Per aspera ad astra

Projekt recenzja: GGFH – Disease

2012-01-22T16:29:00.005+01:00

Dzisiejsza propozycja dla „Projektu recenzja” wypłynęła ode mnie. Sugerując album „Disease” zespołu GGFH chciałem jednocześnie zmierzyć się ze swoimi upodobaniami muzycznymi z przeszłości. Znaleźć odpowiedź na pytanie – czy muzyka, którą pasjonowaliśmy się w konkretnym „tu i teraz”, po latach nadal działa z porównywalną silą? Czy fascynacje z okresu liceum czy studiów nadal są żywe?

Kilkanaście lat temu, kiedy wszelkie odmiany metalu, punku i rocka progresywnego zaczęły mnie nudzić zainteresowałem się industrialem. Ten nurt muzyczny odpowiadał moim poszukiwaniom muzycznym. Była w nim i agresja i przekraczanie granic. Prowokacja czy nawet wyuzdanie połączone z poezją i zadumą. Rytm, melodia, a jednocześnie brzydota i brutalność. Słuchaliśmy wtedy w gronie znajomych rożnych rzeczy, od Einsturzende Neubauten do Ministry. Szufladka industrialowa była tak pojemna, że dało się tam umieścić zespoły, które wymykały się jednoznacznym klasyfikacjom. Jedną z takich kapel było właśnie GGFH. A właściwie tylko ich jedna płyta, bo innej ani ja, ani moi koledzy nie znaliśmy.

Album „Disease” przypomina ścieżkę dźwiękową do postapokaliptycznego horroru, gdzie rządzi szaleństwo, strach i przemoc. Po ulicach opustoszałych miast szwędają się zombie, zmutowane stwory wyrywają sobie kawałki mięsa w ruinach fabryk. Czerwone oczy błyszczą w ciemności wypatrując kolejnych ofiar. Niepokojące dźwięki dochodzą z wielu stron. Jedynym ratunkiem jest pogrążenie się w obłędzie i ciche recytowanie hymnów ku czci Cthulhu.

Zawsze odbierałem „Disease” projekcjami obrazów. Może dlatego, że wielokrotnie słuchałem tej muzyki albo z pomocą walkmana albo w domu przez słuchawki. Po zamknięciu oczu, wraz z pierwszymi dźwiękami zaczynały pojawiać się obrazy. A to fragmenty horrorów, których wtedy oglądałem całe mnóstwo, a to filmów science fiction w rodzaju „Mad Maxa” czy „Hardware”. Muzyka GGFH podsuwała wyobraźni coraz to nowe obszary to eksploracji.

Muzycznie Amerykanie atakują elektronicznym rytmem, inspirują się nowatorskimi dokonaniami ówczesnej awangardowej sceny tanecznej (np.: rytmy jungle w „Dead Men Don’t Rape”, „Real” czy „Dark Powers”). Nieobce są wpływy Alien Sex Fiend, zarówno jeśli chodzi o kwestie tekstów jak i muzyki. Agresywne riffy gitarowe, które słychać w kilku utworach są nawiązaniem do tej brytyjskiej legendy sceny gotyckiej. Podobnie jak niepokojące dźwięki klawiszy – tego jest całe mnóstwo – melodie wywołujące ciarki na plecach pojawiają się na całym albumie, odwzorowując nastrój o którym pisałem akapit powyżej. Elektronika na tej płycie jest agresywna i ostra. Gdyby te kawałki zagrać w rockowym składzie mielibyśmy do czynienia z niezłym metalowym wymiataniem. Jednocześnie na płycie słyszymy delikatne melodie, jak choćby w utworze tytułowym, gdzie smutny i nostalgiczny temat połączony jest z czystym śpiewem. Tylko, że słowa „dancing In disease” nie nastrajają zbyt optymistycznie. Interesujące jest nawiązanie do Doorsowskiego „The End” w utworze „Dark Powers”, gdzie wykorzystano nie sample z oryginalnego utworu, tylko kobiecy wokal, który oznajmia „Father, I want to kill you”.

Trudno jest mi jednoznacznie wyróżnić jakiś utwory. No, może poza jednym, ale o tym poniżej. Album tworzy spójną całość. Nie oznacza to, że jest monotonny, wręcz przeciwnie. Twórcom udało się znaleźć klucz to stworzenia albumu, który był jednocześnie spójny, a jednocześnie nie popadał w sztampę. Co nie było takie łatwe, gdyż niektórzy mogliby po prostu włączyć rytm z automatu perkusyjnego, bas z syntezatora i jedziemy. Interesujące jest też to na ile GGFH było częścią ówczesnej sceny industrial. Z tego co czytałem „Disease” było oceniane m.in. przez metalowy magazyn „Kerrang!”, a sam zespól koncertował między innymi z grupą Fear Factory. A należy przypomnieć, że takie grupy jak Nine Inch Nails czy Ministry zostały wtedy dostrzeżone zarówno przez środowisko metalowe, jak i mainstream. Zastanawiało mnie też czy takie zespoły jak Apoptygma Berzerk czy VNV Nation miały wpływ na twórczość Amerykanów. Pewnie było tak, że każdy inspirował się nawzajem.

Kilka osobnych zdań chciałbym poświęcić utworowi „Plasterchrist”. Zarówno kilkanaście lat temu, gdy słuchałem GGFH po raz pierwszy i teraz, po latach, uważam, że to najlepszy kawałek na płycie. Na początku słyszymy męski głos recytujący tekst w dziwnym języku (aramejski?). Utwór snuje się niespiesznie, a muzyka powoduje pojawianie się obrazów w wyobraźni – ja zawsze miałem skojarzenia jak z dzieł Hieronimusa Boscha. Był jednocześnie opowieścią o śmierci Jezusa na Golgocie, a równocześnie zapowiedzią Apokalipsy. Z drugiej strony tekst nasuwa dość perwersyjne skojarzenia jeśli chodzi o ludzi napawających się cierpieniem.

Jedynym utworem, który nie przypadł mi do gustu to „Confession”, ostatni utwór na płycie. Niby 15 minut, a tak naprawdę to 2 minuty zgrzytów na początku, później długi fragment ciszy i pozbawione większego sensu zakończenie. Pamiętam, że wiele lat temu, gdy przegrywałem ten album na jedną stronę kasety dziewięćdziesiątki to odpuściłem sobie ten kawałek. Słuchany po latach nadal wydaje się zbędny. Gdyby nie to ocena całej płyty byłaby wyższa.

Krótkie podsumowanie – dla miłośników ambitnej muzyki elektronicznej i industrial „Disease” to pozycja obowiązkowa. Dla słuchaczy nieobeznanych z gatunkiem może być początkiem przygody z podobną muzyką. W dodatku może przekonać niedowiarków, że płyta zawierająca elementy muzyki tanecznej (electro, jungle) niekoniecznie została stworzona do puszczania w tancbudach w Bystrzejowicach. Wręcz przeciwnie.

Czas na ocenę. Okazało się, że po latach słucha się tego świetnie. Panowie Michael Geist i Brian J. Walls stworzyli autentyczną industrialową perełkę. Pozostaje mi tylko przyznać im ocenę 4,5/5.

Recenzja Dawrweszte.
Recenzja Bojadżijewa.

Projekt recenzja: Devin Townsend Project – Deconstruction

2012-01-08T18:22:00.004+01:00

Koncept albumy miewają to do siebie, że przekaz liryczny może przesłonić muzykę, a wręcz narzucić wykonawcy określoną formę wyrazu. Bywa też tak, że temat przewodni nie jest zbyt oryginalny lub ciekawy. Mówiąc krotko, na koncepcie można się przejechać, strzelić sobie w stopę lub zacisnąć pętlę na szyi. Jasne, było wiele genialnych płyt koncepcyjnych. Od „Highway 61 Revisited” Dylana i „Freak Out!” Franka Zappy, przez bitelsowskiego „Sierżanta Pieprza”, „Dark Side Of The Moon” Floydów czy „Misplaced Childhood” Marillion aż do „Crack The Skye” Mastodon. Z drugiej strony jednak powraca myśl, że nie zawsze się to udaje.

Devin Townsend wymyślił koncept następujący: bohater opętany jest chęcią poznania prawdziwej natury otaczającej go rzeczywistości. Wyrusza więc w podroż by uzyskać odpowiedzi na dręczące go pytania. Pierwszy przystanek – Piekło. Diabeł odkrywa przed bohaterem tajemnicę wszechświata wręczając mu cheeseburgera, który nie może być jednak skonsumowany, bowiem bohater jest wegetarianinem. Cała nadzieja na znalezienie odpowiedzi umiera, a poszukiwanie prawdy jest bezcelowe. Czy to nie brzmi pretensjonalnie? Tak, oczywiście. Ale pozostaje jedno „ale” i nie chodzi mi tu o gatunek piwa. Album „Deconstruction”, bo o nim tu mowa w dzisiejszym odcinku „Projektu recenzja”, zawiera bowiem fascynującą i miejscami zahaczającą o geniusz treść muzyczną.

Kto zna dorobek Kanadyjczyka może spodziewać się szeroko pojętego metalu. Devin potrafi zaskoczyć, zresztą robił to już w przeszłości i robi to nadal. Tylko, że „metal” Townsenda jest zgoła inaczej definiowany. Odrzuca stylistyczne ograniczenia w zakresie formy. Obok blastów i spiętrzonych gitarowych riffów mamy dodatki orkiestrowe, instrumenty klawiszowe i kobiece wokale (Floor Jansen z ReVamp, niegdyś wokalistka After Forever). Wydaje mi się, że obok naturalnych dla muzyki Townsenda nawiązań do rożnych podgatunków metalu inspiracją był również rock progresywny. Wśród 9 utworów zawartych na płycie jeden ma pomad szesnaście minut, a trzy to dziesięciominutowe mini suity. Wszystkie, nawet te krótsze 4-5 minutowe utwory, są skomplikowane w budowie, pełno w nich zmian tempa, nastrojów. Zawartość muzyczna oddaje w tym przypadku tematykę tekstów. Czyli szukamy chaotycznie odpowiedzi na stawiane przez nas pytania, stając twarzą w twarz ze swoimi lękami. Dźwiękowy chaos jest jednak uporządkowany - oddaje skutecznie filozofię muzyczną jednego z potencjalnych muzycznych inspiratorów powstania „Deconstruction”, czyli Roberta Frippa, który stwierdził kiedyś, że „muzyka King Crimson to rodzaj uporządkowanej anarchii”. Dodatkowo płyta, mimo brutalności zwiera całkiem sporo melodii. Choć trzeba uczciwie przyznać, że nie są to melodie rodem z „Tańca z gwiazdami”. Miłośników grania technicznego musi też zachwycić to co Devin wyprawia na tej płycie z gitara. Niektóre frazowania przypominają to co na pierwszych płytach Annihilator wyprawiał Jeff Waters.

Jestem pełen podziwu dla Devina za to jakiego kalibru goście wystąpili na tej płycie. Poza wspomnianą powyżej panią Jansen, swoich głosów użyczyli m.in. Mikael Åkerfeldt (Opeth), Ihsahn (wiadomo kto to, nieprawdaż?), Joe Duplantier (Gojira), Greg Puciato (Dillinger Escape Plan), Paul Masvidal (Cynic, Death), a solo gitarowe w utworze tytułowym zagrał Fredrik Thordendal z Meshuggah. Po prostu metalowe niebo zebrało się na brutalnej jak piekło płycie.

Zastanawiam się, który z utworów wyróżnić. Praktycznie każdy utwór to perełeczka. I w sumie należ traktować album jako całość, jak to w przypadku płyt koncepcyjnych być powinno. Choć zdecydowałem się – mój ulubiony fragment płyty to następujące po sobie „Juular”, „Planet Of The Apes” i „Sumeria”. Choć ta wyliczanka jest pozbawiona sensu, bo później mamy wspaniałą szesnastominutową suitę „The Mighty Masturbator”, a poprzedzający „Juular” kawałek „Stand” to jeden z najlepszych utworów na płycie.

Polecam „Deconstruction” wszystkim fanom ciężkich dźwięków. Także tym, którzy lubią rock progresywny, industrial (tak, tak, Devin nie zapomniał o Strapping Young Lad, więc podobne elementy musiały się pojawić) czy po prostu nie boją się wyzwań. Bo płyta wymaga skupienia. Polecam przetestowanie jej podczas słuchania przez słuchawki, wtedy można bardziej docenić warstwę brzmieniową i poziom produkcji. Album Townsenda potwierdza to, co pisałem na tym blogu przy okazji recenzji plyty Machine Head. Rok 2011 był bardzo udany jeżeli chodzi o albumy z ciężką muzyka.

Czas na ocenę, jak zwykle zresztą. Płyta jest świetna, miejscami ociera się o geniusz. Zastanawiam się czy jednak nie zawiera muzyki zbyt hermetycznej jak na gusta mainstreamowego słuchacza. Ale co to mnie obchodzi? 4,5/5.

P.S. Jednocześnie z „Deconstruction” ukazał się album „Ghost”. Sygnowany również szyldem Devin Townsend Project zawiera jednak zupełnie inna muzykę. Ale to już temat na inną notkę.

Recenzja Dawrweszte.
Recenzja Bojadźijewa.

Nasi kochani politycy

2011-12-31T19:04:00.001+01:00

Nie ma takiego okrucieństwa ani takiej niegodziwości, której nie popełniłby skądinąd łagodny i liberalny rząd, kiedy zabraknie mu pieniędzy.

Alexis de Tocqueville

Projekt recenzja: Dreamies - Auralgraphic Entertainment

2011-12-27T18:49:00.003+01:00

Proszę sobie wyobrazić… Pierwsza połowa lat siedemdziesiątych. Wtedy się zdążały takie historie. Pewien mężczyzna, zamożny członek amerykańskiej klasy średniej jednego dnia postanawia zmienić swoje życie. Rzuca atrakcyjną pracę, schodzi do piwnicy i zaczyna snuć sen utkany dźwięków. Sen, jak to zwiewne marzenie, utkany jest z fragmentów rzeczywistości udrapowanych jednak na mistyczną podróż na przekor przyzwyczajeniom odbiorców dźwięków. Takie rzeczy zdarzały się w latach siedemdziesiątych, proszę sobie wyobrazić.

Słyszymy gitarę akustyczną, delikatne frazy powtarzane w nieskończoność. Za chwilę niepokojące dźwięki syntezatora Mooga. A tu jeszcze głos, z początku delikatny śpiew, przypominający Cata Stevensa, a za chwilę… Tak, to chyba, ten prezydent, zastrzelony w Dallas. Kennedy. Niepokojące brzmienie syntezatora wzmaga się. Tak to robiono w latach siedemdziesiątych. Co jeszcze słyszymy. Ach! Bitelsi, posłuchajcie, przecież to „All You Need Is Love”, ale dlaczego wcześniej słyszymy wybuchy bomb? Delikatny głos przedziera się przez odgłosy wystrzałów i snuje opowieść o śnie. Marzeniu, które odeszło, a może nadal jest z nami? Nienamacalne lecz obecne. Tak, to się mogło wydarzyć w latach siedemdziesiątych. Muzyka nagrywana przez mężczyznę w piwnicy z każdą minutą staje się coraz mroczniejsza. Na początku to tylko dotknięcie rzeczywistości, która nie należy do najprzyjemniejszych, sen bywa przyjemny. Z czasem jednak, gdy zanurzamy się w coraz mroczniejsze obszary zaczynamy czuć samotność i chłód.

Wtedy i dziś zdarzają się takie historie.

Płyta „Auralgraphic Entertainment” podpisana szyldem Dreamies to de facto solowy projekt pana o nazwisku Bill Holt. Nie wiem czy świadomie czy nie, ale tworząc materiał na ten album podążał podobną drogą jak Brian Eno czy członkowie Tangerine Dream, gdy w podobnym czasie ujarzmiali syntezatory i tworzyli nowe gatunki muzyczne. Zawartość albumu można określić mianem eksperymentalnej muzyki elektronicznej lub pierwocinami ambientu. Mamy do czynienia z dwoma długimi kompozycjami mającymi po 25 minut każda. O ile pierwsza, nazwana „Program Ten” jest bardziej melodyjna, druga, czyli „Program Eleven” jest mroczniejsza, bardziej posępna, miejscami wręcz depresyjna. Wszystko jednak tworzy zamkniętą całość. Muzyczny sen (dlatego przypomniałem Mandarynkowy Sen powyżej), który tworzy całość. Hipnotyczny, elektryzujący eksperyment muzyczny, który posiada jedną ważną cechę. Jest przyswajalny, a dla osób lubiących podobne klimaty może być wręcz zachwycający. Uwielbiam tego typu podróże muzyczne. Kiedy autor nie zapomina, że jego dzieło powinno być zrozumiale choćby dla wąskiego grona słuchaczy.

Takie rzeczy się zdarzały w latach siedemdziesiątych.

Wybitny album. Ocena 5/5. Polecam.

P.S. Inspiracją do formy recenzji był wiersz Marcina Świetlickiego „Odciski”, wykonywany również w formie muzycznej z zespołem Świetliki.

Recenzja Dawrweszte.

Recenzja Bojadżijewa.

Przedmieścia

2011-12-26T20:20:00.001+01:00

płacz o świcie
budzi
pijane elfy

[1999]

Terry Gilliams's Christmas

2011-12-24T12:07:00.001+01:00

Projekt recenzja: Kate Bush – 50 Words For Snow

2011-12-11T17:30:00.005+01:00

Przyznam się do jednego. Kate Bush należy do moich ulubionych wokalistek jakie kiedykolwiek stąpały po trzeciej planecie od Słońca. Początek mojej znajomości z twórczością tej pani był dość trywialny. W okresie licealnym, gdy byłem nieśmiałym, wrażliwym miłośnikiem poezji Różewicza i muzyki zespołu Slayer, podkochiwałem się w pewnej dziewczynie, nomem omen o imieniu Kasia. Lubiłem z nią rozmawiać, patrzeć w oczy i robić podobne rzeczy, które z wiekiem wydają się być mniej lub bardziej zabawne. Ze znajomości ostała mi się muzyczna pamiątka. Otóż rzeczona Kasia była zakręconą fanką Kate Bush, w dodatku posiadającą oryginalne kasety przywiezione z Wielkiej Brytanii. W czasach dominacji na polskim rynku kaset z wytwórni Takt czy MG Records było to po prostu Coś! Z początku podchodziłem do słuchanej muzyki z pewną rezerwą, z czasem jednak twórczość autorki „Wuthering Heights” zaczęła mi być bardzo bliska. Podobało mi się połączenie melodyjności utworów z ich wysokim poziomem artystycznym. Kate Bush dostarczała muzykę, która gościła na listach przebojów a jednocześnie stanowiła wyzwanie dla słuchacza. Eksperymentowała z formą artystycznego wyrazu nie zapominając o tym by muzyka była przyswajalna. Do tego niesamowity głos i artystyczne teledyski (pamiętacie „Cloudbusting” z udziałem Donalda Sutherlanda?). Cztery płyty wydane w latach 80tych zeszłego stulecia uważam za arcydzieła. Niestety nic nie trwa wiecznie. Lata 90te to dla pani Bush nieudany album „The Red Shoes” po którym nastąpiło dwunastoletnie milczenie twórcze. Rok 2005 przyniósł album „Aerial”, piękny, lecz nieco pomijany w różnych zestawieniach. Cóż, 12 lat milczenia to we współczesnej muzyce po prostu wieczność. Tym bardziej, że artystka dochowała się w międzyczasie całej masy epigonów z których najbardziej znana jest Tori Amos.

Pod koniec listopada, po sześcioletniej przerwie, ukazała się nowa płyta Kate Bush „50 Words For Snow”. I to ona będzie bohaterką niniejszego wpisu w ramach projektu recenzja.

W dzisiejszych czasach Kate Bush nie musi już niczego udowadniać. Jej dorobek i wpływ na współczesną muzykę to rzecz niepodważalna. Podejrzewam, że to właśnie wpłynęło na eksperymentalny charakter płyty. Kompozycje są długie, najkrótsza ma prawie siedem minut, najdłuższa ponad trzynaście. W dodatku pierwsza połowa albumu nasuwa skojarzenia z poszukiwaniami muzycznymi z zakresu ambitne i minimal music. W jednej z zagranicznych recenzji natknąłem się na porównanie do muzyki z solowych płyt Briana Eno. Ja bym dorzucił nawet Aphex Twin z okresu „Selected Ambient Works”. Dwa pierwsze utwory „Snowflake” i „Lake Tahoe” układają mi się nawet w jedną suitę trwającą dwadzieścia minut. Powtarzane frazy fortepianu, przyciszony głos, smyczki w tle. Wszystko to może na pierwszy rzut ucha wydać się monotonne. I muszę przyznać, że rzez pierwsze dwa przesłuchania nie mogłem przebrnąć przez te utwory. Dopiero stara sprawdzona metoda, czyli nałożenie słuchawek i odizolowanie się od otoczenia spowodowało, że zagłębiłem się w świat pani Bush. Kolejny utwór, czyli „Misty” to kontynuacja dwóch pierwszych kompozycji. Dochodzi jeszcze element zmienności nastrojów podczas trwania utworu oraz fragmentami mocniejsze partie wokalne ze strony wokalistki. Nastrój nadal jest oniryczny, ale nie oznacza to, że mamy do czynienia z nudą. Pierwsze trzy utwory to początek opowieści o chłodzie i zimie. Całą płytę splata zresztą temat zimowy. Kate Bush przygotowała po prostu zestaw „opowieści zimowych”. Po zamknięciu oczu możemy wyobrazić sobie szczyty górskie pokryte śniegiem, alpinistów próbujących wspiąć się na niedostępny szczyt, czy bezkresne pustkowia skute lodem.

Moment zmiany klimatu przychodzi w singlowym „Wild Man”, gdzie w refrenie artystkę wspomaga walijski wokalista Andy Fairwather Low obdarzony bardzo charakterystyczną barwą głosu. Ten utwór wpisuje się w tradycję Kasinych opowieści, tak jak je snuła jeszcze w XX wieku. Melodeklamacja wywołuje ciarki na plecach. Po tym bardzo dobrym utworze przychodzi czas na duet z Eltonem Johnem w „Snowed In At Wheeler Street”. Napięcie stopniowane jest z każdą chwilą. Od spokojnego interludium przez coraz bardziej rozbudowane frazy aż do podniosłego finału w którym wokaliści powtarzają zdanie „I don’t want to lose you”. Piękny, dramatyczny utwór, który na długo pozostaje w pamięci. Przypomina mi on niektóre utwory Petera Hammilla, choćby „A Way Out” z albumu „Out Of Water”. I jeszcze uwaga – wiedziałem, że Elton John potrafi śpiewać, chociaż to nie moja bajka, ale duet z Kate jest po prostu fenomenalny.

W utworze tytułowym mamy kolejnego gościa. Tym razem jest to wybitny brytyjski aktor Stephen Fry recytujący fragment tekstu. Kawałek jest dość zakręcony i przypomina mi elektroniczne eksperymenty, które Kate Bush zaserwowała w utworze „Sat In Your Lap” z płyty „The Dreaming”. Wreszcie finisz płyty. „Among Angels” to tylko śpiew Kasi, fortepian i smyczki. Wyciszenie, spokój, pieśń na pożegnanie. Tekst koresponduje z tym, co czułem, gdy słuchałem tego utworu:

I can see angels around you
They shimmer like mirrors in Summer
There's someone who's loved you forever but you don't know it
You might feel it and just not show it

Czy to już koniec, czy może chcesz powtórzyć podroż przez góry pokryte śniegiem jadąc konnym zaprzęgiem by dotrzeć na kraniec świata? A może powinniśmy jeszcze raz posłuchać „50 Words For Snow”, bo coś istotnego mogło nam umknąć? Zabiegani w codzienności, w momentach, gdy przestajemy zwracać uwagę na szczegóły, które kiedyś były dla nas ważne, a dziś ich nie zauważamy. Posłuchajmy…

Czas na ocenę. Tak jak stwierdziłem na początku recenzji długo nie mogłem przekonać się do utworów zamieszczonych na początku płyty. Okazało się jednak, że z każdym przesłuchaniem stawały się one częścią opowieści, która pochłaniała mnie coraz bardziej i bardziej. Moje pierwsze wrażenia nie były zbyt pozytywne, może dlatego, że nie spodziewałem się długich, eksperymentalnych kompozycji, a raczej zbioru piosenek w klimacie albumu „The Sensual World” czy „Never For Ever”. W sumie teraz pomyślałem sobie, że kompozycje z nowego wydawnictwa mogą kojarzyć się z suitą „The Ninth Wave” z drugiej strony albumu „Hounds Of Love”. Tylko, że do zrealizowanie rozwinięcia tych pomysłów zajęło artystce dwadzieścia lat. Reasumując - w końcu okazało się, że muzyczny śnieżny puch, którym spowita jest płyta Kate Bush sprawił mi przyjemność i sprawił, że „50 Words Of Snow" uważam za bardzo dobrą płytę. Warto było czekać. Ocena 4,5/5.

Recenzja Dawrweszte.

Recenzja Bojadźijewa.

Odmienne stany świadomości

2011-11-28T13:37:00.002+01:00

Dosłownie przed chwilą dowiedziałem się, że wczoraj zmarł wybitny brytyjski reżyser filmowy Ken Russell. Jego twórczość ma dla mnie nierozerwalny związek z muzyką. Nie tylko dlatego, że wyreżyserował film „Tommy” oparty o słynną rock-operę autorstwa The Who. Przede wszystkim dlatego, że gdzieś na przełomie lat 80tych i 90tych w telewizji puszczono serię filmów będących wizualną parafrazą biografii wielkich kompozytorów. „Kochankowie muzyki” o Czajkowskim, „Mahler” i „Lisztomania”. Szczególnie ten ostatni film zrobił na mnie wrażenie, a to ze względu na to, że autorem aranżacji muzycznej był Rick Wakeman, najbardziej znany z bycia pianistą w zespole Yes, który to band w ówczesnych latach hołubiłem.

Obejrzałem też inne filmy Russella. Jak chociaż niesamowite „Diabły” będące opowieścią o opętaniu zakonnicy przez demony. Inne ujęcie tego tematu zaserwował nam Jerzy Kawalerowicz w „Matce Joannie od aniołów”. Jednak malarska i szalona wersja Russella bardziej do mnie przemawiała. Film w klimacie przypominał klasyczny gotycki horror, a jednocześnie było w nim coś nowoczesnego, jakby reżyser antycypował to co w kinie stanie się w następnych dekadach.

No i „Odmienne stany świadomości”, gdzie główny bohater, taki współczesny dr Frankenstein, przeprowadza na sobie eksperymenty mające na celu poznanie wszystkich stanów ludzkiego umysłu. Heh, mamy do czynienia nawet z deprywacją sensoryczną. W swoim czasie ten film robił na mnie olbrzymie wrażenie. Psychodeliczny nastrój tego filmu kojarzył mi się z końcówką „Odysei kosmicznej” Kubricka i „Videodrome” Cronenberga. Oderwanie od rzeczywistości, halucynacje, utrata granicy między tym co urojone a tym co rzeczywiste. Aż chyba odkurzę kasetę VHS i sprawdzę czy po latach ten film nadal wywołuje tak silne wrażenia. Tak sobie teraz pomyślałem i doszedłem do wniosku, że Russell był reżyserem, który mógłby podjąć się ekranizacji takich książek Philipa K. Dicka jak „Trzy stygmaty Palmera Eldricha” czy „Ubik”.

Russell to wielce oryginalny twórca. I jego filmy były dość śmiałe jak na swoje czasy. Choćby wspomniani powyżej „Kochankowie muzyki” ukazujący Czajkowskiego rozdartego między żoną-nimfomanką (ach, ta scena w pociągu!) a młodym kochankiem. Jak na początek lat siedemdziesiątych było to dzieło wykraczające poza uznane kanony. Poza tym - nawet jak kręcił filmy słabsze to zawsze był w nich ślad nietuzinkowych pomysłów. Szedł własną drogą. Tak jak powinno się robić.

Rest in peace, Ken…

Projekt recenzja: Coroner – Grin

2011-11-27T19:52:00.004+01:00

Szwajcaria bardziej niż z muzyką kojarzy się z bankami czy produkcją serów. Nie oznacza to jednak, że Helweci nie obdarzyli świata kilkoma projektami muzycznymi, które wywarły wpływ na rozwój współczesnej sceny muzycznej. Mimo, że liczba znanych powszechnie zespołów nie jest oszałamiająca, trzeba przyznać, że zostały one zauważone. Yello, Young Gods, czy wreszcie thrashowy Celtic Frost to nazwy, które znane są fanom na całym świecie. Do grup, które odcisnęły swe piętno na współczesnym metalu zaliczyć należy też Coroner, którego płyta „Grin” będzie przedmiotem niniejszego wpisu w ramach „Projektu recenzja”.

W roku 1993 album wywołał niezłe zamieszanie. Niektórzy fani nie zaakceptowali stylistycznej wolty zaproponowanej przez zespół i określili wydawnictwo pogardliwymi określeniami utrzymanymi w klimacie „sprzedali się”, „komercja”. Podejrzewam, że niektórzy, wzorem „prawdziwych fanów prawdziwej muzyki” mogli określić „Grin” mianem „mentalnej sraczki”. Głosy te, wcale nie odosobnione, mogą dziwić, tym bardziej, że Szwajcarzy stopniowo zmieniali swą muzykę, czego przykładem mógł być chociażby album „Mental Vortex” z roku 1991. Na szczęście pojawiły się też opnie pochlebne, które doceniały rozwój muzyczny zespołu oraz chęć muzycznej penetracji obszarów na które zespoły metalowe zapuszczały się rzadziej. Dla mnie „Grin” przypominał poszukiwania kanadyjskiej grupy Voivod, której muzyka ewoluowała od thrash metalu, poprzez fascynację rockiem progresywnym, nową falą aż do wykorzystania elektroniki.

