodelii, zależy od przyjętej terminologii). Na tle tych kawałków blado wypadła kultowa „Jesienna deprecha”, choć klangowanie Tymona przypominało wyczyny Lesa Claypoola z zespołu Primus. Fantastycznie zabrzmiały „Ideały Sierpnia”, „Dlaczego”, „Mój dżez” i „Kibolski”. Generalnie wszystkie utwory wypadły bardzo dobrze, słychać było, że mamy do czynienia z fachowcami, którzy nie boją się improwizacji, potrafią to robić, naginają kręgosłupy swoim kompozycjom, nigdy jednak ich nie uszkadzając. Pawlak na gitarze wspomagał się kamerą pogłosową, co nadawało utworom dodatkowych smaczków. Zresztą w momentach freejazzowych to gitarzysta był postacią dominującą. On prowadził improwizacje, skupiał na sobie uwagę słuchaczy. Chciałbym też wyróżnić perkusistę. Bez zbędnego zadęcia, na luzie, z feelingiem, angażował się w zespołowe improwizacje. A grali tak, że kilka razy miałem ciarki na plecach.

Tymon jako konferansjer to osobna historia („może wyda się ona miało wiarygodna”). W „Lemurze” dodał kilka wersów dotyczących spraw piłkarskich. O Smudzie i o tym, że kadra nie ma środkowych obrońców, bo Wasyl to prawy obrońca, zresztą fajny facet. Przed „Trygławem” tekst o szatanie, który siedzi w Borach Tucholskich i popierduje w samotności. „Szatana” zapowiedział jako „kawałek o Darskim i Nieznalskiej”. W pewnym momencie zagadnął Pawlaka czy kupił już węgiel, bo zima ma być sroga. Może nie było takich spektakularnych tekstów jak na koncercie Transistorsów, ale wszystkie gadki pasowały do konwencji, w jakiej poruszają się Kury.



Końcówka koncertu to skok na płytę „100 lat undergroundu”. Fajna, rozbudowana wersja „Och, tato!” i na bis rozimprowizowana „Telekomunikacja”. Prawie dwie godziny z Kurami minęły. Było świetnie, tego oczekiwałem. Jestem bardzo, ale to bardzo zadowolony. Tym bardziej, że bilet kosztował tylko 20 złotych, co w dzisiejszych czasach jest ceną po prostu śmieszną. Jeżeli Kury zawitają do waszego miasta musicie pójść na koncert! No chyba, że nie lubicie Tymona, yassu, improwizacji i humoru w tekstach. Ale to już inna bajka.