Projekt recenzja: NAO – Deprywacja sensoryczna

Gdy Dawrweszte rzucił pomysł następnej propozycji do oceny w ramach naszego projektu byłem w lekkim szoku. Przede wszystkim ze względu na to, że nazwa kapel kompletnie nic mi nie mówiła. „Może to i lepiej” – pomyślałem. Wszak warto poszerzać swe horyzonty muzyczne i poznawać twórczość wykonawców do tej pory nieznanych.

Muszę przyznać, że niełatwym okazało się dotarcie do płyty zespołu NAO. Pierwszy risercz przeprowadzony wśród znajomych spełzł na niczym. Dopiero kontakt z warszawskim kolegą od szeroko rozumianej muzyki alternatywnej zaowocował pożyczeniem egzemplarza. Zadowolony wróciłem do domu i zarzuciłem sieci… Tzn. włożyłem płytę do odtwarzacza u nacisnąłem „play”.



I tu kończy się przyjemność obcowania z albumem o wydumanym tytule „Deprywacja sensoryczna”. Przyznam, że płyty wysłuchałem w całości trzy razy i trzy razy musiałem używać różnych środków by reanimować rozszalałe serce i wzburzone zmysły. Pierwszy raz udało mi się uspokoić po degustacji Perły niepasteryzowanej w ilości trzech butelek. Drugi raz me życie i zdrowie psychiczne zawdzięczam Kasi Krzak i jej albumowi „Hounds Of Love”. Po trzecim na pomoc przyszedł the one and only Dexter Morgan.

Muzyka zespołu NAO to nudne, monotonne brzęczenie, które powoduje u słuchacza chęć ucieczki do Australii. Wszystkie kompozycje są takie same, generalnie płyta zlewa się w jedną całość. Trudno wyróżnić jeden kawałek od drugiego. Ziewanie podczas słuchania gwarantowane. Na przemian z ochotą by wyjąć płytę z odtwarzacza i dokonać na niej destrukcji z pomocą tasaka. Podejrzewam, że fani post muzyki z portalu typu Porcys byliby zachwyceni i porównaliby płytę NAO do Sigur Ros czy czegoś takiego. Niestety, różnica między kapelą z Warszawy a Islandczykami jest jak między Żuławami a Mount Everestem. Nie rozumiem podobnego grania. Jeden dwa dźwięki na gitarze, do tego trochę elektroniki, motoryczny rytm. Wszystko to zdaje się brzmieć dobrze. Ale tylko na papierze. Bo choć, sądząc z mojego opisu, może to brzmieć interesująco, to jednak tak nie jest. To nie Joy Division, gdzie minimalizm sprawił, że wszystko nabrało sensu. Wszystko, co ma do zaproponowania NAO to wkurzenie słuchacza. Lub doprowadzenie go do depresji. Nie wiem, może to taki zamysł artystyczny. Zresztą modny w świecie sztuki współczesnej. Jedynym plusem „Deprywacji sensorycznej” jest głos wokalistki Edyty Glińskiej. Mocny, o ciekawej barwie, przykuwający uwagę. Pani powinna przyłączyć się do jakiegoś bandu grającego bardziej konkretną muzykę i wtedy to mogło by okazać się strzałem w dziesiątkę. Gdyby wokalistka śpiewała w zespole wykonującym muzykę podobną do Lacuna Coil to byłoby całkiem, całkiem…

Na koniec trochę o tekstach, bo te są tak kretyńskie i wkurzające, że po prostu prawie wyszedłem z siebie. Do tej pory myślałem, że nie da się śpiewać gorszych liryków niż zespół Coma i Roman Kostrzewski. Znajdowałem się jednak w mylnym błędzie. Może być gorzej.

całe stosy śmieci wmiatam pod dywan świadomości
nagich stóp wściekły tupot
ubijam pod nim je

Co to jest, pytam się? Poezja? Możliwe. Czyli chyba czegoś nie rozumiem. Musiałem sprawdzić czy mój poziom intelektualny się nie zmniejszył. Zdjąłem z półki tomik poezji Różewicza i rozpocząłem lekturę. Czytam, czytam… Okazało się, że wszystko jest jasne i klarowne. Ok., w takim razie teksty NAO to nie poezja tylko bełkot. Można się pośmiać. Na przykład z tego:

mdłe opary na dnie słów
kłębią się
przesyt trującej emfazy w wydychanym powietrzu
coś dziwnego w powietrzu
zapach mrozu i cień

„Przesyt trującej emfazy” mnie powalił. Tak chyba będę oceniał płyty, które mi się nie podobają. Nie wszytko jednak jest śmieszne. Po tym jak usłyszałem wersy:

kandyzuj mnie
donoś swój lizany płód
błękitną ciecz do obiegu wlej
we frazesach zamknij mnie
każdy lubi słodki krem

…puściłem mentalnego pawia. Fuj! Tytuł płyty jest adekwatny do zawartości. Trzeba mieć opaskę na oczach i watę w uszach by przetrwać kontakt z wytworami mentalnymi kapeli NAO.

Ocena 1,5/5, w tym 1 punkt przyznany za głos wokalistki. Parówkowym skrytożercom mówimy „NIE!”.

Recenzja Dawrweszte.
Recenzja Bojadżijewa.