Podejrzewam, że problemem z oceną płyty Coroner wynika z faktu, że muzyka wymyka się prostym klasyfikacjom i szufladkowaniu. Zespól thrashowy, a nie gra do końca thrashu. Nie jest to również tradycyjny heavy metal, bo tempa bywają szybkie, dominuje growling, poza tym pojawiają się pomysły rodem z rocka progresywnego z lat 70tych – momenty wyciszenia, deklamacji na tle powtarzalnych riffów, a nawet sample (fragment dialogu z filmu „Aliens” na początku „Internal Conflicts”). Pamiętam, że gdy ponad siedemnaście lat temu słuchałem tej płyty po raz pierwszy, wywarła na nie olbrzymie wrażenie. Bardzo podobała mi się droga, którą podążył zespół. Teraz, po latach, nie kryję faktu, że z ciekawością wróciłem do muzyki zawartej na „Grin”.

Płytę otwiera kilkudziesięciosekundowe instrumentalne intro. Następujący po nim „The Lethargic Age” to cięte riffy w zwrotkach, niezłe tempo i przede wszystkim nastrój, który, jak to nastrój, jest trudny do opisania i jego odbiór jest wielce subiektywny lecz na mnie zrobił pozytywne wrażenie. Warto w tym miejscu wspomnieć, że praktycznie w każdym utworze mamy do czynienia ze świetnymi, skomplikowanymi, a jednocześnie melodyjnymi solówkami gitarowymi. Wielki szacunek za to co ze swoją gitarą wyczyniał Tommy Vetterli. W „Internal Conflicts” znów mamy dobre riffy i świetny, choć prosty motyw gitarowy na końcu zwrotek. Charakterystyczne dźwięki zapadają w pamięć. Po tych dwóch kawałkach następuje spadek tempa utworów, bo zarówno „Caveat”, „Serpent Moves”, jak i „Status: Still Thinkung” nie są już tak szybkie jak dwa pierwsze utwory. Jednak to nie umniejsza ich atrakcyjności. Więcej tu klasyki ciężkiego grania w klimacie Black Sabbath niż thrashowej nawałnicy dźwięków. Te trzy utwory układają mi się w coś w rodzaju metalowej suity, jeden kawałek wyrasta z drugiego i razem tworzą one spójną całość. To jednak tylko interludium do finału płyty na który składają się cztery utwory. Pierw chwila wytchnienia – instrumentalne interludium „Theme For Silence”, a później potężny riff „Paralized, Mesmerized”, chyba najbardziej znanego utworu z tej płyty. Najbardziej melodyjny i charakterystyczny na płycie motyw gitarowy nie przypomina jednak w niczym melodyjek granych przez metalowych pudli z Bon Jovi czy Poison. To kawał dobrego riffu, a sama kompozycja, ośmiominutowa parada gitarowego kunsztu wyrasta na jeden z najważniejszych utworów na płycie.

Następujący kolejno utwór tytułowy to narastająca nawałnica, która nadciąga, wsysa w siebie i nie bierze jeńców. Od spokojnego początku, przez stopniowy wzrost tempa, aż do piorunującego finału. Ciarki po plecach. Jednak najlepsze Szwajcarzy zachowali na koniec. „Host” to kompozycja wymykająca się w ówczesnych czasach wszelkim metalowym klasyfikacjom. Aż trudno uwierzyć, że taki utwór powstał w roku 1993. Dziś w okresie post-muzyki wykonywanej przez post-ludzi nie zdziwiłoby nikogo. Kilkanaście lat tomu nastrojowe melodeklamacje wymieszane w dziwnymi rytmami, ciężkimi riffami przeplatanym z momentami wyciszenia przypominającego nagrania zespołów z wytwórni 4AD musiały zaskakiwać. Podejrzewam również, że szokować wszelkiej maści ortodoksów. Zakręcone i wyrastające poza epokę granie. Najlepszy utwór na płycie.

Album „Grin” zespołu Coroner to po prostu klasyka ciężkiego grania. W dodatku jest to płyta, która dzięki swej zawartości muzycznej zainteresować ludzi, którzy do tej pory na etykietkę „metal” spoglądali z niechęcią. Różne inspiracje tworzą z tej płyty dzieło wielowymiarowe, skomplikowane, wymagające, a jednocześnie strawne. A dla samego zespołu wręcz rewolucyjne. Chyba nie bez kozery okładkę zdobi maska Guya Fawkesa. Ocena 5/5. Bez cienia wątpliwości.

Recenzja Bojadżijewa.
Recenzja Dawrweszte.

Armia zagrała Legendę

2011-11-20T14:53:00.004+01:00

W poprzedniej notce zastanawiałem się jak wypadnie koncert Armii w ramach trasy „…gra Legendę”. Teraz, bogatszy o to doświadczenie, mogę napisać kilka słów na ten temat.

Mimo tego, że byłem umówiony ze znajomymi i staliśmy w kilkuosobowej grupie, bardzo dłużył mi się czas oczekiwania na koncert. Może dlatego, że sporo rozmawialiśmy o muzyce Armii i naszych doświadczeniach koncertowych z czasów licealnych związanych z tym zespołem. Takie wzajemnie nakręcanie się. Umówiliśmy się dość wcześnie, bo spodziewaliśmy się tłumów. A tu zdziwienie. Sala była wypełniona mniej więcej w połowie. A może nawet nie. Biorąc pod uwagę potencjalną atrakcyjność wydarzenie (trasa kultowego zespołu wykonującego na żywo materiał ze swojej najlepszej płyty) frekwencja była na bardzo niskim poziomie. Nie wiem dlaczego. Może zespół w obecnych czasach nie budzi już takich emocji jak kiedyś? A może przesyt koncertów w mieście w konkretny weekend? W piątek dwudziestolecie Tipsy Train, w sobotę Armia, dziś w Tekturze doom – Mars Red Sky, Major Kong, Dopelord i The Union. Nie wiem. I jakoś nie potrafię znaleźć rozsądnej odpowiedzi.

Wracając do koncertu. Zespól wyszedł na scenę dwadzieścia po ósmej. Budzy rozweselony (może nawet troszeczkę za… bardzo ), w fajnej koszulce z Franzem Kafką, reszta skupiona. Zaczął od przedstawienia składu zespołu, zapowiedzi wykonania całej „Legendy” na żywo oraz tekstem, że muszą się rozgrzać. Nastąpiło mniej więcej 30-35 minutowe interludium, przekąska do dania głównego. Zagrali m.in. „Dom przy moście” z „Drogi” i bardzo ciekawą, rozbudowaną wersję „Katedry” z „Der Prozess”. W końcu nadszedł czas na danie główne. Mimo, że wcześniej publiczność reagowała dość żywiołowo, to jednak prawdziwe szaleństwo zaczęło się od pierwszych taktów „Kochaj mnie”. Takiego pogo nie widziałem już dawno, stare czasy się przypomniały. Ale się powstrzymałem. Jednak szkoda mi było poświęcić okulary. „Legenda” na żywo po prostu zmiata. Materiał w wersji studyjnej uważam za jedno z największych osiągnięć polskiego rocka. Wersja koncertowa przenosi doznania na inny poziom. Zresztą jak to bywa w wersjach granych na żywo. Poczułem się prawie jak wtedy, kilkanaście lat temu, gdy po raz pierwszy słuchałem na żywo „Przebłysku”, „Opowieści zimowej” czy „Podróży na Wschód”. Siła tej muzyki jest niezmienna. Nieważne, że minęło dwadzieścia lat od momentu premiery płytowej. Dziwnie mi się pisze o tym doświadczeniu, bo po prostu to trzeba usłyszeć i zobaczyć. I poczuć. Wtedy nieistotne wydają się drobne problemy techniczne z klawiszami podczas utworu tytułowego, czy trochę za ciche gitary w „Opowieści zimowej”. Bo wszystko tworzyło całość.

Gwoli wyjaśnienia – zespół wykonał „Legendę” w wersji wydania Wifonu, bez utworu „3 bajki”. Czyli bez „podroży na Wschód” i „Niezwyciężonego”. Po czym zszedł ze sceny. Wiadomo jednak, że muszą być bisy. Na pierwszy, rzeczona „Podróż…” dedykowana zmarłemu kilka miesięcy temu Stopie. Bardzo wzruszający moment. Wspomnienie zmarłego przez muzykę, którą kiedyś Stopa był wykonywał. Następnie „Jeżeli…” połączone z „3 bajkami”. Zabawy ze śpiewaniem motywu muzycznego przez publiczność. Na koniec „Niezwyciężony” w dość poplątanej wersji – na początku rock’n’rollowo, później rozbudowana część instrumentalna utrzymana w klimacie reggae i na końcu powrót do ostrego grania. Koniec, dzięki, miłe słowa na temat „mistycznego Lublina” (w sumie Budzy jest z Puław rodem, a Siekiera nagrywała w Lublinie) i koniec. Publika jednak jest nienasycona. Zespól powraca na drugi bis. Budzy ignoruje prośby o „Aguirre”, „Niewidzialną armię” czy „Hej szarawiara”. Intonuje „On tu jest, On żyje” z płyty „Duch”. I w tym, podniosłym jednak, nastroju kończy się koncert.

Jak było? W sumie to świetnie. Gardło mam zdarte, bo śpiewałem teksty wraz z publiką. Na szczęście powstrzymałem się przed pogowaniem, więc i nie jestem poobijany i okulary całe. Miałbym zastrzeżenia do długości trwania koncertu – 95 minut z bisami to trochę krótko. Co do doboru repertuaru, to też wolałbym „Aguirre” czy „W niczyjej sprawie” zamiast utworów z płyt „Duch” czy „Droga”. Ale generalnie powiem Wam – warto było być wczoraj w lubelskim Graffiti.

Ale czad! Komercyjny czy nostalgiczny?

2011-11-15T11:17:00.004+01:00

Już się nie mogę doczekać...

"Legenda" na żywo. Wspomnień czar. Szkoda, że nie będzie to dokładne powtórzenie tego, co przeżyłem kilkanaście lat temu właśnie w Graffiti. Wtedy to był wieczór. Zarówno jeśli chodzi o skład, bo to był TEN skład (Bydzy, Brylewski, Malejonek, Banan i Stopa), jak i atmosferę. Wtedy to było wydarzenie dla mnie masakryczne. Wzór koncertu na wiele lat. Moment magiczny. Licealista w tłumie podobnych sobie oszołomów, przeżywający muzykę, której słuchał aż do zdarcia kasety. Długo nie mogłem zapomnieć tamtego wieczoru. Po latach zatarł się on w pamięci, ale zarys wspomnienia pozostał.

Teraz to doświadczenie, które pewnie wywoła łzy wzruszenia i nostalgiczne wspomnienia. W sumie można by zbyć to wszystko stwierdzeniem, że to komercja i zdzieranie kasy z ludzi, żerowanie na sentymentach. Z drugiej strony... jeśli Kury grają "POLOVIRUSa" na żywo, to dlaczego Armia nie miałaby zagrać swojej najlepszej płyty w tej samej formule?

Na otrzeźwienie

2011-11-14T13:05:00.001+01:00

Jako, że po ostatniej recenzji pojawiły się głosy oburzenia rzucam coś na otrzeźwienie dla niektórych anonimowych łosiów:

Projekt recenzja: NAO – Deprywacja sensoryczna

2011-11-13T18:20:00.004+01:00

Gdy Dawrweszte rzucił pomysł następnej propozycji do oceny w ramach naszego projektu byłem w lekkim szoku. Przede wszystkim ze względu na to, że nazwa kapel kompletnie nic mi nie mówiła. „Może to i lepiej” – pomyślałem. Wszak warto poszerzać swe horyzonty muzyczne i poznawać twórczość wykonawców do tej pory nieznanych.

Muszę przyznać, że niełatwym okazało się dotarcie do płyty zespołu NAO. Pierwszy risercz przeprowadzony wśród znajomych spełzł na niczym. Dopiero kontakt z warszawskim kolegą od szeroko rozumianej muzyki alternatywnej zaowocował pożyczeniem egzemplarza. Zadowolony wróciłem do domu i zarzuciłem sieci… Tzn. włożyłem płytę do odtwarzacza u nacisnąłem „play”.

I tu kończy się przyjemność obcowania z albumem o wydumanym tytule „Deprywacja sensoryczna”. Przyznam, że płyty wysłuchałem w całości trzy razy i trzy razy musiałem używać różnych środków by reanimować rozszalałe serce i wzburzone zmysły. Pierwszy raz udało mi się uspokoić po degustacji Perły niepasteryzowanej w ilości trzech butelek. Drugi raz me życie i zdrowie psychiczne zawdzięczam Kasi Krzak i jej albumowi „Hounds Of Love”. Po trzecim na pomoc przyszedł the one and only Dexter Morgan.

Muzyka zespołu NAO to nudne, monotonne brzęczenie, które powoduje u słuchacza chęć ucieczki do Australii. Wszystkie kompozycje są takie same, generalnie płyta zlewa się w jedną całość. Trudno wyróżnić jeden kawałek od drugiego. Ziewanie podczas słuchania gwarantowane. Na przemian z ochotą by wyjąć płytę z odtwarzacza i dokonać na niej destrukcji z pomocą tasaka. Podejrzewam, że fani post muzyki z portalu typu Porcys byliby zachwyceni i porównaliby płytę NAO do Sigur Ros czy czegoś takiego. Niestety, różnica między kapelą z Warszawy a Islandczykami jest jak między Żuławami a Mount Everestem. Nie rozumiem podobnego grania. Jeden dwa dźwięki na gitarze, do tego trochę elektroniki, motoryczny rytm. Wszystko to zdaje się brzmieć dobrze. Ale tylko na papierze. Bo choć, sądząc z mojego opisu, może to brzmieć interesująco, to jednak tak nie jest. To nie Joy Division, gdzie minimalizm sprawił, że wszystko nabrało sensu. Wszystko, co ma do zaproponowania NAO to wkurzenie słuchacza. Lub doprowadzenie go do depresji. Nie wiem, może to taki zamysł artystyczny. Zresztą modny w świecie sztuki współczesnej. Jedynym plusem „Deprywacji sensorycznej” jest głos wokalistki Edyty Glińskiej. Mocny, o ciekawej barwie, przykuwający uwagę. Pani powinna przyłączyć się do jakiegoś bandu grającego bardziej konkretną muzykę i wtedy to mogło by okazać się strzałem w dziesiątkę. Gdyby wokalistka śpiewała w zespole wykonującym muzykę podobną do Lacuna Coil to byłoby całkiem, całkiem…

Na koniec trochę o tekstach, bo te są tak kretyńskie i wkurzające, że po prostu prawie wyszedłem z siebie. Do tej pory myślałem, że nie da się śpiewać gorszych liryków niż zespół Coma i Roman Kostrzewski. Znajdowałem się jednak w mylnym błędzie. Może być gorzej.

całe stosy śmieci wmiatam pod dywan świadomości
nagich stóp wściekły tupot
ubijam pod nim je

Co to jest, pytam się? Poezja? Możliwe. Czyli chyba czegoś nie rozumiem. Musiałem sprawdzić czy mój poziom intelektualny się nie zmniejszył. Zdjąłem z półki tomik poezji Różewicza i rozpocząłem lekturę. Czytam, czytam… Okazało się, że wszystko jest jasne i klarowne. Ok., w takim razie teksty NAO to nie poezja tylko bełkot. Można się pośmiać. Na przykład z tego:

mdłe opary na dnie słów
kłębią się
przesyt trującej emfazy w wydychanym powietrzu
coś dziwnego w powietrzu
zapach mrozu i cień

„Przesyt trującej emfazy” mnie powalił. Tak chyba będę oceniał płyty, które mi się nie podobają. Nie wszytko jednak jest śmieszne. Po tym jak usłyszałem wersy:

kandyzuj mnie
donoś swój lizany płód
błękitną ciecz do obiegu wlej
we frazesach zamknij mnie
każdy lubi słodki krem

…puściłem mentalnego pawia. Fuj! Tytuł płyty jest adekwatny do zawartości. Trzeba mieć opaskę na oczach i watę w uszach by przetrwać kontakt z wytworami mentalnymi kapeli NAO.

Ocena 1,5/5, w tym 1 punkt przyznany za głos wokalistki. Parówkowym skrytożercom mówimy „NIE!”.

Recenzja Dawrweszte.
Recenzja Bojadżijewa.

Sobotnie granie

2011-11-05T17:17:00.001+01:00

Rudy powrócił. Chwała Cthulhu.

Soundtrack z filmu “Drive” jest lepszy niż sam film.

Jazz, a wtedy padał deszcz…

Just worship music.

Niby dawno, a jednak chyba nie. Bo pamiętam.

Projekt recenzja: Jesu – Ascension

2011-11-02T21:42:00.004+01:00

Jak wszyscy wiemy są w świecie muzyki takie postaci, które swą działalnością w rożnych składach odcisnęły piętno na rozwoju wielu gatunków. W Polsce mamy Tymona Tymańskiego, żeby przytoczyć pierwszy przykład, który przyszedł mi do głowy. W muzyce światowej takimi postaciami będą Mike Patton, Josh Homme, Jack White czy Perry Farrell. Do takich postaci należy też Justin Broadrick. Dorobek tego brytyjskiego muzyka może nie jest powalający pod względem komercyjnym, jednak jego wpływ na scenę muzyczną ostatnich dwudziestu kilku lat jest znaczący. To on zagrał na gitarze na pierwszej stronie „Scum”, debiucie Napalm Death, który zmiażdżył i przemielił konkurencję. A poza tym wyznaczył nowe kierunki w muzycznej ekspresji. Zakładając industrialowy Godflesh był jednym z ojców łączenia grania metalowego z elektroniką. Zresztą do tego zespołu mam szczególny sentyment, gdyż kilkanaście lat temu przechodziłem okres fascynacji tego typu muzyką i Godflesh był zespołem, który dość często puszczaliśmy na imprezach. To był okres rozmów o filozofii, sensie życia i przemijaniu. Muzyka Broadricka dobrze wpasowywała się w gorące dyskusje podczas których rozwiązywały się kwestie wieczności…

Projekty muzyka z Birmingham mnożyły się tak często, że aż nie byłem w stanie za tym nadążyć. Final, God, Pale Sketcher, Techno Animal czy właśnie Jesu, którego najnowszy album dziś zrecenzuję. Metal, jazz, elektronika, ambitne, a nawet coś w rodzaju hip-hopu. Trudno by znaleźć gatunek, którym nie zająłby się w jednym z zespołów, które współtworzył. Pole do popisu dla recenzenta otwarte.

„Ascension” ukazało się w maju tego roku, natomiast w moje ręce album wpadł pod koniec września. Pierwsze przesłuchanie nie sugerowało nic ciekawego. Powiem nawet coś innego – byłem znudzony. Monotonią, schematem powtarzania riffów przez długie minuty, brakiem konkretnego „uderzenia”, które spowodowałoby żywsze bicie serca. Chciałem jednak przekonać się czy album nie niesie ze sobą czegoś, co umknęło mi za pierwszym przesłuchaniem. Dokonałem więc digitalizacji muzyki i umieściłem w mp3 playerze. Jako, że codziennie spędzam w autobusie około godziny, miałem czas by kilkakrotnie zapoznać się z zawartością nowej propozycji Jesu. Okazało się, że ta muzyka świetnie wpisuje się w nastrój „jesiennej deprechy”. Świat za oknami, opadające liście, przemijanie i tym podobne rzeczy zaczęły współtworzyć jedność z muzyką Broadricka.

Płyta jest wymagająca. Na początku może odrzucić, szczególnie słuchaczy nieprzygotowanych do tego typu muzyki. Właśnie, a co muzycznie zaproponowali panowie z Jesu? Trudno mi określić jednoznacznie co to jest za gatunek. Można po prostu stwierdzić, że to post metal i uśmiechnąć się tajemniczo. Bo i tak to niczego nie wyjaśnia. Gitarowe riffy przypominają jakiś doom czy to co było słychać na wczesnych płytach Ulver. Do tego syntezatory, ale niezbyt nachalne. Czasem też gitara akustyczna. Proste, ale nie prostackie partie perkusji. I głos. Smutny, delikatny głos Justina, który czasem z trudem przebija się przez ciężkie, sabbathowe riffy. „Brudna” produkcja, kojarząca się tym, co robiono kilkadziesiąt lat temu. Dominują wolne tempa (są wyjątki np.: punkujące „Sedatives”) oraz długie kompozycje, niektóre przekraczające osiem minut. Cytując jeden z dialogów z filmu „Rejs” jest w tej muzyce „smutek i nostalgia”. Czasem sposób śpiewania Broadricka przypomina to, co w swoich spokojniejszych kawałkach robił Trent Reznor. Tak skojarzyła mi się linia wokalna w „Broken Home”, nota bene jednym z najlepszych utworów na płycie. Poza tym utworem do moich faworytów należą „Birth Day” i „King Of Kings”.

Również teksty dostosowane są do konwencji muzycznej. Tytuł płyty - „Wniebowstąpienie” – mógłby sugerować konotacje religijne. Szczególnie w związku z nazwą zespołu. W tekstach jednak nie ma bezpośrednich odniesień religijnych, a utwór tytułowy jest instrumentalny. Tematem utworów jest strata i osamotnienie, zresztą są one na tyle enigmatyczne, że każdy może interpretować je jak chce. Nie doszukiwałbym się tu głębszych treści czy wielce istotnego przekazu. Liryki zostały po prostu dostosowane do muzycznej zawartości płyty.

Jeżeli wejdziecie w klimat „Ascension” to obcowanie z tym wydawnictwem może być wartościowym doświadczeniem. Jeżeli kogoś pociąga w muzyce nastrój, refleksja, lubi się czasem „podołować” przy słuchaniu płyt to nowa propozycja Jesu go zadowoli. Natomiast jeżeli ktoś oczekuje konkretnego ostrego grania, melodii i hiciorów to powinien trzymać się od tej płyty z daleka. Szkoda czasu.

Mnie Broardick kupił. Z czystym sumieniem daję mu 3,5/5. Dlaczego nie więcej? Otóż z płytą Jesu jest problem, że nie stanowi propozycji na każda okazję. To jak z „Hliðskjálf” Burzum, albumem, który poraża chłodem i przez to w niektórych momentach wypada świetnie, a czasem po prostu nie mamy ochoty tego słuchać. Wracając do Jesu, niektórych może też zrażać monotonia wynikająca z koncepcji stylistycznej płyty. Osoby lubiące takie klimaty mogą dorzucić do punktacji co najmniej 0,5 punktu.

Recenzja Dawrweszte.

Recenzja Bojadźijewa.

Electric Nights, dzień drugi

2011-10-23T19:59:00.009+02:00

Sobotni wieczór na festiwalu zapowiadał się interesująco. Pisałem wczoraj, że tak naprawdę nie wiem czego się spodziewać podczas dnia drugiego, szczególnie po Legendary Pink Dots. Reszta zespołów była mi nieznana. Pozwolę sobie na dygresję. To czasem jest i wada i zaleta wszelkich festiwali. Oprócz gwiazd występują zespoły mniej popularne czy zgoła nieznane. Czasem udaje się wyłowić perełkę, której koncert robi wrażenie. Nie inaczej było tym razem, ale o tym trochę później.

W „Chatce Żaka” pojawiłem się o 19.00, za chwilę miał rozpocząć się koncert niemieckie Museum. Chłopaki wyszli, odpalili beat z sekwencera i… Okazało się, że nie działa gitara wokalisty. Po chwili udało się usunąć problemy techniczne i zespól zaczął jeszcze raz. Mam ambiwalentne doznania dotyczące ich występu. Z jednej strony mało oryginalna muzyka będąca połączeniem Joy Division, The Cure, sceny rave (Primal Scream, Happy Mondays i The Stone Roses) i Radiohead. Z drugiej to jednak kilka ich utworów wypadło całkiem dobrze. Były w nich niezłe melodie i zagrane były z werwą. Fajnym ukoronowaniem występu był utwór „Uncorrupted” (przynajmniej tak go zapowiedział wokalista), rozpoczynający się dość spokojnie by w momencie kulminacyjnym zamienić się w gitarową ścianę dźwięku. Jednak godzinny występ to trochę za długo. Kapela miała ciekawy materiał tak na 35-40 minut grania. Najciekawsze było to, ze przed występem można był wziąć sobie darmowy singiel promocyjny zawierający dwa utwory, zresztą wykonywane podczas koncertu. Po przyjściu do domu odpaliłem rzeczoną płytkę i okazało się, że w studio grupa dużo traci. Kawałki, z których jeden wypadł na żywo całkiem fajnie okazały się całkiem bezpłciowe. Grupa Museum powinna wynająć dobrego producenta nagrań, bo jest w nich potencjał. Ale może być on zniweczony poprzez niezbyt szczęśliwą realizację studyjną.

Drugim zespołem, który miałem okazję obejrzeć wczorajszego wieczoru była grupa Noblesse Oblige. Zespół został zapowiedziana jako „artyści wykonujący muzykę świata”. „Jakieś etno?” pomyślałem. Okazało się, że sprawa jest bardziej złożona. Francusko-niemiecki duet wykonuje muzykę elektroniczną inspirowaną tradycjami muzyki afrykańskiej, ale nie jest to jedyny punkt odniesienia. Bo w niektórych kawałkach mamy beat jak z elektro, afrykańskie bębny, gitarę akustyczną i wokal w klimacie Diamandy Galas. Zresztą wielkie wrażenie robiła wokalistka (oraz czasami perkusistka) Valerie Renay, która do występu dodała elementy teatralne – strój (dwukolorowa peruka, cekiny itp.) oraz ekspresyjny ruch sceniczny. Słuchając Noblesse Oblige wpadamy w trans, rytm zaczyna przejmować kontrolę nad ciałem. Muszę przyznać, że wysęp tego zespołu wywarł na mnie olbrzymie wrażenie. Zaskoczenie było tym większe, że nie spodziewałem się, że ten koncert będzie aż tak dobry. Świetny materiał muzyczny na alternatywną dyskotekę. Wieczór w nowojorskim Limelight czy londyńskim Batcave przy muzyce duetu z Berlina byłby jak najbardziej na miejscu.

Grupie chyba podobała się reakcja publiczności, bo do godzinnego występu dodali jeszcze trzy utwory. Warto było pójść wczoraj na Electric Nights by zobaczyć ich na żywo. Tym bardziej, że dziś słuchałem sobie ich kawałków na majspejsie i nie wszystkie robią takie wrażenie jak podczas wczorajszego koncertu. A może właśnie o to chodzi? Że takie zespoły najlepiej ogląda się na żywo, gdy słuchamy płyty odchodzi element wizualny, na czym traci odbiorca. Tak przy okazji dodam, że w foyer były do nabycia płyty tego zespołu. Niestety ich cena (50 pln) nie nastrajała potencjalnych fanów, zadowolonych z występu, do transakcji kupna-sprzedaży.

Nadszedł czas na clue wieczoru, czyli koncert The Legendary Pink Dots. Przed koncertem zapowiadający festiwal dziennikarze zaprosili na scenę jednego z organizatorów, który powiedział kilka, wydaje mi się ważnych, zdań. Przypomniał radiowe audycje Tomka Beksińskiego, w których prezentowano muzykę mniej komercyjną, poszukującą, przeznaczoną dla osób wrażliwszych. Padły jeszcze słowa, że sprowadzenie do Lublina holenderskich muzycznych surrealistów było od jakiegoś czasu marzeniem organizatorów festiwalu. I udało się je zrealizować. Też się cieszę, bo dziś Kropki grają w Warszawie, a ja nie byłbym w stanie być na ich koncercie.

Nie wiem co napisać o koncercie Pink Dots. Mógłbym snuć rozważania o „muzycznej podróży”, czy „kreowaniu odległych światów”. O tym, że Edward Ka-Spel śpiewa tak jak na płytach, a poza tym wygląda jak szalony prorok, bosy, odziany w długi, czarny chałat, wyśpiewujący z emocjami surrealistyczne teksty. A The Silverman, czyli Phil Knight, obsługuje swój zestaw elektronicznych gadżetów z pasją młodego gitarzysty deathmetalowgo. Dodać jeszcze kilka zdań o tym, że gitarzysta Eric Drost, mimo, że dużo młodszych od swych kolegów gra na gitarze tak jakby pił absynt w paryskich lokalach w okresie fin de siecle.

Siedziałem, siedziałem, zasłuchany...

Po mniej więcej pól godzinie podszedłem pod samą scenę i prawie jak zahipnotyzowany uczestniczyłem w reszcie misterium. Niestety, wszystko się kiedyś kończy. Po siedemdziesięciu kilku minutach występu, po genialnym punkcie kulminacyjnym koncertu, czyli wykonaniu „New Tomorrow” zespól się pożegnał i zszedł ze sceny. Nie pomogły okrzyki „Belladonna” i „Pink Dots”. Wyszedł pan zapowiadający i oznajmił, że za 15 minut wystąpi artystka Brodka. Fucking no!

Wspaniały wieczór. Napięcie rosło z każdym momentem. Były momenty lepsze i gorsze, ale generalnie jestem z festiwalu bardzo zadowolony. Kilka godzin magii, czyli koncerty Riverside, Noblesse Oblige i Różowych Kropek warte były wydania pieniędzy i poświęcenia dwóch wieczorów na wizytę w „Chatce Żaka”.

Jeszcze kilka słów o merchandise. O cenach płyt Noblesse Oblige pisałem powyżej. Niestety, ceny wydawnictw Legendary Pink Dots również nie zachęcały do zakupu. Cennik zaczynał się od 60 złotych za album w górę, wiele wydawnictw było „limited edition” ( niektóre nie tylko na Cd i winylu, ale też na kasetach!), co sprawiało, że ich ceny oscylowały między 100 a 150 złotych. Trochę szkoda, nie byłem przygotowany na taki wydatek. Żałuję tym bardziej, że niektóre z wydawnictw były unikatowe lub w wersjach specjalnych. W rozsądnych cenach były natomiast koszulki – 60 złotych.

To by było na tyle. Mam nadzieję, że za rok odbędzie się kolejna edycja festiwalu, bo chętnie bym wziął w nim udział.

P.S. Niektóre zdjęcia wyszły psychodelicznie ze względu na oświetlenie na sali. I brak profesjonalnego sprzętu w rękach niżej podpisanego. Jednak chyba pasują do opisu tego wieczoru.

Electric Nights, dzień pierwszy

2011-10-22T16:15:00.007+02:00

Wczoraj wieczorem w lubelskiej „Chatce Żaka” odbyły się koncerty w ramach pierwszego dnia Electric Nights Festival. Szczerze mówiąc z wczorajszego dnia interesowało mnie tylko Riverside. Uwielbiam tę warszawską kapelę, byłem na ich wszystkich lubelskich koncertach, zarówno tych, które odbywały się w Centrum Kultury, jak i Graffiti, więc za całkowicie normalną rzecz uznałem obecność również na wczorajszym koncercie.

Umówiliśmy się ze znajomymi, że przyjdziemy wcześniej by zobaczyć czy inne zaproszone zespoły są godne wagi. Nie były. Jako, że do koncertu gwiazdy wieczoru mieliśmy jeszcze kilka godzin poszliśmy do zaprzyjaźnionego pubu by umilić sobie czas konwersacją.

Właściwy koncert rozpoczął się mniej więcej piętnaście po jedenastej. I tu mam pytanie do organizatorów – czy nie można było zrobić tak by Riverside grało o 22.00? Wtedy zagraliby dwie godzinki, a człowiek nie byłby tak zmęczony, tym bardziej, że dziś musiałem wstać po szóstej. Generalnie chodzi mi o to, że nie zobaczyłem całego koncertu, bo mniej więcej za dwadzieścia pierwsza musiałem ewakuować się do domu. A chłopaki jeszcze grali… No, ale mówi się trudno. W sumie to moja sprawa czy obejrzałem całość czy nie. Do nikogo nie mogę mieć pretensji.

Kto choć raz był na koncercie Riverside wie dobrze jak on wygląda. Przemawia muzyka, a nie ruch sceniczny czy szaleństwo w zachowaniu muzyków. Dlatego chyba dobrze, że koncert odbył się w sali widowiskowej. Część krzeseł została usunięta, więc było sporo miejsca dla tych co chcieli stanąć bliżej czy... potańczyć (?). Ja usadowiłem się trochę wyżej, mniej więcej w środku sali, gdzie wszystko było bardzo dobrze widać, a przede wszystkim słychać. Jedna rzecz, która mnie zdziwiła – dość niska frekwencja. Podejrzewam, że na sali było maksymalnie 300 osób, czyli około połowy miejsc pozostało niezapełnionych. Dziwne. Ludzie na co dzień narzekają, że nic się ciekawego nie dzieje, a jak jest fajny event, w dodatku sensowny cenowo (bilety na 2 dni 80 złotych, na jeden 40 złotych – co nie jest kwotą wygórowaną, na samo Riverside płaciłem w Graffiti 50 złotych), to nie pojawia się oszałamiająca liczba osób. Nie wiem, może dyskoteki w okolicy miasteczka uniwersyteckiego oferowały wczoraj ciekawsze atrakcje.

Program koncertu był przekrojowy. Były kawałki z ostatniej epki np.: „Living In The Past”, a poza tym ze wszystkich płyt. Jest z czego wybierać, bo jednak cztery albumy plus trzy rozbudowane epki powodują, że na brak materiału do prezentacji scenicznej nie zabrakło. Podobało mi się „Left Out”, zdecydowanie dobrze wypadły kawałki starszem poza „Conceiving You”, które już mi się przejadło. Dobrze wykonane, ale jakoś mnie znudziło. Trudno mi sobie przypomnieć zły koncert Riverside. Widziałem ich na żywo sześć razy i każdy występ był czymś, co na długo zapadło mi w pamięci. Jeżeli lubi się estetykę rocka progresywnego, gdzie obok floydowych pasaży słyszymy ostrą i ciężką gitarę, to zawsze znajdzie się coś dobrego. Koncert był ok. Napisałbym, że był świetny, gdybym tylko został do końca.

Co mogę jeszcze dodać? Fajny pomysł z tym festiwalem, gorzej z organizacją pozamuzyczną. Nalewaki z piwem to trochę za mało jak na rok 2011. Dzisiaj koncert Legendary Pink Dots, na który czekam z niecierpliwością. Bo z jednej strony kiedyś bardzo ich lubiłem, z drugiej ostatnią ich płytą, którą słuchałem było „Hallway Of The Gods” z 1997 roku. Nie mam pojęcia jak wygląda teraz ich repertuar koncertowy. Chciałbym, że by zagrali jakieś „the best of”z kawałkami typu „Belladonna”, „Hellsville” „Neon Mariners” czy „Pennies For Heaven”, ale to zespól, który jest w jakimś momencie rozwoju i muzycy pewnie zaserwują nam to, co tworzą w danym momencie swej historii.

Ciekawy jestem zespołów Museum, podobno minimalistyczny niemiecki post rock. Szkoda, że nie post punk, bo byłaby dyskusja z Dawrweszte. Noblesse Oblige kiedyś ktoś mi puszczał, tylko nie wiem kiedy jak i po co, więc będzie niespodzianka. Czy miła, to się okaże za kilka godzin.

Acha, po Różowych kropkach ma grać Brodka. Who cares?

Projekt recenzja: Machine Head – Unto The Locust

2011-10-16T18:33:00.004+02:00

Po raz kolejny wracamy z “Projektem recenzja”. Tym razem jako danie główne zaprezentujemy najnowszy album Machine Head „Unto The Locust”. Na premierę tego wydawnictwa czekałem z niecierpliwością długie cztery lata. Poprzedni album Kalifornijczyków „The Blackening” uważam za jedną z najlepszych płyt ostatniego dziesięciolecia, więc poprzeczka była ustawiona niezwykle wysoko.

Machine Head to jeden z twórców metalowej rewolucji lat dziewięćdziesiątych. Po śmierci thrashu, zgonie grunge, rozmycia się sceny death metal to właśnie ten zespół był jednym z odnowicieli metalu. Nigdy, co prawda, nie zbliżyli się do komercyjnego sukcesu Pantery, ale takie wydawnictwa jak „Bury My Eyes” czy „The Burning Red” nie pozostawały bez odzewu w metalowym światku. Czy nowa płyta wytrzymała porównanie z poprzednimi dokonaniami ekipy dowodzonej przez Robba Flynna? W poniższej recenzji postaram się odpowiedzieć na powyższe pytania.

Płyta zaczyna się od spokojnych wokali Flynna. Kilka ścieżek głosu nałożonych na siebie sprawia wrażenie, jakby zaczynała się płyta Ulver, a nie Machine Head. Jednak już po kilkudziesięciu sekundach pojawia się ciężki riff oraz metalowy wokal. „I Am Hell” potrafi zaskoczyć. Po pierwsze zmianami tempa, agresją połączoną z momentami wyciszenia (w pewnym momencie słyszymy wiolonczelę), po drugie – utwór trwa ponad osiem i pół minuty, a ani przez chwilę nie nudzi. Doskonały opener tego albumu. Drugi kawałek „Be Still And Know” zaczyna się melodii, która na luzie mogłaby się znaleźć na jednej z płyt Iron Maiden. I nie jest to zarzut, a raczej pochwała. Zresztą rzeczona melodia w nieco zmodyfikowanej formie powraca w refrenach, które w przeciwieństwie do zwrotek śpiewane są czysto, bez growlu. Solówka szalona, trochę slayerowska, ale bardziej melodyjna. Dalej mamy „Locust”, który zaczyna się od stonowanej partii gitary, by po chwili zrobiło się szybciej i ostrzej. Partie gitarowe przypominają mi Panterę z okresu „Vulgar Display Of Power”, ale w refrenach to czysty Machine Head. Melodia połączona z agresją wykonawczą. Chłopaki bawią się tempem, zresztą to zdanie pasje do praktycznie każdego kawałka na płycie. „This Is The End” również rozpoczyna się semi-akustyczną partią gitarową, by po chwili przyśpieszyć, prawie, prawie do temp znanych z płyt deathmetalowych. Bardzo podobają mi się riffy w zwrotkach, oraz blasty w refrenach. Kolejną kompozycją jest balladowe „Darkness Within”. Chwila oddechu jest pozorna, bo ballada kończy się po minucie i czterdziestu sekundach, ale jest to zdecydowanie najspokojniejszy moment na płycie. Ale to nie znaczy, że zły, czy nudny. Szacunek budzi solówka gitarowa (który to już raz pozwalam sobie to napisać?). Dobry, solidny kawałek, pewnie fajnie wypadnie na koncertach w momentach uspokojenia tempa. Przedostatni na płycie „Pearls Before The Swine” to powrót do agresywniejszej stylistyki. Ciężki riff, tempo średnie, ale czuć ciężar. Znów zabawy z tempem utworu, i nie jest to prostackie „raz szybciej, raz wolniej”, bo chłopaki potrafią ostro nagiąć kręgosłup utworu kierując się czasem na tereny, których trudno było się spodziewać. Na koniec mamy „Who We Are” zaczynający się od dziecięcego chóru, który śpiewa wersy refrenu “This is who we are/This is what I am/We have nowhere else to go/Divided we will stand”. Po chwili mamy jednak szybki, metalowy, potencjalny machinheadowy hicor koncertowy. Wszystko, co napisałem o nowej płycie pasuje też do tego kawałka. Czyli fantastyczna metalowa jazda. Trudno mi jednoznacznie wyróżnić, któryś z utworów, bo płyta prezentuje równy (i jednocześnie wysoki) poziom, ale jeśli miałbym to zrobić to podanym „I Am Hell”, „Be Still And Know” oraz ostatni „Who We Are”.

Pierwszą zaletą albumu jest jego zwartość. Siedem utworów, niecałe 50 minut muzyki, co w dzisiejszych czasach, gdy artyści chcą zapełnić kompakt do samego końca nie do końca sensownym materiałem, jest zaletą. Brak „wypełniaczy”, pieprzenia o dupie Maryni, konkretne łojenie, zróżnicowane kompozycje, energia wykonawcza. O jakości partii solowych, zwłaszcza gitarowych, nie będę się dodatkowo rozpisywał, bo na pewnym poziomie gra się już tak, że trzeba tego słuchać, a nie niepotrzebnie strzępić pióro. Mamy na tej płycie wszystko czego potrzeba dobrej metalowej płycie. Nawet to, że średnia długość utworu na płycie wynosi grubo ponad 6 minut nie powoduje, że mamy do czynienia z przesadą. Talent kompozytorski członków zespołu powoduje, że ich pomysły nie pozwalają na nudę. Chłopaki zdali egzamin. Co prawda, „Unto The Locust” nie dorównuje „The Blackening”, ale trudno jest przeskoczyć arcydzieło. Chłopakom zostało nagranie po prostu bardzo dobrej płyty. Której doskonale się słucha. Ostatnie kilkanaście dni odtwarzałem ją na przemian z nowym Mastodonem, Dream Theater i T-Bone Burnettem.

Jeszcze kilka słów o wersji „Deluxe Collectrors Edition”, ktorą miałem okazję zakupić. Trzy utwory bonusowe. Cover Judas Priest „The Sentinel” (z albumu „Defenders Of The Faith”) może nie powala, ale dobrze wpisuje się w machineheadową estetykę. Jest szybko, ostro, do przodu. Bardzo przypadł mi do gustu cover „Witch Hunt” z repertuaru kanadyjskiego Rush (oryginalnie na płycie „Moving Pictures”). Utwór nabrał sabbathowego charakteru, świetnie wypada wokalista oraz pałker. Wersja, którą warto znać. Ostatnim bonusem jest akustyczna wersja „Darkness Within”. Może być, może nie być.

Czas na ocenę. Polecam wszystkim miłośnikom ostrego grania. 4,5/5.

Recenzja Dawrweszte.
Recenzja Bojadźijewa.

Kury w Lublinie

2011-10-13T12:00:00.004+02:00

Jako fana yassu niezwykle ucieszyła mnie wiadomość o reaktywacji zespołu Kury. Od ostatniego ich koncertu w Lublinie minęło grubo ponad dziesięć lat. Do Katowic na Off Festival miałem za daleko, musiałem wierzyć, że Tymon i koledzy przyjadą bliżej. Wczoraj wieczorem okazało się, że Mahomet przyszedł do góry. Koncert, podobnie jak występ Tymona z Transistorsami, odbył się w Teatrze Andersena na lubelskiej Starówce.

Wiele się spodziewałem po tym koncercie. Przede wszystkim dlatego, że czytałem iż chłopaki grają całego „POLOVIRUSa” na żywo. Jako, że uważam ten album za jeden z najlepszych w historii polskiej muzyki z niecierpliwością czekałem na środowy wieczór. W dodatku Kury na żywo to dodatkowo improwizacje ubarwiające oryginalne utwory, o czym można przekonać się choćby słuchając płyty „Na żywo w Pstrągu” wieczór miał być udany.

Z lekką obsuwą, tak gdzieś piętnaście po ósmej muzycy wyszli na scenę. Tymon, Piotr Pawlak na gitarze i perkusista Kuba Staruszkiewicz (m.in. Tymański Yass Ensamble) na bębnach. Zaczęli od „Śmierdzi mi z ust”. Pawlak na gitarowym syntezatorze wyczyniał cuda, jakby grała za niego grała orkiestra. Dodajmy, że weselna. Następnie… Mieliśmy do czynienia z magią. Cały „POLOVIRUS” (brakowało tylko utwory „Adam ma dobry Humer”), tylko, że kolejność wykonywanych utworów różniła się od tej, którą znamy z płyty. Co ciekawe najlepiej wypadły utwory, które były trudne do zagrania. Chodzi mi o „Nie gniewaj się, Janusz”, gdzie improwizacja sięgała szczytów Himalajów oraz „Lemur”, gdzie partia instrumentalna została znacznie zmieniona w porównaniu z pierwowzorem. Bardzo atrakcyjnie brzmieniowo zaprezentowany został utwór „Nie mam jaj”, gdzie parodia reggae nabrała odcieni space rocka (lub psychodelii, zależy od przyjętej terminologii). Na tle tych kawałków blado wypadła kultowa „Jesienna deprecha”, choć klangowanie Tymona przypominało wyczyny Lesa Claypoola z zespołu Primus. Fantastycznie zabrzmiały „Ideały Sierpnia”, „Dlaczego”, „Mój dżez” i „Kibolski”. Generalnie wszystkie utwory wypadły bardzo dobrze, słychać było, że mamy do czynienia z fachowcami, którzy nie boją się improwizacji, potrafią to robić, naginają kręgosłupy swoim kompozycjom, nigdy jednak ich nie uszkadzając. Pawlak na gitarze wspomagał się kamerą pogłosową, co nadawało utworom dodatkowych smaczków. Zresztą w momentach freejazzowych to gitarzysta był postacią dominującą. On prowadził improwizacje, skupiał na sobie uwagę słuchaczy. Chciałbym też wyróżnić perkusistę. Bez zbędnego zadęcia, na luzie, z feelingiem, angażował się w zespołowe improwizacje. A grali tak, że kilka razy miałem ciarki na plecach.

Tymon jako konferansjer to osobna historia („może wyda się ona miało wiarygodna”). W „Lemurze” dodał kilka wersów dotyczących spraw piłkarskich. O Smudzie i o tym, że kadra nie ma środkowych obrońców, bo Wasyl to prawy obrońca, zresztą fajny facet. Przed „Trygławem” tekst o szatanie, który siedzi w Borach Tucholskich i popierduje w samotności. „Szatana” zapowiedział jako „kawałek o Darskim i Nieznalskiej”. W pewnym momencie zagadnął Pawlaka czy kupił już węgiel, bo zima ma być sroga. Może nie było takich spektakularnych tekstów jak na koncercie Transistorsów, ale wszystkie gadki pasowały do konwencji, w jakiej poruszają się Kury.

Końcówka koncertu to skok na płytę „100 lat undergroundu”. Fajna, rozbudowana wersja „Och, tato!” i na bis rozimprowizowana „Telekomunikacja”. Prawie dwie godziny z Kurami minęły. Było świetnie, tego oczekiwałem. Jestem bardzo, ale to bardzo zadowolony. Tym bardziej, że bilet kosztował tylko 20 złotych, co w dzisiejszych czasach jest ceną po prostu śmieszną. Jeżeli Kury zawitają do waszego miasta musicie pójść na koncert! No chyba, że nie lubicie Tymona, yassu, improwizacji i humoru w tekstach. Ale to już inna bajka.

We, the people

2011-10-08T15:06:00.001+02:00

Facet z jabłkiem

2011-10-06T11:34:00.003+02:00

Steve Jobs nie żyje. Mimo, że nie jestem fanbojem produktów firmy Apple i mam wiele zastrzeżeń do polityki firmy, postać współtwórcy i ojca sukcesu firmy z jabłkiem w logo budziła i budzi we mnie szacunek. Nie tylko za innowacyjność, ale przed wszystkim za konsekwencje i umiejętność radzenia sobie z przeciwnościami losu. Było tak w momencie, gdy kilkanaście miesięcy po sukcesie pierwszego MacIntosha (połowa lat 80tych XX wieku) został wyrzucony z własnej firmy. Nie załamał się. Założył spółkę NeXT i stworzył projekt komputera, który stał się podstawą sukcesu Maców w latach 90tych. W tym też czasie wykupił udziały w studiu Pixar, które pod jego nadzorem stało się najlepszym producentów filmów animowanych na świecie. Każdy przecież słyszał o trylogii „Toy Story”, „WALL-E”, „Ratatuju” czy „Autach”. W skrócie – wizjoner, człowiek z pasją, żywe ucieleśnienie American Dream.

Podobnie było w walką z rakiem trzustki. Stawił czoła, choć choroba go w końcu pokonała. Nie zmienia to jednak tego, że nawet w tym trudnym okresie był kreatywny.

Wydaje mi się to najważniejsze. Stawić czoła trudnościom, które pojawiają się na naszej drodze. Mieć cel, do którego się dąży. I nawet w momentach, kiedy wydaje się, że jesteśmy na dnie robić to, co do nas należy. Wydaje się to być proste, lecz nie każdemu się udaje. Czytając życiorys Steve’a Jobsa warto o tym pamiętać. I jeśli to możliwe brać przykład. Nie chodzi mi o to by każdy założył firmę porównywalną z Apple. Chodzi raczej o to by umieć wydostać się z opresji. I być kreatywnym. Każdy na swój sposób i w zgodzie z umiejętnościami.

Polecam lekturę trzech historii Steve’a Jobsa.

Projekt recenzja: T-Bone Burnett - The True False Identity

2011-10-02T16:47:00.004+02:00

Muszę przyznać, że bardzo mnie ucieszyła propozycja Dawrweszte by w kolejnym odcinku “Projektu recenzja” zająć się płytą T-Bone Burnetta. Przede wszystkim dlatego, że ten amerykański muzyk jest postacią wielce zasłużoną, a wydaje się być szerzej nieznany w Polsce. Warto w tym momencie przypomnieć niektóre z jego dokonań. Był gitarzystą na słynnej trasie Boba Dylana Rolling Thunder Revue, muzykiem sesyjnym, a zasłynął głównie jako producent. Lista artystów z którymi współpracował jest zaiste imponująca. Los Lobos, Counting Crows, Roy Orbison, B.B. King, John Mellencamp, Elvis Costello, Gregg Allman, Elton John, Robert Plant czy Willie Nelson to tylko początek długiej listy albumow, których powstanie zza konsolety nadzorował Burnett. Do tego należy dodać pokaźną listę soundtracków, z których na czoło wysuwają się te stworzone do filmów braci Coen, czyli „The Big Lebowski”, „Bracie, gdzie jesteś?” czy „The Ladykillers”. Ukoronowaniem tej części kariery był Oscar dla piosenki do filmu „Crzy Heart”.

Dodatkowym elementem, który mnie ucieszył w wyborze płyty do zrecenzowania był fakt, że akurat Ne znalem albumu „The True False Identity”, po powodowało u mnie wzmożoną ciekawość i stanowiło dodatkowe wyzwanie. Tym bardziej, że jak się okazało, album kilkakrotnie mnie zaskoczył.

Pierwszym zaskoczeniem jest „Zombieland”, który otwiera płytę. Mamy bowiem do czynienia z kawałkiem utrzymanym w klimacie reggae. Nietypowo, bo spodziewałem się raczej bluesa z Delty lub ogólnie southernowych klimatów. Tekst skojarzył mi się z krytyką mediów, które powodują, że człowiek oglądający telewizję zamienia się w bezmyślne zombie. Jako, że ostatnio odświeżyłem sobie film George’a Romero „Dawn Of The Dead”, z miejsca poczułem klimat. Pustynia, Texas, jakiś RV, w którym młody koleś ogląda „American Idol” i popada w frustracje. Nie wiem, czy moja interpretacja jest słuszna, ale takie było moje skojarzenie. Następny numer, „Palestine, Texas”, skojarzył mi się z utworami Becka, szczególnie z płyty „Mellow Gold” czy „One Foot In The Grave”. Wyrazisty, południowy, riff gitarowy, do tego melodeklamacja przypominająca właśnie dokonania autora przeboju „Loser”. W dodatku tekst, który mógłby być dziełem Toma Waitsa. Fantastyczny numer, który na długo zagościł w mojej głowie. „Seven Times Hotter Than Fire” to typowy bluesior, tak się pewnie gra w Luizjanie. Mimo, że generalnie nie jestem jakimś wielkim fanem bluesa, to jednak ten utwór wywołał u mnie odruch rytmicznego tupania. W dodatku fajne organy Hammonda. Jest dobrze, pomyślałem, mam nadzieję, że dalej będzie równie dobrze. Następnie słuchamy „There Would Be Hell To Pay”. Zwolnienie tempa i nastroju, mamy do czynienia z czymś w rodzaju bluesowo-reaggowej ballady. Przypomniały mi się niektóre spokojniejsze utwory Nicka Cave’a z okresu „Henry’s Dream” i „Let Love In”. Nostalgiczna muzyka, w dobrym tego słowa rozumieniu, bo nie mamy do czynienia z tandetną pościelową, nasunęła mi myśl, że ten utwór świetnie zabrzmiałby w deszczową noc w domku w górach. „Every Time I Feel The Shift” przywołał kolejne skojarzenia z Cave’m. Po chwili zorientowałem się w czym rzecz. Przecież to Australijczyk w swych dokonaniach inspiruje się bluesem z Delty i muzyką Południa Stanów. A to właśnie Burnett urodził się w St. Louis. To jego dokonania inspirowały takich artystów jak Cave. Wracając do „Every Time…” to utwór bardzo ciekawie się rozwija, od bluesa, przez przesterowaną gitarę do reaggowego chóru pod koniec, gdzie słuchać następujące wersy:

We're marching up to Zion
That beautiful city of God

Czyli rasta, jakby nie mówić. Ale, żeby muzyka z Jamajki nie zdominowała płyty, w następnym utworze "I'm Going On a Long Journey Never to Return" mamy country, zresztą bardzo fajnie podobne. Talking blues, ten „becko-podobny” wraca w "Hollywood Mecca of the Movies". Oszczędny aranż, oparty na instrumentach perkusyjnych tworzy bardzo ciekawy, hipnotyczny wręcz nastrój. Kolejny numer to „Fear Country”. Przepiękna ballada, smutna, z elegancką, zapadającą w pamięć melodią. Wspaniała solówka gitarowa. Chyba jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy twór na płycie. Przejmujący tekst, a w pamięć zapadają słowa:

Cowboy with no cattle, warrior with no war
They don't make imposters like John Wayne anymore
This is fear country

Może ta egzaltacja jest przesadzona, ale dobrze pasuje do konwencji. Przecież słowo blues tłumaczy się również jako „smutek”, a standardy tego gatunku to opowieści o niepowodzeniach i złym losie.

Kolejny numer to szybkie, rock’n’rollowe „Baby, Don’t You Love Me”. Niby bez rewelacji, ale kończąca utwór partia gitarowa robi durze wrażenie. „Earlier Baghdad” to znów stonowana kompozycja, ze świetnymi zagrywkami gitarowymi. Dalej mamy „Blinded By The Darkness” z „brudnymi”, przesterowanymi gitarami, a wokalnie to powrót do talking bluesa, tym razem podanego jakby był to kawałek z repertuaru The Clash. Hałas bierze górę, ale w tym chaosie jest metoda, bo muzyka przyciąga uwagę, tym bardziej że brzmieniowo stanowi kontrpropozycję do utworu poprzedniego i następnego, ostatniego na płycie „Shaken, Rattled & Rolled”, który zaczyna się dość spokojnie by pod koniec słuchacz mógł usłyszeć kilka gitarowych riffów, a później zmierzyć się z ciszą.

Mimo pewnego rozrzutu stylistycznego – blues, reggae, ballada, rock’n’roll, płyta jest spójna. Jest amerykańska z ducha, słychać wyraźnie, że muzycy wyrośli z muzyki Delty i nawet, gdy biorą się za gatunek obcy (reggae z Jamajki) to przetrawiają go na swój sposób. Poziom muzyczny jest bardzo, bardzo wysoki, ale to nie dziwi, gdyż w nagraniach, obok lidera, wzięli udział uznani muzycy sesyjni m.in. gitarzysta Marc Ribot (współpraca z takimi artystami jak Tom Waits, John Zorn, Lounge Lizards, Elvis Costello czy Elton John), czy Jim Keltner. Ale najważniejsze dla słuchacza jest to, że obcujemy z bardzo dobrą muzyką. Piosenki na „The True False Identity” to po prostu bardzo dobre kompozycje, które przykuwają uwagę, odwołują się do emocji i sprawiają, że słuchacz może odebrać szerokie spectrum doznań. Takie utwory jak „Zombieland”, „Palestine, Texas”, „Every Time I Feel The Shift” czy Fear Country” ocierają się o doskonałość. Bardzo przypadł mi do gustu ten album. Cieszę się, że mogłem go posłuchać. Z pewnością będę do niego wracać.

Czas na ocenę. Jako, że muzyka na nim zawarta nie spełnia kryterium mega oryginalności (to nie zarzut, tylko stwierdzenie faktu), ale jest bardzo dobra, wystawiam ocenę zrównoważoną. 4/5.

Recenzja Dawrweszte.
Recenzja Bojadzijewa.

Projekt recenzja: Jakszyk, Fripp and Collins - A Scarcity of Miracles

2011-09-18T23:44:00.003+02:00

Kilka słów wstępu. Jestem wielkim fanem Roberta Frippa, szczególnie jeśli chodzi o jego dokonania z King Crimson. Sam zespól uważam za jeden z najważniejszych i najlepszych w historii rocka. Uważam Frippa za artystę poszukującego, stającego na przekór modom, potrafiącego zainspirować innych, jednocześnie potrafiącego wykorzystać nowe nurty do wzbogacenia swojej muzyki (vide okres lat osiemdziesiątych XX wieku, kiedy Crimsoni opublikowali kilka albumów inspirowanych nową falą). Żałuje jednocześnie, że mimo iż King Crimson istnieje i koncertuje to pod tym szyldem nie są publikowane nowe nagrania. Jasne, wydawnictwa z serii King Crmison ProjeKcts pojawiają się dość regularnie, ale to nie to samo.

„A Scarcity Of Miracles” to nowe wydawnictwo Frippa sygnowane podwójną nazwą – jako Jakszyk, Fripp & Collins i A King Crimson ProjeKct. Lider zaprosił do współpracy zarówno obecnych (Tony Levin, Gavin Harrison), jak i byłych muzyków King Crimson (saksofonista Mel Collins współpracował z grupą w latach 1970-74). Skład uzupełnił wokalista Jakko Jakszyk, na co dzień członek tribune bandu dla KC.

Muzycy zaprezentowali sześć kompozycji trwających nieco ponad 43 minuty. Tyle kiedyś trwały płyty. Bez zbędnych dodatków, bonusów i utworów przeznaczonych na rynek japoński. Poza tym Fripp i spółka postawili po prostu na… piosenki. Nie są to jednak (i na szczęście) utwory pisane z myślą o listach przebojów. Mamy po prostu sześć kompozycji, w których nacisk położono na melodie i nastrój, a nie na wyrafinowane poszukiwania formalne. Ważką rolę odgrywa saksofon Mela Collinsa. Jego jazzujące zagrywki rzutują na brzmieniu albumu. Gitara Frippa jest miejscami wręcz schowana. Czasem słychać wyraźne gitarowe riffy jak w „Secrets” czy „The Other Man”, ale nie pełnią one roli dominującej. Zespól skupia się bardziej na budowaniu pasaży opartych przez saksofony w połączeniu z dźwiękami klawiszy i zabaw z soundscape’m. Jakszyk ma dużo do zaśpiewania. I tu dochodzimy do drugiego zarzutu, jaki można postawić tej płycie. Pierwszym to zbyt mała ilość gitarowych zagrywek Roberta Frippa. Drugim jest wokal. Jakszyk jest mało oryginalnym wokalistą. Czasami podrabia Grega Lake’a, czasem Johna Wettona. Niby mu wychodzi, ale jest w tym coś z kopii. Ale czego można było się spodziewać, przecież to koleś z cover bandu.

Mimo tych dwóch elementów płyta jest urzekająca. Słuchając „A Scarcity Of Miracles” poczułem się jakbym słuchał albumów King Crmison z lat siedemdziesiątych. Rzutuje na to gra Collinsa, a że jest ona dominująca pisałem powyżej. Nie traktuję tego jednak jako zarzutu. Robert Fripp powrócił , choćby na chwilę, do grania rocka progresywnego, tak jak robił to ostatni raz z górą 37 lat temu. W sumie płyta mógłby firmować King Crmison. Wystarczyło do zaśpiewania zaprosić Wettona lub Adriana Belew. Nie wiem czy płyta byłaby lepsza. Chyba ta ale wtedy znaczyłoby to, że Fripp po raz kolejny otarł się o doskonałość. A tak mamy album, który jest miodem na uszy dla starego fana King Crimson. Słucham tej płyty od kilku miesięcy (premiera miała miejsce pod koniec maja) i nadal obcowanie z materiałem sprawia mi dużą przyjemność. Progresywna płyta roku? Pewnie tak, bo konkurencja nikła. Mamy tylko „dwójkę” Black Country Communion (o ile zaklasyfikujemy ich muzykę jako progressive rock) i zaskakująco dobry „Passion” zespołu Pendragon. Czas na ocenę. Jako stary fan KC w pełni świadomie daję 4,5/5.

Recenzja Dawrweszte.

Recenzja Bojadzijewa.

Niech co krwawy Hegemon?

2011-09-08T11:39:00.002+02:00

Projekt recenzja: Decapitated – Carnival Is Forever

2011-09-04T19:39:00.005+02:00

Druga odsłona Projektu recenzja. Przyznam, że sceptycznie podchodziłem za zaproponowanej przez Bojadzijewa płyty. Nigdy wcześniej nie słuchałem Decapitated, miałem dość mgliste pojęcie na temat muzyki tego zespołu. Generalnie mało słucham death metalu, mój okres fascynacji tym gatunkiem minął kilkanaście lat temu. Poza tym, pomijając dwie pierwsze pyty Morbid Angel, i tak najbardziej lubiłem takie zespoły jak późny Death, Atheist czy Cynic. Z młodszych wykonawców najbardziej podchodzą mi muzyczni eksperymentatorzy w klimacie Gojira czy Akercocke. W sumie to nawet lepiej, bo podchodzę do płyty bez obciążeń i nawyków. Po prostu posłuchałem i teraz recenzuję.

„Carnival Is Forever” zaczyna się od deathmetalowego ciosu prosto w szczękę. „The Knife” to praktycznie kwintesencja stylu. Blasty, szybkość, ciężar, ryk wokalisty i, co ciekawe, fantastyczna solówka gitarowa. Tylko, że rzeczona solówka była jedynym elementem, który mi się podobał. Podczas pierwszego przesłuchania szykowałem się by zjechać Decapitated i całą płytę. Tylko, że okazało się to niełatwym zadaniem. Album jest po prostu zbyt dobry by jeden utwór wpłynął na odbiór całości. Muzycy odchodzą od gatunkowej sztampy urozmaicając swoje kompozycje czy to wykorzystaniem instrumentów akustycznych (utwór tytułowy i kończący album instrumentalny „Silence”), czy to zabawami ze zmianą tempa i rytmiki. Wszystko to okraszone jest bardzo wysokim poziomem wykonawczym i czytelną produkcją. Nawet growl jest całkiem zjadliwy co wcale nie jest takie oczywiste, bo osobiście nie trawię większości wokali utrzymanych w tym klimacie.

Wracając do sedna, płyta właściwie wymyka się klasyfikacji jako death metal. Czystości gatunkowej bronią wspomniany już utwór otwierający płytę oraz „Pest”. W pozostałych kompozycjach formuła jest szersza, czasem zastanawiałem się czy inspiracją muzyków nie są dokonania kapel takich jak Dillinger Escape Plan czy Meshuggah. Zachwycił mnie utwór „A View From A Hole” który zaczyna się od melodyjnej i jednocześnie niepokojącej linii basu, po kilkudziesięciu sekundach wchodzi perkusja budując nastrój zagrożenia, gitary są na fajnym delayu, nawet pierwsze wersy zwrotki są szeptane a nie growlowane. Dla mnie, oprócz utworu tytułowego, zdecydowanie najlepszy kawałek na płycie.

To co napisałem powyżej nie oznacza, że inne utwory mi się nie podobają. W zasadzie cały album mi się podoba, nawet nieszczęsny „The Knife”, który na początku mnie odrzucił z czasem zaczął mi się podobać, choć uważam, że to najsłabszy fragment „Carnival Is Forever”. Największą zasługą Decapitated jest to, że nie trzymają się sztywno ram i formułek. Takie kawałki jak „404”, czy „Homo Sum” to kolejne przykłady do bardzo dobre granie. Fenomenalne są solówki gitarowe. Każdy z kawałków jest okraszony popisowym solem w którym nie chodzi jednocześnie li tylko o popisówkę (bo tak każdy, co się nauczył wymiatać może), ale też o wprowadzenie do kompozycji elementów bardziej melodyjnych. Ciekawym zabiegiem jest zamknięcie albumu instrumentalnym utworem „Silence”. Akustyczne brzmienia, nastrój wyciszenia dobrze korespondujący z tytułem stanowi ciekawą codę. Po huraganowym ataku gitar i perkusji trwającym prawie czterdzieści minut otrzymujemy kompozycję która pozwala wyciszyć się i przynajmniej w moim przypadku, spowodować że naciska się „repeat” na odtwarzaczu.

Deathmetalowi puryści mogą uznać, że ta płyta jest „komercyjna i słaba, w ogóle to prawie disco”, ale dla mnie, jako słuchacza lubiącego artystów poszukujących stanowi dowód, że dobry materiał obroni się w uszach słuchacza, bez względu na to czy jestem fanem danego gatunku czy nie. Nowy album Decapitated to klasa światowa w technicznym death metalu. Chłopaki na luzie mogą stanąć w szranki z tuzami gatunku. A nic tak nie cieszy jak świadomość, że przynajmniej w metalu jesteśmy na poziomie światowym. Jako ciekawostkę można uznać to że autorem tekstów na „Carnival Is Forever” jest Jarek Szubrycht, były wokalista Lux Occulty obecnie dziennikarz muzyczny.

Czas na ocenę. Mocna 4 (skala 1-5). Muszę przyznać, że będę czekał na nową płytę Decapitated, co jest najlepszą recenzją, nieprawdaż?

Recka Bojadzijewa.

Recka Dawrweszte.

Smoke One The Water

2011-08-30T13:20:00.002+02:00

Klika dni temu znajomy zaprezentował mi utwór, który wywołał u mnie wybuch śmiechu. Melodia wchodzi do głowy, a refren można sobie nucić pod prysznicem. Jest dowcipnie i dwuznacznie. Byłem kilka lat temu na koncercie Żywiołaka, ale nie znałem akurat kawałka "Mój miły rolniku". Polecam.

Biegnąc ku gwiazdom

2011-08-25T13:06:00.003+02:00

– Każdy ma swoje piekło. Nie ma dwóch identycznych życiorysów, nie może być dwóch identycznych kar.
– A Niebo?
– Cóż, Niebo...? Tu sytuacja różni się jeszcze bardziej od twoich oczekiwań, Adams. Jest jeszcze gorzej.
– Gorzej w Niebie? – Adams niemal wybuchnął śmiechem. Miał już mocno w czubie.
– Jesteś historykiem cywilizacji, nie...?
Nie było sensu przytakiwać oczywistości.
– Nie zwróciłeś aby uwagi, jak ubogie są wyobrażenia Nieba?
– Te tłumy śmiertelnie znudzonych postaci na obrazach?
– Śpiewają. Modlą się.
– Właśnie. Ale to samo można robić i w Haddammie. Adams nie mógł sobie przypomnieć najważniejszej różnicy.
– Ale co złego z tym Niebem?
– Każdy dostaje takie Niebo, jakie potrafi sobie wymyślić. Dlatego na ogół marne.
Adams musiał patrzeć z niedowierzaniem, bo Człekoust powiedział z werwą:
– Szczycisz się swoją zdolnością tworzenia. – Pociągnął łyk piwa. Zdmuchnął piankę. – Tak, to prawda. Ja jej nie mam.
Adams chciał koniecznie zaprzeczyć, przerwać, ale tamten nie czekał na jego nieszczere zapewnienia. Twarz miał spoconą, oczy przekrwione. Wolno smakował złotawy płyn. Piwo Adamsa było cienkie i kwaśne.
– Ceną za to jest Niebo. Właśnie Niebo, nie Piekło, którym straszycie się nawzajem.
Adams starł pot z twarzy. Wieczór był chłodny, w kafejce pod gołym niebem marzł coraz bardziej.
– Jakie Niebo potrafił sobie wymarzyć, takie dostanie. Całe życie marzył o misce strawy...? Jasne! To przez całą wieczność będzie miał tylko solidną michę żarcia przed sobą.
Adams zatrząsł się z zimna i z niechęci na myśl o takiej nieśmiertelności.

Marek S. Huberath „Miasta pod skałą”

Projekt recenzja: The Melvins – The Bride Screamed Murder

2011-08-23T23:08:00.004+02:00

Zgodnie z zapowiedzią zaczynamy “Projekt recenzja”. Pierwszą z recenzowanych płyt będzie „The Bride Screamed Murder” grupy The Melvins.

Od czego zacząć? Może od przybliżenia samego zespołu. Za dwa lata grupie stuknie trzydziestka, recenzowana płyta jest dwudziestym studyjnym krążkiem tej kapeli do tego dochodzi kilka albumow koncertowych EPek i kompilacji. Zespół kierowany przez Buzza Osbourne’a (m.in. także w Fantomas) zdążył zainspirować grunge, sludge metal i stonera. Zespól – legenda, choć w przeciwieństwie do epigonów nigdy nie odniósł spektakularnego sukcesu komercyjnego.

Płytę zaczyna ”The Water Glass” ozdobiony mocarnym, metalowym riffem którego nie powstydziłaby się Pantera gdyby jeszcze istniała. W pewnym momencie utwór diametralnie zmienia swój klimat. Pojawiają się choralne pseudoszantowe zaśpiewy a dwie perkusje potęgują rytmikę utworu. Następnie mamy kolejną gitarową ucztę, czyli chyba najlepszy na płycie „Evil New War God”. Riffik miodzie fajna solówka agresywny śpiew, mniej więcej w trzeciej minucie następuje sabbathowe zwolnienie ciary na plecach dla fana ostrej muzy. Dalej mamy „Pig House” kolejny mocny utwór. I muszę się powtarzać, bo mamy popis zespołowego grania. Brzmienie gitar zmiata, charakterystyczne zagrywki perkusyjne mają swoje uzasadnienie. „I’ll Finish You Off” jest bardziej stonerowy, wolniejszy, ale wszystko przyrządzone wg najlepszych receptur. Mamy połowę płyty i jest świetnie. „Electric Power” skojarzył mi się z punkiem – motywy perkusyjne jak na płytach The Clash, ale kawałek jest jednak metalowy. Nawet ma elementy, które przy dozie poczucia humoru moglibyśmy uznać za przebojowe. Fajne skandowanie w zwrotkach. Kolejny kawałek do coraz więcej psychodelii, inne wokale (delikatny na przemian ze skandowaniem). Riffik, co jest normą na tym albumie, zacny. Później słuchamy szybkiego, punkowo-thrashującego „Inhumanity And Death”, dobre granie, to z pewnością będzie dobrze brzmiało na koncertach. Na koniec dwa rovery. Na pierwszy ogień popieprzona psychodeliczna, z górą siedmiominutowa wersja „My Generation” The Who. Gdyby nie opis na płycie to bym tego kawałka nie poznał. To jest twórcze podejście do grania przeróbek! Jestem na tak. „The Bride Screamed Murder” zamyka tradycyjna pieśń „P.G x 3”. Dziwaczne zaśpiewy które skojarzyły mi się z dokonaniami Ulver, delikatna gra instrumentów w pierwszej części utworu później doomowy riff, śpiew dziecka. Czego to pan Osbourne z kolegami nie nawymyślali. Jednak słucha się tego znakomicie. Specyficzne zakończenie agresywnej, mocnej płyty.

Muszę przyznać, że dość sceptycznie podchodziłem do tej płyty. Ostatnio jakoś umknęły mi dokonania The Melvins, więc ucieszyłem się że Dawrweszte ją zaproponował jako pierwszą do zrecenzowania. Im dłużej słuchałem tego albumu tym bardziej mi się podobał. Lubię takie pomieszanie klimatów tym bardziej, jeżeli artyści mają coś do powiedzenia. I okazało się, że warto było tej płyty posłuchać. Co więcej na pewno będę do tego albumu wracał i to wielokrotnie. Niektóre riffy powalają. Brzmieniem, mocą i pomysłowością.

Czas na podsumowanie. Świetna płyta, Melvinsi udowodnili, że nadal mają coś ciekawego i Świerzego do zaproponowania. Mix metalu, punka, alternatywy, psychodelik i progresywy (rozumianej jako eksperymenty Tool i poźnego King Crimson). Dla miłośników szeroko rozumianego ciężkiego grania pozycja obowiązkowa. Ocena – mocne 4, nawet może z małym plusem. Skala ocen 1-5.

Recka Dawrweszte.

Recka Bojadzijewa.

Breaking Bad czyli piekło jest w nas

2011-08-21T13:49:00.003+02:00

Dziś miały ukazać się pierwsze teksty z cyklu „Projekt recenzja”, o czym wspominałem w czwartek. Niestety z przyczyn „technicznych” rzeczony projekt ruszy dopiero w najbliższy wtorek. By zapełnić lukę chciałbym napisać kilka zdań o pewnym serialu, który mimo, że zasługuje na uwagę raczej nie cieszy się u nas popularnością. A uważam, że jest godny uwagi.

„Breaking Bad”, bo o nim mowa, to historia Walera White’a, nauczyciela chemii w liceum w Albuquerque. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda pięknie i wspaniale. Żona, syn, dom na przedmieściach. Spełniony american dream. Przykład szczęśliwej klasy średniej. Pewnego dnia Walt dowiaduje się, że ma zaawansowanego, nieoperacyjnego raka płuc. Lekarze sugerują, że przed nauczycielem zostało maksymalnie kilka miesięcy życia. Dodatkową sytuacją jest brak środków na leczenie, występuje też problem z ubezpieczeniem zdrowotnym – polisa nie obejmuje opłacenia specjalistycznych zabiegów, w tym chemioterapii. W dodatku żona informuje go, że będą mieli drugie dziecko. Walt, który kiedyś po studiach pracował jako chemik i posiada dużą wiedzę w tej dziedzinie, postanawia to wykorzystać i zarobić pieniądze, które zapewniłyby godziwy żywot jego rodzinie po przegranej walce z chorobą. Wpada na iście szatański plan. Wraz ze swoim byłym uczniem Jesse’m zaczyna produkować metamfetaminę. Najlepszy najczystszy towar w całych Stanach. Z biegiem czasu interes zaczyna się rozkręcać. Ale nie wygląda to różowo. Zaczyna się eskalacja przemocy, pojawiają się meksykańskie kartele, śledztwo Wydziału Antynarkotykowego (kierowane przez szwagra Walta) oraz nawarstwiająca się spirala kłamstwa. Walt nie chce stracić swej rodziny więc o niczym ich nie informuje. Ale przecież czegoś takiego nie da się ukryć na dłuższą metę. Ujawniona prawda spotęguje piętrzenie się patologii.

Walt jest niezwykle interesującym bohaterem. Z jednej strony kochający mąż i ojciec, dbający o rodzinne ognisko. Z drugiej to człowiek działający w akcie desperacji, który odrzuca moralność by zejść na drogę przestępstwa. Motywuje to szczytnym celem – tym, by po jego śmierci rodzina miała zapewniony byt, pieniądze na studia dzieci itd. Dlaczego wybiera takie, a nie inne rozwiązanie? Przecież jego przyjaciele oferują bezzwrotną pomoc finansową na leczenie. Przecież znane są przypadki, że można zostać wyleczonym nawet z poważnego raka. Ma kochającą żonę a jego kłamstwa powodują osłabienie więzi między nimi. Kłamstwa, za którymi się ukrył nie zostają bez wpływu na jego psychikę. Co stoi u pierwocin zachowań spokojnego nauczyciela? Wydaje mi się, że istnieje kilka przyczyn. Pierwszą jest niezaspokojona ambicja. Walt powinien pracować w jakimś laboratorium lub mieć własną firmę produkującą np.: kosmetyki. Jego wiedza i umiejętności predysponują go ku temu. Zresztą w pewnym momencie pada takie stwierdzenie. Walt wiele lat wcześniej zrezygnował ze współpracy z przyjacielem, z którym zakładali firmę chemiczną. Kolega doszedł do majątku, Walt został nauczycielem. Teraz odrzuca pomoc finansową ze strony starego kumpla. Tu dochodzimy do drugiego elementu zachowań Walta. Jest nim zazdrość która dotyczy dóbr materialnych. Walt zazdrości innym tego co osiągnęli. Zapomina, że rzeczywistość jest złożona i to jego decyzje dotyczące zawodu spowodowały to gdzie teraz się znajduje. Kolejną rzeczą jest brak szczerości, szczególnie jeśli chodzi o bliskich. Walt ma wiele tajemnic. Pierwszą była sama choroba o której rodzina dowiaduje się po pewnym czasie. Kolejnymi są pomysł na produkcję met amfetaminy i kontakty ze światem przestępczym. I tak dalej i tak dalej. Walt nie dostrzega albo nie chce dostrzec że bliscy, którzy są przy nim pomogliby mu w pokonaniu trudności. Pomoc byłaby wyrazem miłości, a nie litości (a za taką uważa pomoc Walt). Może nawet ten trudny moment w ich życiu spowodowałby pogłębienie się wzajemnych relacji. Ale w tej sytuacji nie byłoby serialu…

Ale serial to nie tylko tragiczne zdarzenia związane z chorobą głównego bohatera jego osamotnieniem i patologiami, które zaczynają zżerać jego rodzinę. „Breaking Bad” przepełniony jest czarnym humorem. Humorem czarnym jak smoła. To śmiech przez łzy. Nie jest to komedia to poważny dramat, ale nuta czarnego, sarkastycznego humoru powoduje, że możemy na obserwowane wydarzenia spojrzeć nieco z boku. Nabrać dystansu. Spojrzeć na bohaterów z rożnej perspektywy. Serial ten nie jest miły, ładny i przyjemny. To dekonstrukcja człowieczeństwa i historia upadku. Droga do prywatnego piekła. Wiwisekcja rzeczywistości która zaczęła się rozpadać bo zabrakło zaufania i szczerości. Dlatego też „Breaking Bad” wywiera na oglądającym olbrzymie wrażenie. Osobiście uważam ten serial za jeden z najlepszych jakie oglądałem na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia. Obok „Rodziny Soprano”, „Deadwood” „The Wire” czy „Luther”.

Skojarzyła mi się jeszcze jedna rzecz. Pomijając to o czym napisałem powyżej „Breaking Bad” to przy okazji serial o upadku klasy średniej. Gdy jedno niepowodzenie załamuje stabilność finansową i sprawia, że zdesperowane osoby zaczynają robić rzeczy, których w normalnej sytuacji nie przyszłyby im do głowy. To jak w „Hung” („Wyposażony”, serial produkcji HBO) gdzie nauczyciel zagrożony utratą pracy i kłopotami finansowymi zostaje męską prostytutką. Świat się wali, a ja robię pierwsze co mi przyjdzie do głowy. Mój mały, piękny doskonały świat, z domkiem na przedmieściu, dwoma samochodami i pracą zaczyna się rozpadać, gdy hipoteka lub rak zaczynają mnie zjadać. Tylko że kilkanaście lub kilkadziesiąt lat temu powstałby film lub serial o tym że ktoś ma fajny pomysł biznesowy i zakłada Apple, Microsoft czy inne w tym stylu. I byłoby to ówczesne podejście do american dream. Teraz jest inaczej. Filmy czasów kryzysu? Może.

Na koniec wspomnę o aktorstwie bo stoi na niezwykle wysokim poziomie. Bryan Cranston w roli Walta stanowi klasę sam w sobie (3 nagrody Emmy), tak samo Arron Paul jako Jesse. Drugi plan również doskonały m.in. Dean Norris w roli agenta DEA czy Anna Gunn jako żona Walta.

Generalnie – serial jest z kategorii „must see”. Ale ostrzegam podroż nie jest usłana różami, a na koniec chyba nie będzie fanfarów. Ale nie ma się co dziwić. Wg twórców serialu jego tytuł to slangowe określenie „staczania się na drodze do piekła”.

Czas apokalipsy

2011-08-19T10:00:00.001+02:00

Zabawa zaczyna się w niedzielę

2011-08-18T10:03:00.001+02:00

Kilkanaście dni temu Dawrweszte, jeden z zaprzyjaźnionych blogerów, zaproponował mi muzyczną zabawę. Polegać ma ona na pisaniu recenzji wybranej wcześniej płyty. Uczestnicy zabawy – sztuk trzy, wspomniany kolega D., Bojadżijew oraz ja.

Idea jest następująca. Pada propozycja konkretnego albumu, ustalamy deadline i każdy z nas publikuje recenzję na swoim blogu. Skala ocen 1-5. Jako pierwszy płytę do recenzji zaproponował Dawrweszte. Jest to „Bride Screamed Murder” The Melvins. Premiera recek w niedzielę 21 sierpnia. Kolejne recenzje z cyklu będą pojawiać się co dwa tygodnie.

Zapraszam do lektury. Recenzje kolegów będę linkował w swoich postach.

Nadciąga nowy Mastodon

2011-08-10T12:55:00.002+02:00

Wielkimi krokami zbliża się premiera nowego albumu Mastodon zatytułowanego „The Hunter”. Jako że poprzednią płytę zespołu, czyli „Crack The Skye” uważam za jedno z najlepszych wydawnictw ostatniego dziesięciolecia z niecierpliwością odliczam czas pozostały do 27 września.

Zachęcam do wysłuchania kawałka „Black Tongue”. I oczywiście obejrzenia video, tym bardziej, że przestawia ono proces tworzenia rzeźby, której fotografia znajdzie się na okładce nowego wydawnictwa chłopaków z Atlanty.

Kawałek sunie jak potężny walec drogowy przy budowie autostrady. Jak zwykle to co wyprawia perkusista przyprawia o ciary na plecach. Przy okazji muzycy nie zapomnieli o pewnej dozie melodyjności. Zapowiedź płyty wypada zachęcająco.

Tymczasem w świecie ekonomii

2011-08-04T07:53:00.001+02:00

Czesław i jego maluteńki świat

2011-08-03T14:19:00.002+02:00

Lubię Czesława, który Śpiewa. Surrealistyczne teksty, interesująca muzyka w której co raz słyszę pokłosie artystycznych poszukiwań Toma Waitsa. Obciachowy akordeon w roli instrumentu wiodącego przestaje być obciachowy. Wszystko razem brzmi fajnie. Nawet jurorski występ w programie X-Fucktor nie zmienił mojego zdania o sympatycznym mikrusie. Bo Czesław nadal był autentyczny, nawet w świetle tefauenowskich reflektorów.

Wczoraj wieczorem obejrzałem sobie dvd „Solo Act Live”. Koncert ok, ale o wiele ciekawszy wydał mi się film dokumentalny zamieszczony na drugiej płycie. „W moim maluteńkim świecie” to 50-cio minutowa epopeja dokumentująca trasę koncertową po Pomorzu i Mazurach. Występy w małych pubach, klubach, remizach i innych festynach ku czci. Przy okazji mamy okazję obejrzeć Czesława poza sceną. Wiele szczerych, refleksyjnych wypowiedzi przetykanych jest sytuacjami komicznymi. Ale, generalnie, wiodący jest motyw samotności. Artysta kilkakrotnie daje do zrozumienia, że mimo sukcesu i popularności jest człowiekiem samotnym. Może z wyboru, może ze względu na specyfikę pracy. Trudno jest to jednoznacznie rozstrzygnąć. Oglądałem film i z każdą minutą robiło mi się Czesława szkoda. Jeżeli tak ma wyglądać sukces to ja dziękuję. Podczas projekcji przypomniała mi się piosenka Świetlickiego „Grudzień”, gdzie podmiot liryczny opisuje trasę koncertową i konieczność „spania w obcym łóżku” połączonego z permanentną banią. I wszystko wydało mi się takie puste i jałowe. Obraz ten dopełniały scenki z niektórych koncertów, gdzie publika w ogóle nie kojarzyła żartów. Paranoja połączona z psychodelią. Choć z drugiej strony może to być portret zafałszowany. Kreacja, która ma spowodować określone reakcje u sympatyków twórczości pana Mozila. Jak jest naprawdę nie wiem. Może ktoś ma jakiś pomysł?

Trailer filmu do obejrzenia tu.

Eskapizm

2011-08-03T08:57:00.001+02:00

Red Hot czyli znów nie wyszło

2011-08-02T12:15:00.002+02:00

Kilkanaście dni temu w sieci pojawił się singiel „The Adventures of Rain Dance Maggie” promujący nową płytę Red Hot Chili Peppers. Album „I’m With You” ma mieć premierę 30 sierpnia. Wysłuchałem kilkakrotnie piosenki, którą wybrano na promocję. I muszę powiedzieć, że jestem rozczarowany. Zwrotki snują się leniwie, refren jest bezbarwny i nie zostaje w pamięci, a prostacki „popis” gitarowy trudno określić mianem solówki. Zresztą posłuchajcie sami:

Zapowiedź płyty nie zachęca do jej zakupu. A przecież po to wydaje się singiel by przekonać słuchaczy, że nowy materiał jest godny do zainwestowania gotówki. Ba! Bywało przecież tak, że jeden czy dwa utwory promocyjne były ty, co na płycie najlepsze. I to nie tylko w czasach świetności Bitelsów, ale też i później. Weźmy chociaż jedną z najsłabszych repertuarowo płyt Queen czyli „The Works”. „Radio Ga a”, „I Want To Break Free” czy „Hammer To Fal” to najlepsze, i przy okazji najbardziej przebojowe, kawałki zamieszczone na albumie.

Jeżeli „The Adentures of…” to utwór reprezentatywny dla nowego wydawnictwa Red Hotów to niestety nie świadczy to dobrze o wesołych chłopakach z Kalifornii. W sumie nie spodziewałem się rewelacji, bo zespól ten po wydaniu przebojowego „Californication” znajduje się w głębokim kryzysie. Bezpłciowe „By The Way” i przeładowane zbyt dużą ilością kompozycji „Stadium Arcadium” sugerowały słuchaczowi, że panom skończyły się pomysły. Choć gdyby z tej drugie płyty wywalić połowę z 28 utworów to można by złożyć płytę dość dobrą. Otrzymaliśmy przerost formy nad treścią. A przecież w przeszłości płyty Red Hotów promowały takie killery jak „Knock Me Down”, „Higher Ground” czy „Give It Away”. Co się stało z grupą, która wytyczała drogi rozwoju współczesnej muzyki rockowej? Na otarcie łez:

Demotywator wilanowski

2011-08-01T10:33:00.002+02:00

W dniu wczorajszym wraz z rodziną odwiedziłem stołeczne miasto Warszawę. Było wiele radości. Korzystając z odrobiny wolnego czasu pojechaliśmy do Wilanowa. Jako że ostatni raz byłem tam dość dawno temu wycieczka zapowiadała się interesująco. Zaprawdę takową była. Odebraliśmy bilety wstępu i korzystając z tego, że do momentu zwiedzania pałacu mieliśmy kilka chwil udaliśmy się na spacer po parku.

Niestety nasze plany pokrzyżował planetolog imperialny Kynes, który przyspieszył przemianę ekologiczną Arrakis. Krótko mówiąc spadł deszcz. By schronić się przed zabijającą czerwie nawałnicą wód opuszczających się z niebios udaliśmy się pod daszek przed oficyną położoną vis a vis południowego skrzydła pałacu. Okryty przed strugami deszczu rozpocząłem kontemplację prac konserwatorskich. Nowa elewacja, gzymsy, sami wiecie o co chodzi. Wtem mój wzrok padł na stację trafo znajdującą się w budynku oficyny. Tabliczka informacyjna, którą ujrzałem wzbudziła moje zainteresowanie. Dokładnej mówiąc moją uwagę przykuł napis znajdujący się na kawału tektury. Co głosił? Przeczytajcie sami.

Chris Cunningham i jego zadziwiające światy

2011-07-22T10:02:00.002+02:00

Kiedy jeszcze w MTV puszczano muzykę robienie videoklipów awansowało do rangi sztuki. Po tym jak Martin Scorsese wyreżyserował „Bad” Michaela Jacksona okazało się, że to żaden wstyd a wzajemna nobilitacja. Okres lat 90-tych to kontynuacja tego podejścia. Artystyczne klipy pojawiały się często i w różnych gatunkowo utworach. Mieliśmy „Losing My Religion” R.E.M. czy „Sabotage” Beastie Boys i „It’s Oh So Quiet” Bjork (w obu przypadkach w reżyserii Spike Jonze’a, który miał zadziwić świat takimi filmami jak „Być jak John Malkovich” czy „Adaptacja”). Nie możemy zapominać o niesamowitych klipach do kawałków Jane’s Addiction vide „Been Caught Stealing” czy Nine Inch Nails („Closer”, „Wish” itd.). Wymieniać można w nieskończoność.

Ale jest jedna osoba, która wypracowała swój własny styl i w historii zapisała się jako twórca teledysków. Chris Cunningham, bo o nim mowa, nie raz i nie dwa zadziwił świat. Jego dzieła są niepokojące, czasem przypominają postindustrialne horrory. Wszystko jest odrealnione, czasem przypomina psychodeliczny sen. Jak w przypadku „Second Bad Vibel” zespołu Autechre:

Twórczość Brytyjczyka chyba najbardziej kojarzy się z filmowymi ilustracjami dzieł Aphex Twina. Muzyka szalonego Rysia świetnie uzupełniana jest wizjami niespokojnego Krzysia. Jak choćby te dzieci w „Come To Daddy”.

Czasami klipy Cunninghama są zbliżone do mainstream. Ale nawet wtedy jest w nich coś niepokojącego, czego przykładem „Frozen” Madonny czy „Only You” Portisehead. Istnieje anegdota, że podczas kręcenia teledysku dla grupy z Bristolu wokalistka o mało co nie utopiła się w basenie, w którym kręcono zdjęcia. A może to chwyt marketingowy?

Filmowe ilustracje do utworów Bjork zawsze zachwycały pomysłami. Ale Cunningham dodał swój element. Dwa roboty uprawiające seks to coś czego jeszcze nie było. W tym przypadku od razu nasuwają się przemyślenia po lekturze książek Asimova z cyklu „Roboty” i utworów Philipa K. Dicka dotyczących istoty człowieczeństwa (jak choćby „Człowiekiem jest” czy „Impostor”).

Cunningham miał być reżyserem od lat zapowiadanej filmowej adaptacji biblii cyberpunku czyli “Neuromancera” Williama Gibsona. Niestety wycofał się z projektu tłumacząc się, że chce realizować filmy według własnych pomysłów. Szkoda. Na chwilę obecną pozostają nam tylko klipy.

Odgrzebane po latach

2011-07-21T13:23:00.002+02:00

Tak mnie ostatnio naszło na muzyczne starocia. Dlaczegóż by nie, jak to kiedyś napisał Świetlicki.

Na początek Patti Smith, nowojorska legenda czasów, gdy w CBGB’s jeszcze organizowano koncerty, a nie sprzedawano ekskluzywną odzież. Wersja unplugged kawałka „Because The Night” powoduje podobne ciary na plecach jak oryginał.

Jak jesteśmy w Nowym Jorku to nie można zapomnieć o The Ramones. Do tej pory mam sentyment do płyty „Brain Drain”. Od niej, to chyba dość nietypowe, zaczęła się moja przygoda z ojcami chrzestnymi punk rocka. Niech poleci „Pet Sementary”.

Skoczymy teraz na Zachodnie Wybrzeże. Niestety nie da się już pojechać Route 66, ale zawsze zostają inne możliwości. Lata 60-te, za chwilę wybuchnie lato miłości. The Doors jako jeden z nielicznych zespołów ostrzegał, że nie będzie wesoło. Ale oni byli dziwni.

Wracamy do Europy, a tak dokładniej to na wyspy brytyjskie.

Jeden z najważniejszych zespołów wszechczasów. Tak po prostu.

Lubie Stranglersów. A “Golden Brown” to nie dość, że cudownie snująca się melodia walczyka to jeszcze dość zagadkowy, bo niejednoznaczny, tekst. O co im chodziło. O heroinę w sensie kobiety czy narkotyku?

Na koniec Grand Prix jednoosobowego jury. Jeden z najbardziej obciachowych teledysków ever. A idiotów robią z siebie dwie legendy. Ach te lata osiemdziesiąte…

Mam Czinkłeczento w holenderskim gazie czyli jak pastisz staje się przebojem

2011-07-09T13:17:00.001+02:00

Czasem do zainspirowania blogonotki wystarczy przesłany przez znajomych link. Wiele wpisów na poważne tematy nie powstaje, bo poświęcam czas na opisywanie innych rzeczy. Nie inaczej jest tym razem.

Nie do wczoraj znałem zespołu Letni, chamski podryw. Ale dostałem linka. Od razu nazwa przykuła mą uwagę. Jeżeli wybieramy takowy szyld to znaczy, że już na wstępie robimy sobie jaja. Po wysłuchaniu piosenki „Czinkłeczento” byłem już pewien, że tak właśnie było. Wybuch śmiechu, który towarzyszył wysłuchaniu tego utworu. Podmiot liryczny podrywa dziewczynę na Fiata Czinkłeczento, zagazowanego, wyposażonego w nowe dywaniki zakupione w Tesco. Kwintesencja obciachu polskiej klasy niższej, która aspiruje do bycia czymś więcej niż jest. Najciekawsze jest jednak to, że utwór ma wszelkie cechy hitu. Przebojowy refren, taneczny beat. Wydaje mi się, że cieszy się olbrzymią popularnością w remizach i dysko-mordowniach na terenie całego kraju. Oczywiście oprócz klubów w dużych miastach, gdzie „elita” pawi się pląsając do przebojów Lady Gagi. I oprócz snobistycznych klubokawiarni w Krakowie, gdzie słuchacze masturbują się twórczymi wypocinami Agi Zaryan. Wracając do meritum uważam, że ludzie z których nabijają się kolesie z Letniego podrywu mogą po prostu nie zrozumieć, że jest to pastisz. Podobnie było z kawałkiem sprzed kilku lat „Dla mnie masz stajla”, który był totalną nabitką, a publiczność zrobiła z niego megahit. No i niedawne dość „W aucie”. Sytuacja analogiczna.

Nie ma to jak wakacyjna nuta.
Na plaży w Międzyzdrojach leżymy i kwiczymy.
Tańczą laski, choć nie ma kaski.
Ktoś zaraz przyłoży nam z buta.

Czas na video. Nie pijcie nic podczas słuchania, bo możecie się zakrztusić.

Cały ten zgiełk

2011-07-08T12:52:00.002+02:00

Lubię jazz. Wiele lat trwało zanim polubiłem ten gatunek muzyczny, ale jak już się wkręciłem to mi zostało. Zaczynałem od klasycznego dzieła, jednej z płyt wszechczasów czyli „A Kind Of Blue” Milesa Davisa. Później przyszła fascynacja muzyką Coltrane’a, Ornette Colemana, Charliego Birda, Return To Forever, Herbie Hancocka aż w końcu dotarłem do nowojorskiej awangardy w postaci Zorna, Laswella, Firtha i innych. Po drodze był jeszcze polski yass, którego do tej pory jestem miłośnikiem, choć sam nurt się rozmył i nie wiadomo czy nadal istnieje. Przez wiele lat wyrobiłem sobie też pewien smaczek. Są rzeczy, które lubię i są zjawiska, w stosunku do których pałam wrogością. Najbardziej nie lubię tzw. smooth jazzu, który jest dość modny w niektórych kręgach. Propagatorem tejże „odmiany” muzyki w naszym kraju jest niejaki Kydryński Marcin, prywatnie mąż Anny Marii Jopek. Razem zatruwają gusta słuchaczy od wielu lat.

Wydaje mi się, że jeżeli chodzi o popularność smooth wszystko zaczęło się od solowych płyt Stinga. O ile jeszcze dwa pierwsze albumy tego wykonawcy zawierają sporo dobrej muzyki („Fragile” to jeden z najpiękniejszych utworów świata) to później idea „robimy popmusic tylko, że zagrają jazzmani” zjadła własny ogon. Niestety pojawiła się masa epigonów, a ludożerka podnieca się tymi smętnymi melodyjkami z uśmiechem na ustach jakby dotykała bram wyśnionego muzycznego raju.

Ja reaguję na tego typu dokonania przysłowiowym odruchem wymiotnym. Ale, jako że zdarza mi się mieć otwarty umysł, niektórym udaje się namówić do wysłuchania płyt z kategorii smooth. W sumie dlaczegóż by nie? A nuż trafi się perełka? I nie chodzi mi o kultowe piwo z mojego rodzinnego miasta.

Kilka dni temu wysłuchałem albumu „A Book Of Luminous Things” niejakiej Agi Zaryan. To polska wokalistka jazzopodobna, który zgodnie ze słowami kolegi „stary, po prostu światowa ekstraklasa, zmiata”.

Wysłuchałem. W skupieniu. Dwa razy. Dawno nie słyszałem tak bezbarwnego jęczenia i nudnych kompozycji. Pozycja idealna dla kogoś, kto chce uśpić swego gościa i dokonać na nim czynów zabronionych przez kodeks karny. Muzyka snuje się jak przysłowiowy smród w kalesonach, a głos rzeczonej niewiasty zamiast ożywić smutne kompozycje (w których niewiele się dzieje) powoduje, że rytm bicia naszego serca stopniowo zwalnia. Idealna muzyka dla ludzi pogrążonych w letargu. „Łożesz jeżu!” zakrzyknąłem przerażony, bo nie chciałem jeszcze opuszczać naszego świata. Tym bardziej przez zatrzymanie akcji serca. Natychmiast sięgnąłem po zestaw ratunkowy. Na pierwszy ogień Wagner. Jest trochę lepiej. Popiłem pieśnią „O Fortuna”. Zagryzłem Slayerem. Poczułem się znacznie much better.

Po uspokojeniu zmysłów sięgnąłem na półkę po pierwszy album The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. I spokojnie odpłynąłem w krainę jazzowych dźwięków. Tam, gdzie jest pomysł, chęć szukania, improwizacja i szczypta chaosu, coś co moim zdaniem definiuje muzykę rozsławioną na świat przez wymienionych wyżej Davisa czy Coltrane’a. I wam też to polecam. Sięgnijcie po płyty Holendrów. Udajcie się z nimi w podróż w nieznane. Niezapomniane przeżycia gwarantowane.

DzySzCz

2011-07-04T13:33:00.000+02:00

Jako, że deszczową mamy dziś pogodę i ogólnie „choroby, wojny, rozpacz, wszystkie ciemne strony życia, dręczą mnie” zapodam coś na rozbawienie.

Hucpa z prezydencją

2011-07-02T16:19:00.003+02:00

Wczorajsze media oszalały. Ilość propagandowych materiałów, które wychwalały objęcie przez Polskę prezydencji w Unii Europejskiej na pierwszy rzut oka przewyższała wszystko to co w ciągu ostatniego roku powiedziano na temat katastrofy smoleńskiej. Wszędzie były „hip, hip, hurra”. Brakowała tylko okrzyku „za rodinu, za Stalinu”. A wystarczyło przeczytać jeden felieton by wyrobić sobie zdanie, że to wszystko nic nie znaczy. Zwykły pic na wodę, fotomontaż. Dlaczego? Bo objęcie prezydencji nie ma praktycznie żadnego znaczenia politycznego. Wbrew temu co wmawiają nam media ustami swych przedstawicieli.

Najgorsze jest to, że prawie wszyscy lekceważą sobie koszta tego wydarzenia. Otóż wynoszą one 430 milionów złotych. Mimo, że niektórzy uważają, że te koszty nie mają znaczenia i zyski będzie większy warto zadać sobie dwa pytania. Pytanie pierwsze – kto za to zapłaci? Oraz drugie – gdzie są rzekome zyski. Na pytanie pierwsze odpowiedź jest prosta. Zapłacimy my wszyscy, z pieniędzy, które rząd od nas wyciąga każdego dnia gdy płacimy za towary i sługi z których korzystamy. Warto by zadać kolejne pytanie – czy rzeczone środki finansowe nie mogły by być wydane lepiej. Oczywiście, że tak, tylko po co – mógłby powiedzieć urzędnik państwowy. Chodzi przecież tylko o to by wydać kasę. A bardzo łatwo wydaje się pieniądze, które nie należą do nas. Polecam wypowiedź na ten temat Miltona Friedmana. Pytanie o rzekome zyski jest niestety pozostaje bez odpowiedzi. Mętne stwierdzenia o ożywieniu gospodarki i rzekomej poprawie wizerunku naszego kraju nie niosą za sobą żadnych konkretów. Ale zostawmy teraz opisywane kwestie. Jest wielu specjalistów, którzy potrafią to zrobić o wiele lepiej ode mnie. I wcale nie jest trudno znaleźć ich wypowiedzi. Wystarczy spytać Wujka Gugla.

Chciałbym za to opisać swe refleksje na temat wczorajszego koncertu, który odbył się wczoraj wieczorem przed Pałacem Kultury i Nauki im. Jozefa Stalina w samym centrum naszej kochanej stolicy. W telewizji wyglądało to sympatycznie, choć spóźniłem się na filmik Bagińskiego, który był prezentowany na początku imprezy (oglądałem program podróżniczy Cejrowskiego na TVN Style). Piękna scena, oświetlone ulice, samochody mknące w kierunku wschód-zachód i vice versa. Panie, kurde, toć to po prostu Ojropa jak się patrzy. O! Grać zaczęli! Lud domagał się igrzysk to dobry pan i władca skłonił głowę i zapewnił rozrywkę na najwyższym poziomie. A wszystko to dla swych poddanych, którymi przecież na co dzień gardzi. Cóż, raz do roku to…

Jacek Olejniczak zagrał Chopina. Ładnie. Leszek Możdżer zagrał Komedę. Bardzo ładnie. Acha, jeszcze gdański ex-yassowiec zagrał melodię z serialu „Polskie drogi”. Jako, że uwielbiam ten utwór autorstwa Kurylewicza miałem ciary na plecach. Stańko ze swymi muzykami wymietli „The Dark Eyes Of Marta Hirsh”. No czad, tylko nikt tego nie zrozumiał. Ale w świat poszło, że mamy dobrych jazzmanów. Jakby ktoś nie wiedział. Później jakieś filmowe pierdu-pierdu do muzyki Kaczmarka z filmu „Finding Neverland” (przetłumaczonego przez polskich geniuszy jako „Marzyciel”). Dyrygował koleś o nazwisku Sztaba, czyli juror z polsatowskiego programu „Must Be The Music”. Spoko koleś, bo podobał mu się metalowy zespól, który występował w tym programie. Lubię takich wyluzowanych dyrygentów i aranżerów. Może nagra coś z Metaliką? Jeszcze wcześniej był jakiś Muffin czy inna Bułeczka, koleś znany głównie z tego, że kopulował był z artystką znaną jako Kajak (czy jakoś tak, who cares?).

Dalej nuda, nuda, Perfect, czyli nuda ożeniona z żenadą. Markowski przez 123 lata swego życia nie nauczył się śpiewać i tak mu już zostanie. Lecha Janerka. Co on tam robił? Bo wyglądał jakby odrabiał pańszczyznę. Ale parę groszy na przysłowiowe waciki pewnie się przyda. Kapela Ze Wsi Warszawa – rewelacja, to jest to. Naprawdę mi się podobało, ale ja lubię ich muzykę. Natomiast nie podobały mi się pierdołowate polityczne wtręty pana lidera zespołu o jakiejś solidarności z protestującymi w Atenach i Madrycie. To ich problem, że mieli sto dodatków do pensji i między innymi to spowodowało, że wydali kasę. Było myśleć wcześniej. Gdyby nie te bzdety ze sceny to byłoby super.

Co jeszcze? Acha, tzw. gwiazdy zagraniczne. Pani z Cranberries zwaliła dwie piosenki. Jedną swoją, czyli przebój „Zombie”, a drugą obcą, czyli „Skłamałam” Edyty Bartosiewicz. Ale Polak mógł być dumny. Ludzie z Zachodu też nie potrafią śpiewać. Dalej było równie zabawnie, choć były przebłyski. Jakaś sympatyczna pani, prawdopodobnie z Jamajki, zagrała „W moim ogrodzie” grupy DAAB lepiej niż oryginał. O co nietrudno, gdy jest się z Jamajki i gra reggae. Później przerzuciła się na soul i poszedłem do toalety. Wcale nie było tak jak myślicie. Czasami człowiek musi. Jak pani przestała nudzić to był Kenny G (poluparny ostatnio w cywilizowanym świecie około XVI wieku) i Michael Bolton (co byście powiedzieli na supergrupę Bolton-Clapton-Patton?) odnoszący olbrzymie sukcesy w muzyce w okresie hellenistycznym na terenie królestwa Seleucydów. Było bosko.

A później wyszła Edyta Górniak i zamordowała Czesława Niemena. Zgłaszam oficjalny postulat by panią G. przekazać jako broń biologiczną/dar przyjaźni* Władymirowi Putinowi. Myślę, że to jeszcze ociepli nasze wzajemne, jakże ostatnio gorące, stosunki.

Następną atrakcją były fajerwerki, które starały się zagłuszyć oratorium „Orawa” Wojciecha Kilara. Oratorium fajne. Dymy na pałacu średnie. Najgorsze, że PKiN wytrzymał. Myślałem, że to cholerstwo w końcu się zawali.

A teraz pytanie najważniejsze? Ile to, do cholery jasnej, kosztowało? To były nasze pieniądze wydane li tylko ku zaspokojeniu pychy kilku decydentów. I czy nie lepiej byłoby przeznaczyć te pieniądze na uratowanie kilku szkół, które są zamykane np.: w moim województwie.? Wiem, że dla władzy najlepiej jest, gdy dzieci szybko opuszczają szkoły, bo wtedy idą kopać rowy i przynoszą dochód w postaci VATu w zakupywanych produktach, ale pytam po prostu Was, drodzy czytelnicy?

Stay fucked up…

*niepotrzebne skreślić

Nominacje do Nagrody Zajdla 2010

2011-07-01T12:35:00.001+02:00

Dwa dni temu ogłoszono nominacje do Nagrody Zajdla za rok 2010. Kilka pozycji nie budzi zastrzeżeń, jednak niektóre mogą budzić zdziwienie. Poza tym co najmniej jedna ważna pozycja książkowa została pominięta. Pozwolę sobie zatem na krótki komentarz.

Oto nominacje:

Powieści

• Jakub Ćwiek „Krzyż Południa. Rozdroża” (Agencja Wydawnicza RUNA) Muszę przyznać, że Ćwiek jakoś nigdy do mnie nie przemawiał. Nie podzielałem zachwytu niektórych moich znajomych. I ta książka nie zmieniła mojej opinii. Czyta się ok., ale po odłożeniu na półkę przeczytane zdania znikają z pamięci. Sprawnie napisane czytadło. I tyle.

• Stefan Darda „Czarny Wygon. Słoneczna Dolina” (Videograf II)
• Stefan Darda „Czarny Wygon. Starzyzna” (Videograf II) To jest beton. Dwie nominacje dla autora, który jest szerzej nieznany (to jeszcze nie jest problem, warto przecież promować młodych, zdolnych) i w dodatku jego twórczość nie spotyka się z entuzjazmem. Polecam dyskusję na Esensji. Niektórzy rozmówcy sugerują, że uzyskane nominacje to wynik działań marketingowych wydawcy. Jeśli to prawda, to wypadałoby pogratulować właścicielom Videografu za skuteczny lobbing, natomiast osoby nominujące na takową pochwałę już nie zasługują.

• Jacek Dukaj „Król Bólu i pasikonik” (w zbiorze „Król Bólu”, Wydawnictwo Literackie) Jedna z kilku minipowieści zamieszczonych w zbiorze „Król Bólu”. Tekst świetny, wielowymiarowy, oryginalny. Trudno mi oceniać, gdyż musiałbym się rozpłynąć w zachwytach. Jestem fanem prozy Dukaja, uważam go za najlepszego polskiego pisarza tworzącego współcześnie. I jednego z niewielu na poziomie światowym. Do księgarni marsz!

• Marek S. Huberath „Vatran Auraio” (Wydawnictwo Literackie) Huberath pisze mało, ale jak już wyjdzie jego nowa książka to zostawia resztę konkurencji daleko z tyłu. Jedna z najlepszych powieści ubiegłego roku. Bogaty świat, wyraziści bohaterowie i interesujące rozważania na temat rozwoju stosunków społecznych. Mimo, że bohaterowie nie są ludźmi w naszym rozumieniu, a raczej post-ludźmi (ekologia planety, którą zamieszkują spowodowała zmiany ewolucyjne) to jednak mają problemy podobne do naszych. Miłość, przyjaźń, wierność. Wielka literatura zajmuje się problemami człowieka, nieważne jakie realia otaczają opisywane postaci. Huberath jest mistrzem w opisie człowieczeństwa.

• Wit Szostak „Chochoły” (Lampa i Iskra Boża) Niestety jeszcze nie czytałem. Leży na półce i czeka na swoją kolej. Recenzje były zachęcające.

• Szczepan Twardoch „Wieczny Grunwald” (Narodowe Centrum Kultury) Mój prywatny faworyt. Twardoch rozwija się z każdym napisanym tekstem. Dba nie tylko o opisywaną przez siebie historię czy bohaterów, ale i o język. Wyeksploatowany, wydawałoby się pomysł historii alternatywnej, dzięki pomysłowości autora nabrał blasku. „Wieczny Grunwald” nie jest powieścią łatwą, prostą i przyjemną. Wymaga zaangażowania czytelnika i minimum erudycji. Ale uważam to za plus. Na tle wszechobecnego w polskiej fantastyce miałkiego fantasy i klonów Pilipiuka Twardoch wydaje się być pisarzem z innego świata. Tą książką udowodnił, że jest w czołówce polskich twórców s-f. Tylko, że, jak już zauważyłem powyżej, ta powieść może być za trudna by wygrać trofeum. Choć w przeszłości różnie bywało (vide Dukaj czy Huberath).

Na liście nominowanych zabrakło mi „Burzy” Macieja Parowskiego. Może nie jest to pozycja w 100% udana, ma swoje wady, to jednak biorąc pod uwagę umieszczenie na liście nominowanych prozy Ćwieka i Dardy brak tej pozycji uważam za wpadkę. Bo „Burza” jest książką lepszą. Niektóre wątki są bardzo dobrze opracowane, inne już nie bardzo. Mimo, że książka powstawała przez wiele lat (pierwotnie był to scenariusz filmowy) widać, że nie jest do końca dopracowana. Ale wciąga. I zostaje w pamięci. A to już bardzo dużo.

Opowiadania

• Anna Brzezińska „Rusałka” (w zbiorze „Wiedźma z Wilżyńskiej Doliny”, Agencja Wydawnicza RUNA) Nie przepadam za prozą Brzezińskiej. Może dlatego, że nie jestem hardkorowym fanem fantasy. W tej kategorii pani Anna jest jednak postacią wybijającą się.

• Jakub Ćwiek „Małpki z liści” (w antologii „Smok urojony”, Śląski Klub Fantastyki) Nie czytałem. Nie mam zdania.

• Stefan Darda „Ostatni telefon” (w antologii „Horyzonty Wyobraźni 2010, Radwan) Bardzo słabe opowiadanie. Moim zdaniem pozbawione klimatu i jakieś takie miałkie. Da się czytać, ale od razu nominować do nagród? Bez przesady. Jak ktoś chce przeczytać to niech kliknie (plik ponad 8 MB), zapozna się i sam oceni. Uwagi dotyczące prozy tego autora umieściłem powyżej.

• Jacek Dukaj „Piołunnik” (w zbiorze „Król Bólu”, Wydawnictwo Literackie) Bardzo dobre opowiadanie. Zasłużona nominacja.

• Anna Kańtoch „Duchy w maszynach” (w antologii „Jeszcze nie zginęła, Fabryka Słów) Nie czytałem.

• Jewgienij T. Olejniczak „Księga Besławii” („Fantasy & Science Fiction” Jesień 2010) Hmm... Takie sobie. Może być, ale nie powala.

• Robert M. Wegner „Najlepsze, jakie można kupić…” (w zbiorze „Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Wschód – Zachód”, Powergraph) Mój faworyt. Oba zbiory opowiadań Meekhańskich bardzo mi się podobały, a to opowiadane doprawdy godne było co najmniej nominacji.

Stary, dobry Lemmy

2011-06-29T13:06:00.003+02:00

Lemmy. Motorhead. W sumie nic więcej nie trzeba dodawać. Każdy, kto choć raz ich usłyszał lub zobaczył od razu kojarzy o co chodzi. Chodząca ikona rocka, od trzydziestu paru lat grająca hałaśliwego rock’n’rolla. Archetyp. Człowiek, który zainspirował całe stado młodszych muzyków. Kwintesencja hasła „sex, drugs & rock’n’roll”.

Obejrzałem ostatnio film dokumentalny zatytułowany po prostu „Lemmy". Prawie dwie godziny podroży z panem Kilmisterem. Obserwujemy go podczas pracy w studiom, na koncertach, w domu, w ulubionym klubie „Rainbow” w LA. Muzyk opowiada o sobie, inspiracjach, sposobie patrzenia na otaczającą go rzeczywistość. Jednocześnie w filmie wypowiada się kilkadziesiąt osób, głównie muzyków (m.in. członkowie Metalliki, Ozzy Osbourne, Slash, David Grohl, Scott Ian z Anthrax i wielu innych), którzy mówią jak inspirujące były dla nich dokonania Motorhead. A wpływ tego zespołu jest niepodważalny. To kapela, która łączyła słuchaczy. Metale, punki, miłośnicy gotyku i ci, co po prostu lubią rock’n’roll. Wszyscy słuchali utworów Lemmy’ego. I to jedna z płaszczyzn tego filmu. Jednocześnie mamy okazję zajrzeć do świata Lemmy’ego „od kuchni”. Bardzo ciekawa jest rozmowa jego z synem, Paulem. Wkraczamy w tym momencie poza kurtynę, którą jest image sceniczny, a dotykamy człowieka. Tak samo jak zdania na temat byłej dziewczyny, która na początku lat siedemdziesiątych XX wieku zmarła na skutek przedawkowania heroiny, co wpłynęło na jego negatywny stosunek do ciężkich narkotyków. Ale to nie znaczy, że nie mamy w filmie Lemmy’ego rock’n’rollowego. Jest Jack Daniels, nieodłączne Marlboro w kąciku ust i kilka tekstów o amfetaminie.

Interesujące są również wypowiedzi muzyków z zespołu Hawkwind, w której bohater filmu grał w latach 1972-1975. Pada stwierdzenie, że gdyby nie fakt, że Lemmy’ego wyrzucono z zespołu nigdy nie powstałby Motorhead, a świat muzyki wyglądałby zupełnie inaczej. Zresztą sam Kilmister mówi, że relegowanie go z Hawkwind to jedna z najlepszych rzeczy, która go spotkała w życiu, bo dzięki temu poszedł własną ścieżką muzyczną. Choć w danym momencie był mocno wkurzony i wydawało mu się, że świat się zawalił.

Podobało mi się też to, że podobnie jak w autobiografii „Biała gorączka” Lemmy wykazuje się swym brytyjskim poczuciem humoru. Jest ono wyraźnie widoczne w tekstach Motorhead, ale nie każdy to łapie. W filmie rzuca m.in. taki żart: „Wiecie dlaczego CIA nie brała udziału z zamachu na JFK? Bo on faktycznie nie żyje”.

Film oczywiście polecam. Dla fanów Motorhead to pozycja obowiązkowa. Dla innych… E tam, co będę owijał w bawełnę. Macie możliwość obejrzeć film o ikonie rocka. Facecie, który w wieku 66 lat nadal gra głośnego rocka. Musicie to zobaczyć. Najlepiej na żywo, podczas koncertu, ale jak nie chce się wychodzić z domu to zawsze zostaje rzeczone dvd.

Tektura się nie rozpadła, ale…

2011-06-25T13:35:00.002+02:00

Jak zapowiadałem kilka dni temu wczorajszy wieczór spędziłem na koncercie Dopelord, Major Kong i Belzebong. Niniejszy wpis będzie zatem poświęcony temu wiekopomnemu wydarzeniu.

Jako, że koncert rozpoczął się z dużym opóźnieniem (start o 20.50, a nie o 19.30) miałem okazję pogadać ze znajomymi. Co ciekawe spotkałem dwóch kolegów, których dawno nie było mi dane spotkać. Oczekiwanie na rozpoczęcie eventu umilaliśmy sobie sympatyczną konwersacją. Przy okazji rzuciłem okiem na Tekturę jako taką, bo poprzednim razem na koncercie Solarbabes nie miałem ku temu okazji. Pooglądałem zawieszone na ścianach plakaty, a dwa z nich przyciągnęły moją szczególną uwagę. Jeden był skierowany przeciwko budowie elektrowni atomowych. Uśmiechnąłem się. Epatowanie Czarnobylem nadal jest w modzie. A pożyteczni idioci nie wyginęli. Jednak selekcja naturalna nie działa aż tak skutecznie jak się niektórym wydaje. Drugi plakat był lepszy – „Lubisz zwierzęta? Zostań weganinem!”. Ja bardzo lubię zwierzęta. Jeść. Chyba nie jest najlepszy sposób by zostać weganinem. A zresztą zawsze uważałem, że mieszanie ideologii do spożywania posiłków jest wyrazem aberracji umysłowej. Rozumiem rezygnację z niektórych potraw ze względów zdrowotnych, ale ideologicznych? Dobra, dość tych bzdur. Przejdę do rzeczy…

Mnie więcej za dziesięć dziewiąta na scenę wyszli chłopaki z Dopelord. Pierwszy koncert na żywo w historii zespołu. Miodek puścił jeden z filmów Dario Argento jako ilustrację wykonywanej muzyki. Zaczęli. Jest ciężko. „Capra Falconeri”, później „Lucifer’s Son”. Wbrew moim obawom słychać całkiem nieźle, choć dźwięk rezonuje po sali. Pod koniec trzeciego kawałka, nota bene mojego ulubionego, dochodzi do mocno nieprzyjemnej sytuacji. Wzmacniacz Laney do którego podłączona była gitara Miodka odmawia posłuszeństwa. Mówiąc prosto – zjarał się. Ktoś przechodzący za sceną potrącił nogą przewody, które się rozłączyły i doszło do zwarcia. Smutna sprawa, tym bardziej, że był to nowy zakup. Chwila przerwy, pomocna dłoń Miśka, gitarzysty Major Kong i można grać dalej. Jeszcze dwa utwory, w sumie nieco ponad 30 minut muzyki. Fajna wersja ostatniego utworu „Magic Holocaust” i koniec. Czas na krótkie podsumowanie. Pomijając problemy techniczne (choć dla samego zespołu były one bardzo istotne) koncert uważam za udany. Tym bardziej, że był to pierwszy występ sceniczny tego zespołu. Ich muzyce przydałby się większy stopień skomplikowania, ale i tak jest obiecująco. Chłopaki byli nieco stremowani, zagrali nieco szybciej niż powinni i dlatego występ uległ skróceniu o kilka minut. Ciekawe jak wypadnie dzisiejszy koncert w Warszawie… Ale o tym dowiem się dopiero w przyszłym tygodniu po rozmowach z chłopakami.

Jako drugi wystąpił Major Kong. I jest to miazga. Rewelacyjny koncert, choć jest to tylko trio. Muzycznie robią jednak tyle zamieszania jakby na scenie było ich z ośmiu. Materiał jest dojrzały, poziom wykonawstwa bardzo wysoki. Powiem tak – na żywo wypadli jeszcze lepiej niż na debiutanckim EP „Orogenesis”. Domel grający na basie palcami wyczyniał niesamowite rzeczy ze swoim instrumentem, Misiek na gitarze to klasa sama w sobie, perkusista jak najbardziej w porządku. Major Kong to polska czołówka grania w klimacie stoner/doom. Bo na żywo jest mniej doom, a bardziej stoner. I fajnie, przynajmniej jak dla mnie. Tylko jedna uwaga. Uważam, że przydałby im się wokalista, bo jednak słuchanie nagrań stricte instrumentalnych na dłużą metę (przy np.: półtoragodzinnym secie) byłoby nużące. Wiem, że są takie kapele jak Karma To Burn, które grają praktycznie tylko kawałki instrumentalne, jednak uważam, że Major Kong ma olbrzymi potencjał i wokalista mógłby ubarwić brzmienie zespołu. Ale to już sprawa do przemyśleń dla Domela i jego kolegów. Reasumując – jeżeli w Waszej miejscowości na koncercie pojawi się Major Kong – musicie tam być!

Na koniec Belzebong. Pisałem już wcześniej, że demo mnie nie przekonało. I na żywo okazało się, że też mnie to nie bierze. Nie wiem dlaczego. Chyba to po prostu nie moja bajka. Wysłuchałem półtora utworu i poszedłem. Sporo ludzi zostało. Widocznie im się podobało.

I tyle. Dzisiejszy wpis sponsorowała EP „Orogenesis” Major Kong i „Houses Of The Unholy” Church Of Misery.

Piątkowe świry

2011-06-24T13:42:00.002+02:00

Świat zaskakuje każdego dnia. A może nie tyle świat co zamieszkujący naszą planetę osobnicy określani jako homo sapiens sapiens (grupa mocno sapiąca). Ostatnio zetknąłem się z osobnikami, którzy na mimo swojego młodego wieku (granica liceum i początku studiów) wykazywali sporą znajomość zagadnień muzycznych. Pogadaliśmy o starym, dobrym rocku lat 70-tych, o ciekawszych zjawiskach na scenie rockowej ostatnich lat, o gitarach (jeden z uczestników rozmowy jest początkującym gitarzystą). Chłopaki rzucali interesujące przykłady, wydawało się, że mają rozeznanie. W pewnym momencie miał miejsce następujący dialog:

- Posłuchałbym teraz Primusa – rzuciłem.
- A co to jest? – pojawiło się pytanie.
- Ej, jaja sobie robicie. Nie słyszeliście o zespole Primus? - moje pytanie należałoby zilustrować zdjęciem na którym miałbym szeroko otwarte oczy i uniesione brwi.

Chłopcy pokręcili głowami. Mój kolega, który uczestniczył w dyskusji (nota bene wielki fan zespołu Lesa Claypoola), miał taki wyraz twarzy, jakby miał dostać zawału ze zdumienia.

Po chwili wahania porozumiewawczo mrugnęliśmy do siebie z kolegą i postanowiliśmy, że opowiemy młodszym znajomym o rozkoszach intelektualnych płynących z obcowania z muzyką graną przez zespól Primus. Mam nadzieję, że chłopakom się spodoba.

Kilka refleksji. Po raz kolejny okazało się, że nie zawsze to co jest na wierzchu okazuje się być tym co jest w środku. Zastanawiającym jest fakt, że zespół będący dla mnie (i pewnie dla wielu miłośników muzyki z mojego pokolenia) czymś kultowym, grupą łamiącą kanony i wyznaczającą nowe szlaki, po 11 latach od zawieszenia działalności jest czymś zupełnie nieznanym. A rożne badziewia typu Limp Biszkopt, Linkin Park czy Coma są uważane za „fajne”. Ech, chciałoby się powiedzieć, że to upadek świadomości muzycznej. Ale przecież tak nie jest. Bo obok nas jest nadal cała masa dobrej muzyki. Trzeba tylko poszukać. Albo posłuchać rady starszych znajomych. Mam nadzieję, że dyskusja, którą w skrócie opisałem pozwoli moim młodszym kolegom na dotarcie do wartościowych nagrań z , wcale tak nieodległej, przeszłości.

A teraz przebój na piątek. Rzeczony Primus. Świry górą!

Nadchodzi zima

2011-06-22T11:32:00.006+02:00

Kilka miesięcy temu pisałem o tym, że HBO rozpoczyna produkcję serialu opartego na „Pieśni Lodu i Ognia” George’a R.R. Martina. Jako, że należę do fanów tejże sagi z niecierpliwością oczekiwałem na premierę. W poniedziałek wieczorem polscy widzowie mieli okazję obejrzeć ostatni odcinek pierwszego sezonu „Gry o tron”. Miałem napisać o tym już wcześniej, ale postanowiłem, że poczekam do końca by mieć pełny obraz całości.

Po pierwsze gratulacje dla HBO Polska za to, że serial mogliśmy zobaczyć dzień po Amerykanach. W USA „Gra o tron” była emitowana w niedzielne wieczory, my mogliśmy oglądać dany odcinek już 24 godziny później. Świetna sprawa, chyba to pierwszy raz w historii. Prawie zawsze jest tak, że musieliśmy poczekać co najmniej kilka tygodni na emisję. Tak było w przypadku „Zakazanego imperium” czy teraz jeśli chodzi o „Rodzinę Borgiów”. Czyli HBO dało radę.

A czy sam serial spełnił moje oczekiwania? Zdecydowanie tak. Uważałem, że powieść Martina ze względu na tok narracji, czyli mnogość wątków i bohaterów pierwszo- i drugoplanowych, miejsc w których dzieje się akcja oraz elementu fantasy, jest niefilmowana. Okazało się jednak, że autorzy serialu przy pomocy samego pisarza (współproducent całości, autor scenariusza do kilku odcinków) zamienili w sposób udany literacką wizję na obraz. Pomógł w tym również casting. Sean Bean jako Eddard Stark, fenomenalny Peter Dinklage jako Tyrion Lannister, Aiadan Gillen jako Littlefinger, Jerome Flynn (Bronn) czy młody Jack Gleason w roli Joffreya.

Oczywiście to nie wszystko, bo wątek dobrego aktorstwa możnaby jeszcze ciągnąć. Mimo kilku nie do końca przekonywujących kreacji, jak chociaż Emilia Clarke wcielająca się w postać Daenerys, aktorstwo jest jednym z atutów serialu. Poza tym, mimo, że wycięto kilku wątków i zmarginalizowano niektóre postaci nie wpłynęło to w sposób drastyczny na tok narracji. Albo, może inaczej – nawet pomogło w zdynamizowaniu akcji.

Przydałby się też nieco wyższy budżet. Scena bitwy została zmarginalizowana, co prawda ciekawy zabieg reżyserski spowodował, że całość była interesująca, jednak mając na uwadze przyszłe wydarzeniu i kilka dużych scen batalistycznych warto by twórcy serialu pomyśleli o zgromadzeniu większych funduszy.

Oprócz barwnych postaci i intrygi, która wciągała nie tylko fanów powieści (serial oglądali np.: moi domownicy, którzy na co dzień nie są zainteresowani fantasy) warto wspomnieć o kilku epickich scenach, które zapadły w pamięć. Pozwolę sobie wymienić chociażby pierwszą scenę na Murze, turniej rycerski czy scena w sepcie Baelora. Trudno jest pisać o tym serialu tak by nie uniknąć spojlerów dlatego po prostu polecę „Grę o tron” tym, którzy jeszcze nie oglądali. Mam nadzieję, że serial sprawi, że sięgniecie po książkę.

Tak przy okazji polecam forum dotyczące twórczości Martina, gdzie istnieje osobny wątek dotyczący ekranizacji.

Kończąc muszę stwierdzić, że „Gra o tron” wywołała prawdziwy renesans popularności książki. Wszystkie cztery tomy wylądowały w Top 20 listy bestsellerów „New York Timesa”. Na pierwszą połowę lipca zapowiedziano w USA premierę piątego tomu „Pieśni…” („Taniec smoków”). Jestem pewny, że książka wyląduje na szczycie zestawieniu. Ciekawe kiedy pojawi się w polskim tłumaczeniu?

Dla formalności informacja, że będzie realizowany drugi sezon. Nie mogę się doczekać. Tym bardziej, że pierwszy sezon podobał mi się bardzo, a sam serial zaliczam do najlepszych produkcji HBO obok "Soprano", "Deadwood", "The Wire" czy "Zakazanego imperium".

Wszystkie zamieszczone screeny pochodzą z oficjalnej strony serialu (link w pierwszym akapicie).

Doomsday in Lublin

2011-06-20T12:45:00.004+02:00

Nadchodzi mroczny wieczór. Czarownice latać będą na miotłach (uprzednio wysprzątawszy posesje), kozły z dziką rozkoszą skubać zaczną źdźbła, psy w wyciu do księżyca radośnie się połączą… Nastąpi wzrost sprzedaży mleka, jogurtów oraz maślanki.

Albo inaczej.

W dniu 24 czerwca (najbliższy piątek) w lubelskiej Tekturze odbędzie się koncert zespołów Dopelord, Major Kong i Belzebong. Dzień później ten sam skład uzupełniony o Vagitarians będzie siał zniszczenie w warszawskiej Fabryce Kotłów (ul. Bema 65, dawne No Mercy).

Major Kong to zespól powstały na gruzach nieodżałowanego Fifty Foot Woman. Przyczyny zwichrowań personalnych, zmiany nazwy i muzyki zespołu wyjaśnia Domel w tym wywiadzie Polecam wysłuchanie ich debiutanckiej EPki „Orogenesis”. Kawał dobrej muzyki, fani domowych klimatów będą zachwyceni. Polecam.

Belzebonga znam tylko z demówki. Trudno m się wypowiedzieć, bo mam dużo zastrzeżeń do jakości nagrań. Koncert będzie testem jak ich pomysły prezentują się na żywo.

Jeśli chodzi o Dopelord to sprawa jest złożona. Zespół powstał mniej więcej pól roku temu. Na początku miała to być chwilowa odskocznia dla muzyków Solarbabes i Klingonian Beauty. Z czasem okazało się, że od próby do próby chłopaki zaczęli krystalizować swój materiał i traktować sprawę coraz bardziej poważnie. Kawałki, których można posłuchać na majspejsie niestety nie oddają tego czym zespół jest w chwili obecnej. Miałem okazję uczestniczyć w próbie tego zespołu w ostatnią sobotę i zostałem po prostu zmieciony siłą ich muzyki. Utwory od których zaczynali nabrały lepszego brzmienia, nowe kompozycje są coraz ciekawsze. Mimo, że stylistyka doomowa nie jest moją ulubioną to jednak słuchając potężnych gitarowych riffów poczułem się niesamowicie. Jakbym cofnął się czterdzieści lat wstecz i był świadkiem próby Black Sabbath. No, może przesadziłem, bo jednak stylistyka, choć oparta na sabbathowych wzorcach sporo się jednak różni, ale była w tym moc. Moc riffu, bulgotu basu i uderzenia w bębny. Podczas dwugodzinnej próby kilkakrotnie miałem ciarki na plecach.

Szkoda tylko, że koncert odbędzie się w Tekturze. Jest to miejsce o fatalnej akustyce, niskie i duszne. Mam pewne obawy, że w tych niezbyt sprzyjających warunkach wszystkie zalety zespołów, które mają wystąpić mogą być zniwelowane przez złe warunki sceniczne. Ale będę dobrej myśli. Mam nadzieję, że jednak zabrzmi to dobrze. Może wyzwoli się magia sponsorowana przez kozła, którego Lublin ma w herbie. Z tego co słyszałem klub warszawski oferuje o wiele lepsze warunki do słuchania muzyki. Tak czy inaczej trzymam kciuki za oba koncerty a wszystkich tych, którzy mają ku temu możliwość zachęcam do udziału w tych wydarzeniach muzycznych.

Stay doomed!

Sonisphere 2011, 10 czerwca, Warszawa

2011-06-13T13:54:00.011+02:00

Sonisphere zagościło na dobre w kalendarzu koncertowym naszego kraju. Roku temu gościliśmy Wielką Czwórkę thrash fmetalu, o czym zresztą pisałem, tegoroczny festiwal miał do zaoferowania koncerty Killing Joke, Devin Townsend Project, Volbeat, Mastodon, Motorhead i headlinera w postaci Iron Maiden. Dodatkowo na małej scenie miały zaprezentować się polskie zespoły – Made Of Hate, Corruption i Hunter. Zapowiadało się ciekawe wydarzenie muzyczne. Czy takowym było będziecie mogli przeczytać w niniejszej relacji.

Podobnie jak w zeszłym roku na występ wybrałem się za pośrednictwem biura podróży. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że czas wyjazdu został wyznaczony na godzinę 11.00. Jako, że pierwszy koncert miał odbyć się o 14.40 byłem trochę zdziwiony, że wyjeżdżamy tak późno (wiadomo – trasa na Warszawę, piątek, przejazd przez całą stolicę, korki itd.). Ale wydawało mi się, że może się wyrobimy. Niestety. Postoje na trasie i zakorkowana Warszawa sprawiły, że na miejscu byliśmy około 15.30. Zanim dotarłem pod scenę była prawie 16.00, a Devin Townsend grał przedostatni utwór. Bardzo żałuję, że nie mogłem obejrzeć tego występu w całości, bo te kilkanaście minut koncertu Kanadyjczyka bardzo mi się podobało. Tym bardziej, że jego płyta „Deconstruction” gości ostatnio często w moim odtwarzaczu. Poza tym kląłem w duchu, że ominął mnie Killing Joke, bo ostrzyłem sobie zęby by zobaczyć ich na żywo, tym bardziej, że album „Absolute Dissent” uważam za jedną z najlepszych płyt roku 2010. No i miło by było usłyszeć klasykę w postaci „Wardance”, „Love Like Blood” czy „Eighties” (z tego numeru Kurt Cobain zerżnął riff do „Come As You Are”). Tak więc początek wydawał się średnio obiecujący. Oczekując na kolejny koncert poszedłem obejrzeć merchandise. Całkiem, całkiem, mówię sobie. Ceny może niezbyt sprzyjające kieszeni (100 złotych za koszulkę), ale wzory fajne. Niestety nie mogłem się zdecydować. Osiołkowi w żłoby dano, jak głosi prastare przysłowie. Ze względu na mój brak zdecydowania i , nie oszukujmy się, ograniczone możliwości finansowe, nie dokonałem żadnego zakupu. Buuuu…

Godzina 16.30. Na scenę wychodzi Volbeat. Od razu muszę zaznaczyć, że słabo znam twórczość Duńczyków i nie spodziewałem się fajerwerków po tym występie. A tu… Wykop, energia i radość grania. 45 minut, które spowodowały, że polubiłem kapelę. Fajne, energetyczne granie, świetnie sprawdzające się na plenerowej imprezie. Luz, kilka żartów np.: tekst wokalisty „We’re Iron Maiden from Denmark”. Bardzo fajne wersje „The Mirror And The Ripper”, „Sad Man’s Tongue”, „I Only Want To Be With You” z repertuaru Dusty Springfield czy finałowego „Pool Of Booze, Booze, Booza” z dodatkowymi fragmentami slayerowskiego “Raining Blood”. Było bardzo dobrze. Gdy Volbeat wybierze się jeszcze do Polski z pewnością pojawię się na ich koncercie. Warto.

Kolejna przerwa, zmiana dekoracji, czas na rozprostowanie kości. Kieruję się ku małej scenie, oddalonej od Golden Circle o około 150-200 metrów. Na scenie Made Of Hate, zespół, który już widziałem jako suport przed koncertem Iron Maiden w 2008 roku. Wysłuchałem dosłownie trzech utworów, w tym „Bullet In Your Head” i „Pathogen”. Zawodowstwo pełną gębą, zresztą reakcja publiczności świadczyła o tym, że kapela miała dobre przyjęcie.

W tym miejscu napiszę jeszcze o małej scenie. Corruption, które grało później w pełni wykorzystało swoją szansę. Mieli tylko pól godziny na zaprezentowanie swojej muzyki, ale dali z siebie wszystko. Za załatwienie występu na Sonisphere zespól powinien ozłocić swojego menadżera. Trochę później grał jeszcze Hunter. Wysłuchałem ze dwóch utworów. Było ok., ale ja byłem świeżo po Motorhead i już myślałem i Ajronach więc nie przywiązywałem wagi do tego co działo się na małej scenie. Tym bardziej, że miałem już okazję widzieć Huntera na żywo. Aplauz publiczności był słyszalny wszędzie wokół, wniosek nasuwa się sam – było ok.

Wracamy na dużą scenę. Jest mniej więcej 17.45. Na scenie pojawia się Mastodon. Miałem duże obawy wobec tego występu. Muzyka zespołu z Atlanty jest skomplikowana, wymaga dobrego nagłośnienia i niezbyt nadaje się na festiwalowe show. Dwa pierwsze utwory niestety to potwierdzają, nie wszystko jest tak jak należy. Przy trzecim utworze zaczyna pojawiać się to Coś (i nie chodzi mi o stwora z filmu Johna Carpentera). Z każdym kolejnym numerem jest coraz lepiej. Magia zakręconej muzyki Mastodon zaczyna działać. Ciarki chodzą po plecach. Widziałem i słyszałem metalowe King Crimson. Co prawda, gdy kilka godzin później konfrontowałem swoje wrażenia ze znajomymi okazało się, że mieliśmy zgoła odmienne wrażenia. Niektórzy stwierdzili, że był to najsłabszy koncert na Sonisphere. Ale przy okazji okazało się, że nie lubią lub nie znają muzyki Mastodon. Na moje stwierdzenie, że „Crack The Skye” to jedna z najlepszych płyt ostatniego dziesięciolecia otwierali oczy ze zdumienia. Dla mnie to był świetny występ. Prawie godzina muzycznej uczty. I chyba nie tylko dla mnie, bo zespół był żegnany głośnymi okrzykami „Mastodon! Mastodon!”.

Piętnaście po siódmej na scenie pojawia się Lemmy z kolegami. Owacja publiczności. To zrozumiałe. Mamy przed oczami prawdziwą legendę. Lemmy wita się z publicznością i wygłasza dwa zdania, które można by uznać za podsumowanie całej kariery zespołu: „We are Motorhead. We play rock’n’roll”. Zaiste. Godzina rock’n’rollowego szaleństwa przed nami. Na pierwszy ogień „Iron Fist”, później „Stay Cleann”, świetny „GetBack In Line” z ostatniej płyty, „Metropolis”, „Over The Top”, „One Night Stand”, „In The Name Of Tragedy” z czadową solówką na bębnach. Motorhead nie daje za wygraną. Powrót na ostatnią płytę w postaci „I Know How To Die”, numeru, który brzmi jak klasyk. Zresztą to po prostu czadowy rock’n’roll. Jeszcze „Going To Brazil”, owacyjnie przyjęty „Killed By Death”, „Ace Of Spades” poprzedzone stwierdzeniem Lemmy’ego, że grał to już 50 tysięcy razy i na sam koniec „Overkill”. To już, niestety, koniec. Motorhead to kwintesencja rocka. A Lemmy mimo, że ma już 66 lat nadal gra głośno i czadowo. Nie ma co dodawać, urywają jaja. Been there, done that.

Robi się ciemni, czas na headlinera. Mamy godzinę dziewiątą wieczorem z głośników zaczyna dobiegać „Doctor, Doctor” zespołu UFO. Po chwili na telebimie pojawia się filmik promujący album „The Final Frontier” i słychać (niestety z taśmy) utwór „Satellite 15…”, który po kilku minutach przechodzi w utwór tytułowy, grany już przez zespół. Scenografia utrzymana w stylistyce ostatniej płyty, czyli mamy klimat s-fowy. Za chwilę „El Dorado”. Nie lubię tego utworu i jego wykonanie na żywo, mimo, że dobre, nie przekonało mnie. Ale cóż, ten kawałek był pierwszym singlem z „Frontiera”, więc będzie grany podczas każdego występu. „2 Minutes To Midnight”, tłum szaleje a ja razem z nim. Powrót do promocji ostatniej płyty. „The Talisman” (nie lubię tego utworu, szczerze mówiąc ostatnia płyta niezbyt mi się podoba) wypada nadspodziewanie dobrze, „Coming Home” również. Jest całkiem sympatycznie. Następnie „Dance Of Death” odśpiewane wraz z publicznością, „The Trooper”, w którym Dickinson ubrany w czerwony uniform armii brytyjskiej wykonuje swój taniec z flagą. Skok na „Brave New World”. „The Wicker Man” i „Blood Brothers” poprzedzone turadą wokalisty o tym, że fani Iron Maiden są rodziną bez względu na miejsce zamieszkania, rasę i wyznawaną religię. W tym miejscu żart Dickinsona – „słuchają nas chrześcijanie, żydzi, hinduiści, muzułmanie i Jedi”. W tym momencie chyba nie wszyscy na widowni zrozumieli żart. Wyjaśniam – w USA istnieje oficjalnie zarejestrowany Kościół Jedi. Jazda trwa dalej. Powrót na „Frontiera” i „Where The Wild Wind Blows”. Bardzo dobrze zagrany numer, nawet sobie pośpiewałem. Kolejno „The Evil That Men Do”, odśpiewany wraz z publicznością „Fear Of The Dark” i kończący set podstawowy „Iron Maiden”. Chwila przerwy, skandowanie „Maiden! Maiden!” i bisy. Co tu dużo mówić. „The Number Of The Beast”, „Hallowed Be Thy Name” i - finis koronat opus - „Running Free”, w którym Dickinson znalazł czas na zabawy wokalne z publicznością i przedstawienie zespołu. Dochodzi 23.00, zespól dziękuje publiczności, trzeba się zbierać. Z taśmy leci „Always Look On The Bright Side Of Life”. Super. „Dziękujemy, dziękujemy!” skandują fani.

Teraz trochę podsumowania. Zacznę od końca, czyli od występu gwiazdy. Najpierw plusy. Wykonawstwo bez zarzutu, Dickinson śpiewał lepiej niż w 2008, ruch na scenie zawodowy, wciąganie do zabawy publiczności, widoczna radość z grania, kilka konferansjerskich żartów (oprócz wspomnianego przeze mnie o Jedi np.: dużo ludzi, czy to uroczystość świąt Bożego Narodzenia? Festiwal Sonisphere? Nie, to kolejny koncert Iron Maiden promujący płytę „The Final Frontier”), Eddie na scenie, tak ma być. Wszystko ok. Problemem jest repertuar. Ajroni dobierają spokojniejsze dłuższe kompozycje, które są nieco do siebie podobne („The Talisman”, „Dance Of Death”, „Blood Brothers”, „Where The Wild…”, „Fear Of The Dark”), każda z nich trwa 8-10 minut, zagranie czerech czy pięciu takich kompozycji załatwia pół koncertu. No cóż, lata już nie te. Dużo utworów z ostatniej płyty. Wiem, że to trasa promocyjna, ale utwory te nie wytrzymują konkurencji jakościowej ze starszymi numerami, nawet tym z lat 90tych, że to ajronowej klasyce nie wspomnę. Ale to nie znaczy, że koncert był zły, wręcz przeciwnie. To co piszę jest wynikiem refleksji po-koncertowej. Podczas show było naprawdę świetnie. I jestem niezwykle rad, że mogłem po raz kolejny zobaczyć Iron Maiden na żywo.

Pozostałe koncerty, jak już wspomniałem również bardzo dobre. Największe zaskoczenie na plus – Volbeat. Mastodon mnie zmiażdżył (w pozytywnym tego słowa znaczeniu). Zobaczyć Lemmy’ego na żywo – bezcenne. Uff… To by było na tyle.

Dobrej jakości zdjęcia z koncertu można obejrzeć na stronie rockmetal.pl

Za rok też ma być Sonisphere, podczas show pokazywane były reklamy zapraszające na festiwal. Pojedziecie? Pojedziemy :)

Brzóska Show

2011-06-09T16:16:00.000+02:00

Wspomnień czar…

Luxtorpeda po raz pierwszy

2011-05-25T11:15:00.003+02:00

Kiedy mniej więcej pół roku temu przeczytałem wywiad, w którym Litza stwierdził, że przygotowuje nowy, mocno rockowy projekt muzyczny poczułem ambiwalentne odczucia. Z jednej strony radość, że jeden z najciekawszych polskich muzyków swojego pokolenia wraca do grania rocka, z drugiej bałem się, że Luxtorpeda będzie kopią Tymoteusza. Kiedy na YouTube zaczęły pojawiać się fragmenty nagrań byłem rozczarowany. Przekaz muzyczny całkowicie do mnie nie trafiał.

Gdy w końcu doszło do premiery płyty, przemyślałem sprawę i postanowiłem dać Luxtorpedzie szansę. Kupiłem, przyniosłem do domu, wsunąłem krążek do odtwarzacza i ze słuchawkami na uszach przystąpiłem do słuchania. Pierwszy kawałek to trzyminutowe instrumentalne intro. Punkowo-stonerowe granie, fajne na początek. Na drugi ogień „Niezalogowany”, kawałek o Internecie, a może bardziej o uzależnieniu od sieci i o radykalnym odcięciu się od tego podmiotu lirycznego. Litza fajnie skanduje „Control – Alt – Delete”, jest niezły czad, ale nadal jestem jakoś obok. Ożywiam się dopiero przy czwartym utworze. „Autystyczny” coś mi przypomina. Nagle olśnienie. Wiem! To zerżnięty motyw muzyczny z „The Hand That Feeds” Nine Inch Nails. Podkład perkusyjny i linia basu są praktycznie identyczne, ale są różnice muzyczne na tyle duże by dało się te utwory odróżnić. Po prostu podobny aranż i tempo. Nie wiedziałem, że Litza słucha NIN. A może to przypadek? Świetny tekst sprawia, że kawałek z miejsca stał się moim faworytem (jak inżynier Mamoń lubimy utwory, które już znamy). Dobra, lecimy dalej. Kolejne utwory pozwalają mi na ocenę całości. Doskonałe dwa ostanie utwory – „3000 świń” i „Za wolność”, w międzyczasie jest raz lepiej („W ciemności”), raz gorzej („Trafiony zatopiony”). Generalnie wszystkie 10 utworów układa się na muzyczną wycieczkę w czasy „Legendy” i „Triodante” Armii (moje największe skojarzenie) z elementami oldskulowego nowojorskiego hardcore’a w klimacie Biohazard – tak mi się skojarzyły rapowane skandowania Hansa (wokalista hiphopowej grupy 52 Dębiec). Czad jest całkiem niezły, choć oryginalności w muzyce Luxtorpedy jest jak na lekarstwo. Słyszymy riffy, które znamy od lat, wiele w tej muzyce skojarzeń z innymi grupami, ale całość podana jest z olbrzymią energią. I właśnie ten element bym wyróżnił. Ta płyta po prostu urywa jaja czadem, energią i zaangażowaniem muzyków. Słychać, że wspólne granie sprawia im radość, a bez tego nie ma rocka. Można być wyrafinowanym wirtuozem i grać bez jaj (vide Yngwie Malmsteen), można wyczarować w studio taki power, który przeniesie się na wykonywaną muzykę. Podejrzewam, że nowy zespól Litzy na żywo wymiata. Po wysłuchaniu płyty żałowałem, że nie byłem na koncercie, który kilkanaście dni temu odbył się w lubelskim klubie Graffiti.

Warto wspomnieć o tekstach, bo są one istotnym elementem. Litza napisał po prostu o swoich błędach, wahaniach, niepowodzeniach, ale też o uczuciach (świetny przykład to wspomniany wyżej „Autystyczny”), a wszystko to bez zadęcia. Brzmi to zrozumiale i szczerze, a element chrześcijańskiego przekazu nie jest podany nachalnie jak to było w przypadku Tymoteusza (co mogło niektórych zniechęcać to tej grupy).

Kilka słów podsumowania. Oryginalności w tym tyle, co kot napłakał, ale Luxtorpeda broni się energią wykonawczą, dobrymi tekstami oraz dobrym wykonawstwem i brzemieniem. Jedna z lepszych czadowych produkcji polskiego rocka ostatnich kilkunastu miesięcy. Warto dać Luxtorpedzie szansę. Jeden minus – po 10 kawałku następuje 9 instrumentalnych wersji utworów zawartych na płycie. Nie widzę celowości takiego zabiegu. Jako, że teksty odgrywają dość istotną rolę w przekazie artystycznym zespołu słuchanie tych utworów bez wokalu jakoś mi zgrzyta.

Koniec pewnej epoki

2011-05-09T13:27:00.002+02:00

Stało się. Lakresi przegrali czwarty mecz z Dallas i odpadli z play offs. Przegrali serię w słabym stylu, jakby nie wierząc w możliwość wygranej. Chyba jedynie Bryant do końca był przekonany o możliwości nawiązania walki, choć jego gra nie była przekonywująca. Za to gracze Mavericks wznieśli się na wyżyny (62,5% w rzutach za 3) i w sumie zasłużenie sięgnęli po zwycięstwo. Pozostaje im czekać na wynik konfrontacji Memphis-Oklahoma. Ale nie o tym chciałem pisać.

Drużyna z Los Angeles nie zdobędzie trzeciego mistrzostwa z rzędu. Nie będzie nowej dynastii. Nie będzie siedemnastego tytułu. Poza tym… Kończy się pewna epoka w historii sportu. Na emeryturę odchodzi Phil Jackson, prawdziwa legenda w historii NBA. Mistrz z New York Knicks jako gracz, ale to jego kariera trenerska budzi podziw. Nikt nie zdobył jedenastu tytułów mistrza NBA jako trener (6 z Chicago Bulls, 5 z LA Lakers). Człowiek, którego niektórzy nazywali Władcą Pierścieni - bardzo trafne miano, nie tylko żartobliwe, ale i oddające dominację prowadzonych przez niego drużyn w ostatnim dwudziestoleciu. Podejrzewam, że rekordy, które biły prowadzone przez niego drużyny jeszcze długo nie zostaną wyrównane. Facet z Hall Of Fame. Człowiek, który potrafił ułaskawić Dennisa Rodmana, jednego z największych świrów w historii sportu (we love the Worm, too), Rona Artesta i paru innych świrów. Maniak triangle offense. Trener najlepszej drużyny w historii NBA (Chicago 1995-96 – 72 zwycięstwa w regular season). Wymieniać można by jeszcze długo. Powiem krótko – będę tęsknić.

Jak to pisał Sapkowski „coś się kończy, coś się zaczyna”. Dywagacje gdzie znajdą się Lakrers odkładam na później. Idę utulić żal oglądając najlepsze finały NBA ever – Bulls vs Suns.

Płyty zapomniane – Ostrowski & Świetlicki

2011-05-04T13:51:00.002+02:00

Wygrzebałem ostatnio płytę, której nie słuchałem od kilku lat. Słuchając jej uznałem, że warto napisać o niej kilka zdań, jednocześnie reaktywując cykl „Płyty zapomniahttp://www.blogger.com/img/blank.gifne”, który kiedyś rozpocząłem, a przestałem kontynuować. Nie wiedząc czemu.

Płyta „Czołgaj się…” duetu Marcin Świetlicki i Cezary Ostrowski ukazała się w roku 2004. Dawno, dawno temu. A może nie tak dawno? Nie mnie to oceniać. Jako fan twórczości Świetlickiego kupiłem sobie to wydawnictwo i jakoś nie zrobiło na nie wtedy zbyt dużego wrażenia. Album wylądował na półce, a ja o nim zapomniałem. Kilka tygodni temu szukając jednej z płyt Franka Zappy trafiłem na „Czołgaj się…” ukryty pomiędzy „Dirt” Alice In Chains i „P.O.L.O.V.I.R.U.S.em” zespołu Kury. Po chwili zastanowienia płyta wylądowała w odtwarzaczu i… nie opuściła go przez długi czas.

Świetlickiego http://www.blogger.com/img/blank.giflubię i cenię. Za wiersze (jedyny współczesny polski poeta, którego twórczość mogę czytać z przyjemnością) i za działalność muzyczną. Nie tylko za Świetliki, ale też za The Users czy duet z Mikołajem Trzaską. Melorecytacje Marcina świetnie współgrały z muzyką. Obie warstwy, liryczna i muzyczna wzajemnie się uzupełniały. To samo odnalazłem obecnie na płycie z Ostrowskim. Zacznę od muzyki, bo tu słuchacz napotka na pierwsze zaskoczenie. Słyszymy mieszankę starej, dobrej elektroniki z lat siedemdziesiątych XX wieku w połączeniu z czymś na kształt krautrocka, wymieszanej z ambientem, trip-hopem i house’m. Jest motorycznie i transowo. Czasami słychać fascynacje genialną grupą Kraftwerk (to nie zarzut, a wręcz pochwała) czy może nawet Neu!, ale głos i teksty Świetlickiego nadają całości wymiar dzieła oryginalnego. Wersy recytowane przez poetę, słowa o samotności, wyobcowaniu, śmierci, małych radościach i klęskach brzmią świetnie w połączeniu z elektronicznym podkładem. Autor tekstów nie pozbawiony poczucia humoru, o czym świadczy chociażby ten fragment:

Ja, generalnie, mam niezły biust, lecz nie zabrałam go dzisiaj
Co się na mnie patrzysz
Chodźmy do misia
[…]
Jest tyle zła na świecie dzisiaj
Tyle przemocy
Burdel jest taki
Chodźmy do misia

Rozwala mnie utwór „Grudzień”, którego tekst jest opisem trasy koncertowej i spotkań autorskich, który to czas podmiot liryczny opisuje jako niekończącą się jazdę pociągami przetykaną frazą „i znów musiałem spać w obcym łóżku”. Daty, miejsca i obce łóżka. Niesamowicie sugestywny opis wyobcowania.

Bardzo dobra, godna polecenia płyta. Muzyka nie dla każdego, ale przecież nie chodzi o to by podobało się wszystkim. Ja słucham z przyjemnością. I aż dziwie się sam, że kilka lat temu muzyka zawarta na tym albumie nie zrobiła na mnie wrażenia. Warto poszukać płyty „Czołgaj się…” by przekonać się o tym osobiście.

Mało oryginale ale wciąga, czyli o Editors

2011-05-02T13:25:00.002+02:00

Wszyscy piszą dziś o tym, że Amerykanie w końcu dorwali bin Ladena. Uważam, że nie ma sensu pisać o tym, co prawie każdy serwis internetowy na świecie. Zatem poniższy wpis będzie poświęcony muzyce.

Kilka dni temu byłem z wizytą u znajomych. W tle leciała muzyka. Praktycznie od początku dźwięki dobiegające z zestawu głośnikowego przykuwały moją uwagę. Przy trzecim utworze zapytałem kolegi:

- To jakieś remixy Joy Division?
- Nie – usłyszałem w odpowiedzi – To Editors, płyta „In This Light And On This Evening”.
- Całkiem fajne, choć te dźwięki gdzieś już słyszałem…
- Pożyczę ci, posłuchasz na spokojnie.

Na drugi dzień zacząłem z uwagą przesłuchiwać pożyczony album. Przy okazji zrobiłem sobie risercz internetowy by dowiedzieć się czegoś więcej o tym zespole. Okazało się, że Editors istnieją już kilka lat i wydali trzy pełnowymiarowe albumy, które przy okazji osiągnęły całkiem spory sukces komercyjny. Jakoś nie to ominęło, może dlatego, że oprócz rocka progresywnego i metalu nie zwracam uwagi na brytyjski rynek muzyczny. Ale wróćmy do muzyki, a konkretnie do zawartości albumu „In This Light…”.

Zaczyna się od utworu tytułowego. Wokal przypomina Iana Curtisa z Joy Division, natomiast podkład nasunął mi muzyczne poszukiwania Trenta Reznora z okresu „The Fragile”. Niby nic oryginalnego, ale utwór wywołał u mnie ciarki na plecach. Drugi i trzeci utwór na płycie przyniosły nowe skojarzenia. Muzyka i wokal stylizowane na jeden z moich ulubionych zespołów elektronicznych, czyli VNV Nation. „Ależ to by się świetnie sprawdziło na rave party” pomyślałem. Zachęcony słuchałem dalej. Przyszły kolejne skojarzenia. A to new romantic w „The Bix Exit” i coś a la spokojne utwory Depeche Mode w „The Boxer”. Po sześciu wysłuchanych utworach myślę sobie – to jest fajne, choć mało oryginalne. Dobrze się to przyswaja. Trochę gorzej jest pod koniec płyty, ale poziom nie spada zbyt nisko by płytę wyłączyć. A po jej skończeniu wcisnąłem repeat na odtwarzaczu.

Obcowanie z Editors przypomina podroż sentymentalną. Do muzyki, której słuchało się kiedyś. Przypominają się obrazy, sytuacje, ludzie, reakcje. Po prostu wspomnienia. Uśmiech na ustach. Mimo, że „In This Light And On This Evening” jest płytą dość depresyjną jeśli chodzi o muzykę i teksty u mnie spowodowała poprawę humoru. Brzmi to dość absurdalnie, ale już wyjaśniam. Odebrałem ją jako zlepek fragmentów przeszłości, którą wspominam z sentymentem.

Muzycznie Editors to misz-masz. Joy Division (New Order), new romantic, Depeche Mode, rave, post-rock (cokolwiek to znaczy*), elementy electro i nawet industrial. Nic nowego. Kompletnie nic, ale słucha się tego świetnie. Przynajmniej ja słucham tego z przyjemnością. Poza tym wydaje mi się, że jeśli część młodych fanów sięgnie po wymienione przeze mnie kapele, którymi inspirują się młodzi Brytyjczycy to będzie wielki sukces. Kolejne refleksja – muzyka z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych nadal jest inspirująca. Był okres kiedy wyśmiewano cold wave czy new romanic, a po latach okazało się, że nawet zatwardziali fani Slayera i Johna Zorna mogą sobie tego posłuchać z przyjemnością.

---
* Obecnie, podobnie zresztą jak co kilka lat cała muzyka jest post-coś tam. Jest to dość zabawny termin tworzony przez dziennikarzy, którzy uwielbiają konstruować olbrzymie szafy wypełnione milionem szufladek. Słowo-wytrych, ale czasem można go użyć ;) Jak pojawia się oryginalny zespól, dajmy na to Mars Volta to od razu jest to post-(tu wpiszcie co chcecie), epigoni nazywani są twórcami nurtu post-(brum-brum-bęc).

Barceloński spleen

2011-04-28T12:05:00.003+02:00

Przede wszystkim chciałbym przeprosić wszystkich czytelników tego bloga za moją zbyt długą nieobecność. Mogę tylko uderzyć się mocno w piersi (dudnienie usłyszano nawet na Marsie) i obiecać poprawę. Zatem przywracam aktywność.

Zacznę od piłki nożnej. W kwietniu mamy rzecz praktycznie bez precedensu tzn. http://www.blogger.com/img/blank.gifczterokrotną rywalizację między Barceloną i Realem Madryt. Trzy z tych spotkań już się odbyły. Dodając listopadowy mecz ligowy na Camp Nou były to już cztery potyczki obu zespołów w tym sezonie.

Po zeszłorocznej porażce Realu było logiczne, że Jose Mourinho musi zmienić taktykę. Gra ofensywna ze strony przeciwnika to woda na młyn graczy Barcy. To daje możliwość grania szybszego, otwarcia się, a co za tym idzie przewagi graczy Blaugrany. Portugalczyk nauczony doświadczeniem z czasów Chelsea i Interu na mecze kwietniowe zaaplikował taktykę totalnie defensywną. Efekty były widoczne aż do wczorajszego wieczoru. Remis na Santiago Bernabeu w lidze oraz zwycięstwo w finale Pucharu Króla. Wydawało się, że Mourinho znalazł skuteczny sposób na grę Katalończyków. Aż do wczorajszego półfinału Ligi Mistrzów.

Wiadome były problemy Barcy z kontuzjami zawodników. Brak Iniesty, absencja lewego obrońcy (na tej pozycji z przymusu zagrał powracający po kontuzji Puyol), problemy ze skutecznością Pedro i Davida Villi. Biorąc pod uwagę wyniki ostatnich dwóch konfrontacji pomiędzy tymi drużynami Real był wczoraj faworytem. W rozmowie z kolegą stwierdziliśmy, że remis bierzemy w ciemno. Jak się okazało nie doceniliśmy naszej ulubionej drużyny.

Jako, że mecz był transmitowany przez Polsat i każdy zainteresowany mógł go obejrzeć nie będę wdawał się w szczegółowe opisy. Pozwolę sobie tylko ni kilka uwag.

1. W oczy rzuciło się fatalne sędziowanie. Pan Wolfgang Stark nie za bardzo panował nad tym co działo się na boisku. Tolerowanie brutalnych fauli zaowocowało eskalacją tychże. Niektóre kartki całkowicie zasłużone w tym czerwona dla Pepe, niektóre powinny być przyznane a ich nie było (przesadne reakcje Busquetsa, brutalne faule Ramosa, Adebayora i Marcelo w końcówce spotkania). Generalnie pracę arbitra oceniam bardzo nisko.

2. Lionel Messi. I tyle wystarczy. Pierwsza bramka po świetnym dośrodkowaniu Afellaya, druga (bramka, która uciszyła Santiago Bernabeu) wręcz fantastyczna, o minięciu czterech obrońców, przypominająca najlepsze zagrania najlepszych. Ale cóż, on należy do najlepszych.

3. Taktyka Mourinho, oparta na ustawieniu Pepe jako defensywnego pomocnika już dwukrotnie się sprawdziła. Wczoraj jednak reprezentant Portugalii przypomniał sobie, że fajnie jest kogoś skosić. I taktyka wzięła w łeb.

4. Obrona Barcy. Mascherano, Puyol i Pique stanęli na wysokości zadania. Nawet słabsza postawa Alvesa nie wpłynęła na wynik końcowy.

5. Victor Valdes – kilka interwencji na niezwykle wysokim poziomie. Jego reakcje uchroniły Blaugranę przed utratą gola.

6. Taktyka Guardioli, czyli gramy swoje. Katalońska wersja futbolu w zderzeniu z defensywnym systemem Mourinho. Brawa dla trenera Barcy, konsekwencja ma swoje zalety, system działa. Drużyna złożona w przeważającej części z wychowanków kontynuuje marsz ku kolejnym pucharom. W lidze przewaga 8 punktów nad Realem na pięć kolejek przed zakończeniem sezonu mówi chyba wszystko. Barca gra u siebie z Espanyolem i Deportivo oraz wyjeżdża na mecze z Societad, Levante i Malagą. Najtrudniejszych przeciwników gości u siebie. Trudno spodziewać się utraty punktów. Natomiast Real ma trudne mecze na wyjeździe (Sevilla, Villareal) oraz dość łatwych do ogrania gości z Saragossy, Getafe i Amerii na Bernabeu. Sytuacja wydaje się być klarowna. To madrycki klub może stracić punkty po drodze. Choć na chwilę obecną to Real zdobył więcej trofeów tzn. jedno – Puchar Króla.

7. Ibrahim Afellay, człowiek, który zrobił różnicę. Świetna zmiana za słabo grającego Perdo, asysta przy pierwszym golu Messiego, aktywna gra w końcówce spotkania. Holender coraz bardziej pasuje do Dumy Katalonii. Mimo początkowej krytyki jego gry ze strony fanów udowadnia, że warto na niego stawiać. Wydaje mi się, że gra tego zawodnika jeszcze nie raz uratuje serca fanów Barcy.

8. Dotychczasowy bilans z Gran Derbi 2010/2011. Cztery mecze. Dwa zwycięstwa Barcy, jedno Realu, jeden remis. Stosunek strzelonych bramek 8:2 dla Blaugrany. Zostaje jeszcze rewanż we wtorek. Po wczorajszym zwycięstwie na Bernabeu awans Barcelony jest prawie pewny (by dotrzeć do finału Real musiałby wygrać na Camp Nou 3:0, co wydaje się być niemożliwe). Czyżby szykowała się powtórka z Rzymu sprzed dwóch lat, gdy Barca wygrała z Manchesterem United?

9. Vamos Barca!

Poniżej filmik z bramkami i ciekawszymi akcjami strzeleckimi z wczorajszego meczu:

Woody Allen to miał szczęście…

2011-03-21T13:00:00.005+01:00

…że urodził się w tych Stanach. Bo nad Wisłą chlałby czystą i miał tylko jeden krawat” śpiewał kiedyś zespól Big Cyc. Trudno się nie zgodzić z tym stwierdzeniem. Pomijając fakt, że poczucie humoru Nowojorczyka mogło nie przystawać do czasów PRLu to dodatkowo prawdopodobnie tworzyłby on filmidła w stylu „kina oralnego niepokoju”. Brr... Stało się inaczej i przez wiele lat Woody Allen kręcił interesujące filmy. Lepsze, gorsze, czasem genialne, miejscami tylko średnie. Kryzys przyszedł na przełomie tysiącleci. Ostatnim dobrym filmem były „Drobne cwaniaczki”. Wszystko, co powstało później oscyluje obok oceny szkolnej 3. Reżyserowi zdarzały się delikatne wzloty („Match Point”, „Vicky Cristina Barcelona”) oraz spektakularne wpadki („Koniec z Hollywood”, „Klątwa skorpiona” czy „Sen Kasandry”). Wypuszczanie co roku nowego filmu nie było dobrym pomysłem. Ilość nie przeszła w jakość.

Kilka tygodni temu na ekrany polskich kin wszedł najnowszy film Woody Allena „Poznasz przystojnego bruneta”. Obsada, pośród której znaleźli się Anthony Hopkins, Naomi Watts, Josh Brolin i Antonio Banderas sprawiała imponujące wrażenie. Czy dzięki pomocy uznanych gwiazd udało się wycisnąć ze scenariusza coś więcej niż ostatnio?

Odpowiedź jest zdecydowanie negatywna. Film Allena to kolejna historia o nieudanych związkach. Mamy adeptkę historii sztuki (Watts), której mąż (Brolin) jest niespełnionym pisarzem. Rozpoczyna ona pracę u znanego marszanda (Banderas) i, co nietrudno zgadnąć, zakochuje się w nim. Kolejny wątek to związek ojca głównej bohaterki (Hopkins) z kilkadziesiąt lat młodszą kobietą, zresztą prostytutką. W tle rozgrywa się jeszcze wątek matki głównej bohaterki, zafascynowanej wróżbiarstwem kobiety próbującej odnaleźć się po nieudanym małżeństwie. I mamy mieszaninę, którą Allen serwuje nam od lat. Zazdrość, niedopasowanie w związkach, rozpaczliwe poszukiwanie osoby ukochanej, nawet na przekór wszystkiemu i wszystkim. Tylko, że oglądaliśmy to już kilkadziesiąt razy, w dodatku w o wiele bardziej atrakcyjnej formie. Zarówno w filmach Allena, jak i innych reżyserów. Reżyser niby mruga do nas i mówi „wiem, że to znacie, ale przecież lubicie”. Znamy, ale czy nadal lubimy? Chyba już nie. Ja jestem zdecydowanie znudzony powtarzalnością przekazu, który serwuje nowojorski reżyser. W tym momencie muszę coś wyjaśnić. Jestem fanem filmów Allena. Oglądałem je wszystkie, niektóre po kilka razy. Kariera Woody’ego przypomina sinusoidę, ale do tej pory podnosił się z okresu słabszej formy artystycznej. Tak było w połowie lat 90tych XX wieku, gdy po kilku słabszych obrazach na ekrany kin weszła seria filmów dobrych („Celebrity”, „Słodki drań”), bardzo dobrych („Tajemnica morderstwa na Manhattanie”, „Jej Wysokość Afrodyta”, „Przejrzeć Harry’ego”), czy wręcz zahaczających o doskonałość („Strzały na Broadwayu”) . W chwili obecnej nie widać tendencji zwyżkowej, a wręcz przeciwnie. Nawet, gdy w kinach pojawia się lepszy film Allena to jego kolejne dokonanie skutecznie niszczy poprzednie wrażenie.

Wracając do „Poznasz przystojnego bruneta”. Film, pomijając jego wtórność w każdym elemencie, ma jeszcze jedną wadę. Otóż urywa się w pewnym momencie, a z offu słychać głos narratora , że to co widzieliśmy to był żart. Jeżeli tak, to chyba go nie zrozumiałem. A może polega on na tym, że dałem się zrobić w balona bo poszedłem do kina i zapłaciłem za bilet? Możliwe. Przypomina mi się serial „Aletnatywy 4”, gdzie Stanisław Anioł mówi w pewnym momencie „a teraz kolega Balcerek powie nam śmieszny żart”*. Ale u Barei to było dowcipne. U Allena już nie. Wkurzyłem się. Po powrocie do domu zdjąłem z półki dvd „Annie Hall” i obejrzałem by przypomnieć sobie, że Allen kiedyś potrafił kręcić dobre filmy.

Zaprawdę powiadam wam, drodzy Czytelnicy, nawet jak lubicie filmy Allena to odpuście sobie seans „Poznasz przystojnego bruneta”. W tej chwili w kinach grane jest kilka lepszych filmów na które warto się udać. Dla poprawy nastroju wybiorę się na „Jeża Jerzego”.

Poniżej trailer filmu:

* żart z założenia ma być śmieszny. „Śmieszny żart” to tautologia.

Ánimo Abidal

2011-03-17T12:35:00.002+01:00

W dniu wczorajszym świat obiegła wiadomość, że Eric Abidal, obrońca FC Barcelony i reprezentacji Francji musi zostać poddany operacji guza wątroby. Ten poważny zabieg medyczny ma zostać przeprowadzony w piątek, 18 marca.

W związku z powyższym redakcja strony internetowej fcbarca.com oraz polski Fan Club Barca Polska wystosowały apel do kibiców by wysyłali e-maile z życzeniami powrotu do zdrowia i wsparcia dla tego doskonałego zawodnika i miłego człowieka. Wszystkie e-maile zostaną przekazane klubowi, w którym gra Francuz, czyli FC Barcelona.

Treść apelu:

Nieważne kibicem jakiej drużyny jesteś, nieważne jakie barwy nosisz w sercu. W tym trudnym czasie dla jednego ze znakomitych piłkarzy - okaż mu wsparcie biorąc udział w tej akcji wysyłając wiadomość na abidal@fcbp.pl.

Wysłałem oczywiście maila z życzeniami powrotu do zdrowia dla Erica.

Warto w tym miejscu wspomnieć o niezwykle miłym geście wsparcia ze strony graczy i Bibicom Realu Madryt i Olimpique Lyon. Przed wczorajszym meczem 1/8 Ligi Mistrzów na madryckim Santiago Bernabeu na telebimie pojawiło się zdjęcie Erica Abidala a fani Realu zgotowali graczowi owację na stojąco. Ponoć zawodnicy obu klubów chcieli wyjść na boisko w koszulkach wspierających gracza Barcelony. Niestety, UEFA nie wyraziła na to zgody. Shame on you, Platini. Jednak ten idiotyczny zakaz udało się ominąć. Gracze Realu i Lyonu wyszli ponownie na murawę po zakończonym meczu. Tym razem mieli na sobie koszulki z napisem „Animo Abidal”.

Ten wspaniały gest, mimo animozji dzielących sympatyków klubów z Madrytu i Barcelony świadczy o tym, że wzajemne różnice bledną w obliczu nieszczęścia. Brawa dla zawodników i kibiców Realu i Lyonu. Gratulacje dla Królewskich z powodu awansu do ¼ LM.

Janek Wiśniewski padł

2011-03-16T12:30:00.003+01:00

Marek Hłasko pisał w „Pięknych, dwudziestoletnich”, że Polacy powinni mieć najlepszą literaturę na świecie. Bo chęć tworzenia bierze się z negatywnych doświadczeń. Nasz kraj w ciągu ostatnich dwustu lat doświadczył zaborów, pogromów, nieudanych powstań, dwóch wojen światowych, które spustoszyły nasze ziemie oraz grozy totalitaryzmu. Pisarz suponował, że taka nawała nieszczęść powinna zaowocować wybitną literaturą. Ale tak się nie stało. Słowa Hłaski można również odnieść do kinematografii.

Bogactwo tematów, które przyniosły trudne lata PRL winno zainspirować rzesze twórców to stworzenia wybitnych dzieł dotyczących tych czasów. Rezultat jest natomiast mierny. Poza nielicznymi przykładami („Dom zły” czy „Rewers”) polscy reżyserzy wybierają drogę martyrologiczną tworząc serie „lektur obowiązkowych” dla młodzieży gimnazjalnej. Tak było w przypadku filmu o zamordowaniu księdza Jerzego Popiełuszki czy obrazie o generale Fieldorfie. Idąc do kina na „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” w reżyserii Andrzeja Krauze spodziewałem się przełamania dominującej w polskim kinie tendencji przedstawiania najnowszej historii z pozycji na klęczkach.

Wydarzenia Grudnia ‘70 to bolesny, a wręcz tragiczny fragment naszej historii. Władza po raz kolejny pokazała swoją prawdziwą twarz. I tak jak w Poznaniu w ’56 otworzono ogień do robotników, młodzieży, zwykłych, szarych obywateli. Dramat tamtych dni to materiał na fenomenalny film. Spróbujmy spojrzeć na to z boku. Mamy słuszny protest ludzi przeciwko podwyżkom cen żywności, z drugiej strony wojsko stojące z wymierzoną w tłum bronią. Mamy ofiary i tragedie osobiste. Dylematy moralne po stronie strzelających – tak, zapewne takie były. Dodatkowo walka o władzę wierchuszki rządzącej PRL. Toż to iście szekspirowski dramat. Nic tylko ustawić kamerę i kręcić. Ale wcześniej trzeba napisać scenariusz. Stworzyć postaci za których pomocą opowiemy naszą historię. Wybrać formę wizualną odpowiednią dla tego, co chcemy pokazać. I nasze Dzieło gotowe. Czy tak się stało w przypadku „Czarnego czwartku”?

Antoni Krauze kreuje swoją historię na kilku poziomach. Na pierwszym mamy historię Brunona Drywy, robotnika, miłego męża i ojca trojga dzieci, który wraz z rodziną przeprowadza się do Gdyni. Z jego perspektywy będziemy oglądać wydarzenia grudniowe na poziomie indywidualnym. I tu pierwszy problem. Postaci są papierowe. Miłe, pracowite, bez skazy. Spokojne życie rodzinne, jak z elementarza. Podejrzewam, że w założeniu twórców miał to być everyman lecz wypadło to blado. Mimo tragicznych doświadczeń rodziny Drywów podczas dni Grudnia mnie, jako widza, ta sytuacja raziła sztucznością. To jest bolączka polskiego kina historycznego. Twórcy boją się wprowadzić postać kontrowersyjną, niejednoznaczną, mającą dylematy moralne. Choć zalążek takiej postaci występuje w „Czarnym czwartku”. Aż chciałoby się zobaczyć w tym filmie rozszerzoną postać szefa Miejskiej Rady Narodowej, który na przekór swym mocodawcom z PZPR próbuje porozumieć się ze strajkującymi. To postać rozerwana między dwoma światami. Niestety, po kilkunastu minutach znika z ekranu. Później jest tylko, że „my jesteśmy dobrzy, a tam stało ZOMO”. Horrendum.

Drugi poziom narracji to sceny masowe. Przebieg wydarzeń grudniowych pokazano w stylu dokumentalnym, wklejając w tok narracji fragmenty autentycznych filmów zarejestrowanych wtedy przez wojsko i milicję. Wstrząsające sceny, które wywierają na widzu mocne wrażenie. Podobnie jak bestialstwo oprawców, tortury, bicie… Wszystko sfilmowano w dokumentalnej wręcz formie, a co za tym idzie efekt jest wstrząsający. Widać stylizację na styl Paula Greengrassa, szczególnie z fenomenalnego filmu „Krwawa niedziela”. W tym przypadku to nie zarzut, bo warto sięgać do dobrych wzorców.

Trzeci poziom narracji to sceny z posiedzeń Komitetu Wojewódzkiego PZPR ze słynną mową Zenona Kliszki (w tej roli doskonały Piotr Fronczewski) o tym, że do kontrrewolucji się strzela. Później mamy fragmenty posiedzeń Biura Politycznego KC. I to są również sceny wstrząsające, głównie dzięki roli Wojciecha Pszoniaka jako Władysława Gomułki. Pszoniak daje popis aktorski na pograniczu szarży. Jest w tej roli doskonały. W tym miejscu pozwolę sobie na dygresję dotyczącą aktorstwa. Poza rzeczonym Pszoniakiem i Fronczewskim aktorstwo w tym filmie jest na poziomie telenoweli. Papierowe postaci mówią źle napisane kwestie. Dlaczego? Pytam się…

Kolejną, moim zdaniem skandaliczną, kwestią jest całkowity brak w filmie towarzysza generała Wojciecha Jaruzelskiego, który w tamtym czasie pełnił funkcję Ministra Obrony Narodowej, czyli bezpośredniego zwierzchnika żołnierzy, którzy strzelali do robotników w Trójmieście. Czyżby reżyser się bał umieszczenie tej postaci w scenach posiedzeń Biura Politycznego. Przecież każdy wie, że Jaruzelski był tam obecny (pisał o tym m.in. Józef Tejchma w swoich wspomnieniach). Zresztą musiał być obecny jako szef MON i członek Biura. Nie rozumiem tego posunięcia ze strony twórców filmu. Zresztą nie rozumiem wielu ich działań. Zaczynając od nienajlepszej, delikatnie mówiąc, kreacji postaci, aktorstwa i braku głębszej refleksji. Dokładnie tak. Powstało dzieło sztuczne, jednoznaczne. Tak jak zrobił to Wajda w „Człowieku z żelaza”, gdzie strajk Sierpnia ’80 został pokazany z punktu widzenia cynicznego dziennikarza, który stopniowe przechodzi przemianę. Nie chciałbym zostać źle zrozumiany. Komuniści to byli bandyci, którzy kazali strzelać do swoich obywateli. To jasne i nie podlegające żadnej dyskusji. I to w filmie zostało pokazane. Została również pokazana tragedia zwykłych ludzi. I dobrze, bo należy mówić wszem i wobec by pamięć o ofiarach i odpowiedzialności morderców nie zniknęła w pomroce dziejów. Ale dlaczegóż to, na miłość boską, nie zrobić o tym wszystkim dobrego filmu? Choćby wzorując się na wspomnianej powyżej „Krwawej niedzieli” kopiując nie tylko formę, ale zarazem ukazanie bohaterów. To byłby dobry film. Z wyrazistymi postaciami indywidualnymi, problemami, emocjami przemawiającymi do widza. Bo tego zabrakło w „Czarnym czwartku”. Emocje są kreowane na zasadzie, że zabija się niewinnych robotników. Ale pokazano bohaterów tak, że odbiór tego jest jak na filmie o II wojnie światowej, gdy widzimy szereg żołnierzy, którzy maszerują na wroga, a kilku czy kilkunastu z nich osuwa się na ziemię ugodzonych kulą. Reszta idzie dalej.

Mam taki postulat. Niech ktoś pojedzie do Hollywood i opowie Amerykanom o naszych doświadczeniach historycznych. Może pokusi się ktoś i w końcu powstanie dobry film o naszych dziejach najnowszych.

Jedynymi zaletami filmu, oprócz dwóch aktorów, scen obraz Biura Politycznego oraz niektórych scen zbiorowych są zdjęcia autorstwa Jacka Petryckiego i piosenka „Janek Wiśniewski padł” w interpretacji Kazika Staszewskiego. Mógł być wielki film, a wyszło to co zwykle. Zmarnowany temat. Ocena 4/10.

Poniżej trailer filmu:

I jednak Solarbabes

2011-03-12T13:22:00.002+01:00

Kilkanaście dni temu zapraszałem na koncert Ultimate Universe, Solarbabes i Elvis Deluxe. Dla tych, których ominęło to wydarzenie, przygotowałem krótką relację.

O miejscu koncertu, czyli klubie „Route 18” nie będę pisał zbyt wiele. Kto był wcześniej w „Ragnarocku” ten wie. Rockowy pub ze sceną. Po prostu można tam robić koncerty i to jest ważne, biorąc pod uwagę totalną posuchę na miejsca koncertowe w Lublinie. Podejrzewam, że zmieściłoby się tam około 100-120 sto osób. Wczoraj frekwencja wyniosła tak na oko około 60-70 osób.

Jako pierwszy wystąpił zespól Ultimate Universe. Młodzi chłopcy, chyba po osiemnaście lat. Mieli trochę problemów technicznych z instrumentami, ale jednak zagrali. Starali się bardzo, ale w ich muzyce jest jeszcze zbyt dużo niedociągnięć. Może za parę lat będzie coś z tego. Ale fajnie, że grają. Mogliby przecież pić wino pod sklepem…

Chłopaki z Solarbabes zapowiadali prezentację kilku nowych utworów. Zaczęli właśnie od nowości – energetycznego utworu instrumentalnego, wręcz idealnie pasującego do otwarcia koncertu. I już podczas tego utworu widać było olbrzymią różnicę w jakości muzyki i prezentacji scenicznej w porównaniu z pierwszym suportem. Solary po prostu zabrzmieli potężnie i z wykopem. Po instrumentalnym interludium zabrzmiał „Can-D”, a następnie kilka starszych kawałków i dwa nowe. Jeden z nowych utworów, długi, z licznymi zmianami tempa był (obok mojego ulubionego „Roadkillera”) prawdziwym clue koncertu. Nasunęło mi się skojarzenie z utworami Alice In Chains z okresu płyty "Dirt". Widać, że chłopaki rozwijają się kompozytorsko, nie boją się zmian tempa i nastroju. A wszystko to połączone z bardzo dobrym wykonaniem. No i mają prawdziwego frontmana. Miodek, poza tym, że śpiewać umie, potrafi jeszcze stworzyć na scenie rockowe show. Potencjał Solarbabes jest olbrzymi. Trzymam kciuki za rozwój ich kariery. Wczorajszy koncert miał tylko jeden feler. Był za krótki. Ale podczas tych czterdziestu minut Solary zaprezentowały energię i zróżnicowany repertuar. Byli wczoraj najlepsi.

Po przerwie na scenę wyszli muzycy z Elvis Deluxe. Na początek mała wpadka. Zbyt głośno ustawiony mikrofon spowodował, że wokal był zbyt mocno słyszalny i pojawiły się sprzężenia. Po chwili wszystko wróciło do normy. Dobry koncert, zresztą ta warszawska kapela nie bez kozery cieszy się uznaniem fanów stonera. Tak, napisałem „dobry koncert”, a dlaczego nie „fenomenalny”? Złożyły się na to dwie przyczyny. Po pierwsze dobór repertuaru w pierwszej części koncertu. Utwory były tak ułożone, że trochę się zlewały ze sobą, brzmiały zbyt podobnie. Dopiero ostatnie trzy kawałki spowodowały, że na mojej twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia. Po drugie – to co pisałem wcześniej. Koncert Solarbabes był powalający. Ktoś musiał wygrać :)

Reasumując – to był bardzo fajny wieczór. Pozdrawiam ekipę Solarów, chłopaków z Fifty Foot Woman, którzy również byli na koncercie i wszystkich znajomych obecnych w ten piątkowy wieczór w „Route 18”.

Black Label Society – Warszawa, 9 marca 2011

2011-03-10T13:37:00.004+01:00

Kilka miesięcy temu pisałem o serii koncertów czekających nas w roku 2011. Pierwszy z nich, czyli występ Black Label Society w warszawskiej Stodole mam już za sobą. Dzisiejszą blogonotkę poświęcę zatem temu wydarzeniu.

Zaczniemy od początku, tak by było najrozsądniej. Tym razem jechaliśmy samochodem czteroosobową grupą. Na miejscu byliśmy już o 18.00 (na koncert miano wpuszczać od 19.00) i ku naszemu zdziwieniu pod Stodołą był już całkiem długi ogonek chętnych do wejścia na koncert. Stanęliśmy sobie grzecznie na końcu kolejki zabawiając się nawzajem opowiadaniem rozmaitych dykteryjek i facecji. Ogólną wesołość wzbudziła uwaga, że prawdopodobną przyczyną tak dużej kolejki jest fakt, że każdy wchodzący na koncert otrzyma kupon umożliwiający zakup kilograma cukru w promocyjnej cenie 2,90 pln za kilogram. W pewnym momencie jeden z kolegów stwierdził, że zgubił gdzieś swoje bilety. Konsternacja. Nerwowe przeszukiwanie kieszeni. W końcu, po kilku minutach poszedł sprawdzić do samochodu. Mija kilka minut. Chris wraca z uśmiechem na twarzy i oznajmia „Wypadły mi z kieszeni i leżały obok samochodu, aż dziwne, że nikt tego nie zauważył”. Miał szczęście, bo ze względu na to, że bilety były już wyprzedane i wokół Stodoły snuło się kilkadziesiąt osób z kartkami o treści „Kupię bilet. Cena nie gra roli”.

Mniej więcej o siódmej weszliśmy do środka. Pierwsze pozytywne zaskoczenie – bardzo atrakcyjne stoisko z merchandisingiem. Wzory koszulek – atrakcyjne, ceny jak w oficjalnym sklepie (90 pln), poza tym różnorakie gadżety. Muszę przyznać, że było w czym wybierać. Decyzję o zakupach przełożyliśmy jednak na czas po zakończeniu koncertu, bo w międzyczasie z Sali koncertowej doszły nas dźwięki muzyki….

Mniej więcej dwadzieścia po siódmej występ rozpoczął polski zespół J.D. Overdrive. Na początku chłopaki byli nieco spięci, choć sala była w tym momencie wypełniona mniej więcej do połowy. Z drugiej strony rozumiem muzyków, gdyż występowali jako suport przed gwiazdą, a ich dość krótki staż muzyczny mógł podciąć skrzydła. Z czasem było jednak coraz lepiej. W pewnym momencie zabrzmiała interesująca i dość oryginalna wersja „Purlpe Haze” Hendrixa, a sam koncert stał się coraz lepszy. Generalnie J.D. Overdrive wypadł całkiem dobrze, mimo ograniczeń czasowych (25 minut) i brzmieniowych (jako to z suportami bywa głośność na pół gwizdka). Niezła muzyka, połączenie stonera, Godsmack i Alice In Chains. Całkiem sympatycznie się tego słuchało.

Kilkanaście minut przerwy. Mniej więcej dziesięć po ósmej na scenę wychodzi brytyjski Godsized. Muszę przyznać, że podobnie jak z J.D. Overdrive, był to dla mnie zespól nieznany. Zaczęli zawodowo, z ogniem. Pierwsze wrażenia – bardzo dobry wokalista i gitarzysta solowy. Fajne riffy. Klimat southern rock/stoner. Energia wytwarzana przez muzyków podziałała na publiczność. Po drugim kawałku słuchacze zostali „kupieni” przez Brytyjczyków. Bardzo fajnie wypadł tytułowy kawałek z debiutanckiej EPki „Brothers In Arms” zadedykowany przez wokalistę zgromadzonej w Stodole publiczności.. Żeby nie było niedomówień – to nie cover Dire Straits, to mięsisty hard rock. Fantastycznie wypadła przejmująca ballada „The Last Goodbye”. A poza tym cały koncert dowiódł, że warto zwrócić na Godsized uwagę. Chłopaki wykorzystali swą szanse by zachęcić słuchaczy po ich muzykę o czym świadczy to, że po koncercie wiele osób zakupiło wspomnianą EPkę. Po zakończeniu całego wczorajszego show (po koncercie BLS) muzycy Godsized wyszli do publiczności i robili sobie zdjęcia z widzami, przy okazji podpisując płyty. Udało mi się również załapać na mini-sesję zdjęciową oraz zamienić Kika słów z gitarzystą, który podkreślał, że nie spodziewał się tak dobrego przyjęcia ze strony publiczności i kilkakrotnie dziękował za wsparcie. Poza tym powiedział, że jak najszybciej muszą wrócić do Polski na kolejne koncerty. Zapraszamy.

Oczekiwanie na gwiazdę wieczoru, czyli Black Label Society nieco się dłużyło. Najpierw przed sceną pojawiła się duża plansza z logo zespołu. Później przez długie minuty czekaliśmy na początek koncertu. Mniej więcej o 21.20 zaczęła dobiegać muzyka. To był jakiś klasyczny kawałek, niestety nie rozpoznałem co to było. Po kilku minutach tego interludium kurtyna opadła i dobiegły nas dźwięki „The Beggining… At Last” z pierwszej płyty BLS. Sound powalający, gitary rządzą, jednak pojawiły się drobne problemy z nagłośnieniem wokalu Zakka. Na szczęście akustyk szybko poradził sobie z tym problemem. Jako drugi zabrzmiał „Crazy Horse”, opener ostatniej płyty kwartetu czyli „Order Of The Black”. Z rzeczonego albumu mieliśmy okazję posłuchać jeszcze utworów „Overlord”, „Parade Of The Dead” i „ Godspeed Hellbound”. Zresztą setlista odpowiadała tej z koncertu w Hamburgu, który odbył się kilka dni temu. Oprócz nowych utworów Zakk i przyjaciele zaprezentowali swoisty „The Best Of…”. „Fire It Up”, „The Blessed Hellride”, „In This River”, Suicide Messiah”, „Concrete Jungle”, czy ukoronowanie występu w postaci „Stillborn”. Jak widać na przykładzie tej wyliczanki BLS postawili na ostre, dynamiczne kawałki, które świetnie sprawdzają się na koncercie. Chwilami oddechu było wspomniane „In This River” (jedyny utwór w którym solówkę gitarową zagrał Nick Catanese, bo Zakk obsługiwał syntezator) oraz poprzedzające ten numer solo na syntezatorze imitującym pianino. Drugi moment wytchnienia, ale tylko dla trzech członków zespołu, było kilkuminutowe gitarowe solo Zakka. Spłycając sprawę właśnie dla takich gitarowych momentów chodzi się na koncerty Black Label. Oczywiście przesadzam, bo nie tylko po to. Zakk jest mistrzem ceremonii na gitarowym misterium. Jego gra jest efektowna, ale też efektywna. W tym całym gitarowym szaleństwie słychać nie tyko świetne rozwiązania techniczne czy harmoniczne, ale też potęgę gitarowego riffu i moc dobrej kompozycji. Spojrzałem teraz na powyższe zdania i pomyślałem sobie „Kurwa, ale truizmy. Tego się nie da opisać tymi śmiesznymi słowami, tylko usłyszeć i zobaczyć”.

Tak jest. Koncert Black Label to kolejny dowód na tezę że rock da się odczuć przy kontakcie z wersją koncertową. W studio można poprawić wszelkie błędy i stworzyć dzieło, ale to właśnie koncert weryfikuje twórczość muzyka. Wtedy to też okazuje się czy wykonawca posiada charyzmę i czar by uwieść publiczność. Zakk Wylde jest przykładem, że można. Jest wielki. Chodzi nie tylko o grę, ale też o wspomniane przed chwilą „coś”, co powoduje, że tłum je mu z ręki. Fajne były też niektóre zapowiedzi np.: tekst o Nicku Catanese „Jeżeli ja jestem Keith Richards to on jest Ronnie Woodem” i druga „let me hear your polish motherfuckin’ power”. So we did. I tyle w tym temacie.

Osobną laurkę chciałbym wystawić perkusiście. Otóż całkiem niedawno do Black Label Society dołączył Johnny Kelly, były perkusista Type O Negative, znany również ze współpracy z Glennem Danzigiem. Ależ facet gra! Czapki z głów. Nie doceniałem go do tej pory za jego dokonania jako perkusisty. Po wczorajszym koncercie chylę czoła. I tylko szkoda, że nie udało mi się po koncercie dopchać do niego by zrobić sobie wspólne zdjęcie.

Po koncercie kupiłem sobie koszulkę. W końcu mogłem się w spokoju umiejscowić się przy stoisku z gadżetami i przymierzyć t-shirt. Wybrałem ten wzór:

Dobra. Było, minęło, ale zapomnieć się nie da. Fantastyczny wieczór. Warto było wybrać się do Warszawy i zobaczyć wszystkie trzy występujące zespoły. Był tylko jeden minus. Black Label Society nie zagrali bisu. Show trwał niecałe półtorej godziny i mimo skandowania "B-L-S" muzycy nie pojawili się ponownie na scenie. Trudno mi stwierdzić przyczynę takiego stanu rzeczy. Może chodziło o to, że koncert był bardzo żywiołowy i dynamiczny, a mając na względzie ostatnie problemy zdrowotne Zakka grają po prostu tyle ile grają. Zresztą, z tego co sprawdziłem w sieci grają wszędzie taki sam zestaw utworów i nie bisują.

P.S. Mały offtopic, ale muszę się podzielić wrażeniami. Wracają do Lublina „skakaliśmy” po kanałach radiowych. W pewnym momencie natrafiliśmy na audycję w Radio Maryja, gdzie jakiś pan, tytułowany przez prowadzącego „profesorem” wypowiadał się na temat astronomii. W pewnym momencie stwierdził, że galaktyka Andromedy jest oddalona od Drogi Mlecznej o 60 tysięcy kilometrów. Dobrze, że nie byłem kierowcą, bo ze względu na mój wybuch niepohamowanej wesołości mógłbym spowodować wypadek. Gwoli wyjaśnienia dodam, żer średnia odległość Księżyca od Ziemi wynosi około 384403 km. Fajnych mamy „profesorów”.

Kobiety, kobiety…

2011-03-08T10:52:00.000+01:00

Niech wypowiedzą się kobiety.

Nastrój

2011-03-03T12:38:00.001+01:00

Tak sobie ostatnio odświeżyłem… Pasuje idealnie do mojego obecnego nastroju.

Zaproszenie na koncert

2011-03-01T11:55:00.002+01:00

Chciałbym gorąco zaprosić na stonerowy wieczór muzyczny. Koncert trzech grup: Elvis Deluxe, Solarbabes i Ultimate Universe odbędzie się 11 marca 2011 roku w klubie Route 18, ulica Kaprysowa 2 na Czechowie w Lublinie. Jest to miejsce gdzie jeszcze niedawno mieścił się Ragnarock.

Polecam ten koncert ze względu na kilka rzeczy. Po pierwsze headliner koncertu, czyli Elvis Deluxe to kawał dobrego grania, a grupa dorobiła się już płyty. Po drugie, i dla mnie najważniejsze, polecam Solarbabes. Zespól istnieje około roku, a już udało im się namieszać. Już za kilka tygodni wejdą do profesjonalnego studia by nagrać debiutancką EPkę. Wśród granych przez nich utworów wyróżnia się „Roadkiller” z fenomenalnym riffem gitary i refrenem, który na długo zostaje w pamięci. Polecam zresztą wysłuchanie dotychczas nagranych przez nich utworów na ich profilu na MySpace.

Nie będę ukrywał, że znam chłopaków z Solarbabes osobiście. Ale nie chodzi mi o nepotyzm czy inne kumoterstwo. Po prostu Solary grają muzykę, która mi się podoba. Jest żywiołowa, dobrze wykonana i w dodatku ma to „coś”, co wyróżnia ich spośród innych zespołów. Duża w tym zasługa gitarzysty grającemu mięsiste riffy i Miodka, który jest charyzmatycznym wokalistą. Poza tym fajnie, że na lubelskiej scenie muzycznej zaczyna się coś dziać. W Polskę idzie informacja, że Kozi Gród to nie tylko Budka Suflera czy Bajm. Jest kilka młodych zespołów o różnej stylistyce, które prezentują wysoki poziom. Pisałem kiedyś o debiucie Fifty Foot Woman, swoje albumy wydały też zespoły Qube i Acute Mind. Czas na kolejne grupy, w tym Solarbabes. Dlatego zachęcam wszystkich, którzy będą tego dnia w Lublinie by udali się do Route 18 i wsparli chłopaków.

Po Oscarach

2011-02-28T12:05:00.002+01:00

W tym roku nominacje do nagród Akademii były interesujące. Kilka z nominowanych filmów zasługiwało na nagrody. Wśród nominacji były doskonałe debiuty jak „Do szpiku kości”, a także filmy uznanych twórców (bracia Coen, David Fincher, Danny Boyle), nawet filmy wysokobudżetowe trzymały wysoki poziom („Incepcja”). Osobiście uważam, że najlepszym z nominowanych filmów był „The Social Network”. Okazało się jednak, że werdykt oscarowego gremium był inny.

Pozwolę sobie zatem skomentować wyniki 83 gali Akademii. Najlepszym filmem została wybrana brytyjska produkcja „Jak zostać królem”. Film ten, obsypany kilka tygodni temu nagrodami BAFTA, uważam za bardzo dobry. Doskonałe aktorstwo – Colin Firth, Geoffrey Rush i Helena Bonham-Carter, pozytywna i kształcąca w swej wymowie historia, interesujące postaci głównych bohaterów. Wszystko się zgadza, tylko, że po kilku latach ten film będzie jak „Zakochany Szekspir” czy „Chicago” obsypane nagrodami kilka lat temu. Ot, bardzo dobry film, który wygrał z lepszymi od siebie.

Nagrody aktorskie za role pierwszoplanowe nie podlegają dyskusji. Zarówno Firth, jak i Natalie Portman (o cym zresztą pisałem) zasługiwali na statuetki. Jeżeli chodzi o nagrody dla aktorów drugoplanowych to trudno mi się wypowiadać, bo nie oglądałem filmu „The Fighter”.

Jeżeli chodzi o reżysera to stawiałem na Davida Finchera („The Social Network”), który fenomenalnie poprowadził historię w wyreżyserowanym przez siebie filmie. Z drugiej strony trzymałem też kciuki za braci Coen, których „Prawdziwe męstwo” przypomniało mi genialny film Eastwooda „Bez przebaczenia”. A wygrał Tom Hooper, twórca „Jak zostać królem”.

Nagrody za scenariusz jak najbardziej zasłużone. Nie mam więcej pytań.

„Toy Story 3” najlepszym filmem animowanym. Oczywiście, że tak! Jestem fanem tej serii, uważam ją za najlepszą animację pełnometrażową, którą stworzyli Amerykanie.

Kontrowersyjną jest nagroda za zdjęcia. „Incepcja” bardzo mi się podobała. Wally Pfister to doskonały operator (obejrzyjcie „Prestiż” Nolana), ale… To film oparty na efektach specjalnych (i tu zasłużony Oscar), gdzie wiele scen było nakręconych na blue boxie i poprawianych z pomocą programów graficznych. Operator to tylko dodatek. Prawdziwą sztuką operatorską wykazał się Roger Deakins w „Prawdziwym męstwie” braci Coen. Tam widać, że jest to maestria w pracy kamery, kadrowaniu, planach. Ewentualnie Jeff Cronenweth za pracę przy „The Social Network”. Ale Akademia ostatnio lubi wydmuszki. Tak jak rok temu, gdy nagrodę zgarnął twórca zdjęć do „Avatara”, co już zakrawa na totalny żart, gdyż praktycznie cały film był wykreowany w pamięci komputera. Gdzie tu praca dla autora zdjęć?

Bardzo ucieszył mnie Oscar dla Trenta Reznora i Atticusa Rossa za soundtrack do „The Social Network”. W końcu Akademia przestała nagradzać bombastyczne pierony i doceniła artyzm. Ta ścieżka dźwiękowa świetnie pasuje do atmosfery filmu, poza tym posiada autonomiczną wartość i z dużą dozą przyjemności można go słuchać w oderwaniu od filmu. A nie jest to muzyka łatwa, prosta, przebojowa i milusia. Brawa dla Akademii. Poza tym jestem fanem Reznora i lubię jak docenia się tego faceta.

Jestem rozczarowany nagrodą dla najlepszego dokumentu pełnometrażowego. Trzymałem kciuki za film Banksy’ego, ewentualnie „Restrepo”, wstrząsający dokument o wojnie w Afganistanie, a statuetkę otrzymał „Inside Job”, kolejny film o przyczynach kryzysu w 2008 roku. Zresztą dość średni. Cóż, Amerykanie lubią się czasem zadręczać i powtarzać.

Z filmów obcojęzycznych nie widziałem żadnego, więc trudno mi rzecz, czy nagrodzony film duński zasługiwał na statuetkę.

Nagrody techniczne bez zaskoczeń i trudno się z nimi nie zgodzić.

Nagrodzona piosenka Randy’ego Newmana do filmu „Toy Story 3” jest super. Zresztą posłuchajcie:

Jak skutecznie zniszczyć swoją legendę?

2011-02-25T10:35:00.002+01:00

Zespół Radiohead w latach 90tych XX wieku dokonał rewolucji. Z dość nędznego zespołu jakim był na płycie "Pablo Honey" przeistoczył się w grupę o statusie gwiazdy. W dodatku nagrywając „The Bends” czy genialną „OK Computer” stał się awangardą sceny rockowej. Sukces komercyjny został połączony z artystycznym, a zespół został ogłoszony „nowym Pink Floyd”. Później muzycy udowodnili, że są artystami poszukującymi. Dość kontrowersyjna zawartość albumów „Amnesiac” i „Kid A” potwierdziła, że interesują ich wyzwania. Nowy kierunek muzyczny został jednak pozytywnie przyjęty przez publiczność. Radiohead nadal był na fali. Wydany kilka lat później „Hail To The Thief” był chyba najbardziej niedocenioną płytą wydaną przez mainstreamowy zespół w pierwszym dziesięcioleciu XXI wieku. Ten bardzo dobry album nie spotkał się ze zbyt dobrym przyjęciem fanów. Muzykom wytykano wtórność i zjadanie własnego ogona. Niewiele to miało wspólnego z rzeczywistą zawartością tej płyty, ale był to początek kryzysu.

Później była rewolucja. Płyta „In Rainbows” została zamieszczona w Internecie przez samych muzyków. Opłata była na zasadzie dobrowolności. Kto chciał płacił dowolną kwotę, kto nie słuchał płyty za darmo. Ten rewolucyjny marketingowo krok nie stał jednak w parze z muzyczną zawartością płyty, która była po prostu słaba.

Kilka dni temu miała miejsce internetowa premiera najnowszego dzieła Radiohead „The King Of Limbs”. Płyta dostępna jest w dwu formatach. Pierwszy to album w postaci cyfrowej dostępny już teraz. Opłata 7 funtów. Jest to o wiele mniej niż kosztują premierowe albumy innych artystów. Druga możliwość wejścia w posiadanie tego wydawnictwa to albumu w postaci winyla i jednocześnie cd. Dodatkowo gadżety w postaci plakatów, specjalnego artbooka i kilka innych specjałów. Koszt 36 funtów. To już trochę dużo. Tym bardziej, że album będzie dostępny dopiero za kilka tygodni.

Wróćmy jednak do zawartości płyty. Otóż, nie boję się tego stwierdzenia, jest to jedna z najgorszych płyt, które dane mi było wysłuchać w ciągu ostatnich kilku lat. Muzyczka leci smętnie, nużąco, wydaje się, że muzycy za chwilę usną nad swymi instrumentami. Głos Yorke’a jest bezbarwny, jakby wyprany z emocji. W dodatku schowany w Miksie, tak, że miejscami jest słabo słyszalny. 8 utworów z których składa się „The King Of Limbs” trwa średnio po 4 minuty, ale wydaje się, że mają one pól godziny. W kompozycjach niewiele się dzieje, co powoduje, że album należy potraktować jako genialny środek usypiający. Przy pierwszym przesłuchaniu – było to wieczorem, słuchawki itd, usnąłem w ołowie 3 utworu. Przy drugim podejściu było jeszcze gorzej, bo sen dopadł mnie już na początku utworu nr 2. Do trzeciego przesłuchania przygotowałem się już lepiej. Mocna kawa, garść orzeszków ziemnych, po prostu wszystko by skupić uwagę. Okazało się, że płytę da się wysłuchać w całości a trzy ostanie numery są nawet całkiem-całkiem. „Codex” zaskakuje klimatem, a ostatni na płycie ”Separator” mógłby się znaleźć na b’side’ach do „OK Computer”. Czyli po prostu – całkiem niezły singiel byłby z tego nowego albumu Radiohead.

Na zakończenie krótkie podsumowanie. Jeżeli macie problemy z zaśnięciem posłuchajcie nowej płyty Radiohead. Sen dopadnie was i w końcu odpoczniecie.

Perfekcyjna niedoskonałość

2011-02-16T13:16:00.002+01:00

Wbrew temu, co mogłoby się wydawać niektórym czytelnikom w tytule posta nie chodzi po o powieść Jacka Dukaja. Chciałbym poruszyć kwestie dotyczącą muzyki. Będąc kilka dni temu u znajomych obejrzałem koncertowe dvd zespołu Toto „Falling In Between Live”. Zespół jak zespół, nigdy do mnie nie przemawiał, choć przyznaję rację tym, którzy twierdzą, że Steve Lukather jest bardzo dobrym, a może nawet wybitnym gitarzystą.

Koncert wydawał się być rewelacyjny. Doskonała technicznie gra muzyków, przekrojowy obór repertuaru uwzględniający zarówno stare hity jak i utwory z ostatniej płyty, dobre tempo. Praktycznie same superlatywy. Moi znajomi spoglądali na ekran telewizora pogrążeni w zachwycie. A ja nudziłem się jak mops. Wszystko, co widziałem na ekranie było zbyt perfekcyjne i zbyt doskonałe. Można było się porzygać od mega-hiper-super-duper solówek poszczególnych instrumentalistów. To było po prostu sztuczne. Wszystkiego było zbyt wiele. Sztuczni ludzie odgrywający sztuczną muzykę pozbawioną jakichkolwiek śladów emocji. Perfekcyjni muzycy przypominali roboty obsługujące taśmę produkcyjną najnowszego modelu Toyoty. Koncert, który obejrzałem był zaprzeczeniem wszystkiego co kojarzy mi się z muzyką rockową. Buntem, przekorą, emocjami i ekspresją. Gdybym znalazł się a takim koncercie jak opisywany w pewnym momencie puściły by mi nerwy i poszedł był do najbliższego baru, zamówił przysłowiowe piwo i poprosił barmana o puszczenie koncertowego albumu Pantery.

Nie jestem przeciwnikiem wirtuozerii w muzyce. Wręcz przeciwnie, lubię chociażby Dream Theater. Ale koncert to nie tylko efektowny (czy czasem efekciarski) show. Przeżycie live to fundament do zrozumienia muzyki rockowej jak to kiedyś stwierdził Wojciech Waglewski. Trudno się nie zgodzić z tymi słowami. Bo koncert to też czasem błędy, improwizacje, atmosfera konkretnego dnia, gdy reakcja publiczności może zdopingować muzyków do wspięcia się na wyżyny. Ale może być też odwrotnie. Ale niech ma to posmak autentyzmu. Bo po to chodzi się na koncerty. Dlatego video „Cliff ‘Em All” Metalliki było kultowe. Choć jakoś obrazu i dźwięku pozostawiała wiele do życzenia był to autentyczny zapis koncertów widziany oczami fanów. Rzecz praktycznie niepowtarzalna, może dlatego wzbudzająca emocje.

Rzeczony koncert Toto to puste doświadczenie. Wydmuszka. Efektowna i pusta. Odbicie degeneracji kultury masowej. Gdyby na scenie była Lady Gaga czy inne Ich Troje wyglądałoby to tak samo. Nie oglądajcie tego dvd.

Piosenki na Walentynki

2011-02-14T01:16:00.002+01:00

Walentynki, chciałoby się powiedzieć - co za wkurzające święto. Ale, jak to z podobnymi dniami bywa, trzeba je jakoś „obejść”. Postanowiłem, że uczczę te niezapomniane 24 godziny z pomocą utworów muzycznych ilustrujących idee miłości. Będzie to ujęcie satyryczne. Mottem niech będą słowa Franka Zappy:

„Przede wszystkim nienawidzę piosenek o miłości. Wydaje mi się, że jednym z powodów słabego zdrowia psychicznego Amerykanów jest to, że wychowują się oni na tego typu utworach. […] W podświadomości rodzi się pragnienie wyimaginowanej sytuacji, która nigdy się nie ziści. Ludzie, którzy kupują tego rodzaju fikcję, idą potem przez życie z poczuciem, że bardzo się na czymś przejechali. […] Powinno się móc zaśpiewać „chodźmy się pieprzyć” albo przynajmniej „chodźmy do łóżka”. Ale żeby was puścili w radiu, musicie powiedzieć „chodźmy się kochać”. Efektem tego jest znaczeniowa dewaluacja słowa „miłość”.*

Rozpoczniemy Frankiem bo utwór obrazuję głupotę.

Frank Zappa & The Mothers Of Invention What’s The Ugliest Part Of Your Body?

W życiu większości osobników płci męskiej jest moment, gdy przełamuje się wewnętrzną obawę przed płcią zdecydowanie odmienną. Przełamanie następuje najczęściej podczas zabawy tanecznej w szkole w wieku obecnie określanym jako gimnazjalny. Do trudnego kroku nawiązania organoleptycznego kontaktu z osobnikiem płci przeciwnej może dojść podczas tzw. kawałka „wolnego”. „Wolny” ma wiele zalet. Nie wymaga umiejętności tanecznych na zbyt wysokim poziomie. Pozwala natomiast na bliski kontakt z plecami partnerki (jedna ręka), a miarę rozwoju zadowolenia obu stron nawet z pośladkami (ręka druga). Wspaniałą ilustracją muzyczną takich zachowań godowych może być rzewna piosenka dzielnych potomków Wikingów, którzy wyglądają jak stado pudli.

Europe Carrie

Ludowe zachowania godowe mają wieloletnią tradycję. Najczęściej występują one na tzw. zabawach, podczas których silniejsi osobnicy płci męskiej uzyskują przewagę nad kujonami i innymi sługami Cthulu z pomocą sztachet oraz butelek po zdegustowanym uprzednio winie owocowym. Ważne, aby przed użyciem butelki opróżnić jej zawartość, najlepiej wlewając płyn do swojego otworu gębowego. Użycie do wali butelki napełnionej płynem może skutkować utratą jego zawartości, co może powodować choroby nerwowe i stres (niezbędna konsultacja z lekarzem lub farmaceutą). Po wygranej bitwie może dojść do tańców godowych z przedstawicielkami płci odmiennej, a przy odrobinie szczęścia do sytuacji opisanej w poniższym utworze. Przy okazji – ten niesamowity kawałek to jeden z najlepszych dowodów na to, że jesteśmy światową awangardą w takich gatunkach muzycznych jak drum’n’bass, industrial i rock progresywny.

Toples Straciłaś cnotę

Za głuchotę narodu odpowiadają nie tylko wyżej wymienieni przedstawiciele awangardy elektronicznej ale również obywatel Gawliński Robert. Ten nonkonformistyczny poeta i prawdziwy bard piosenki poetycko-psychodelicznej popełnił był kiedyś utwór, który do dzisiejszego dnia stanowi materiał badawczy dla specjalistów od surrealizmu i chorób psychicznych. Chciałbym zwrócić uwagę na drugą zwrotkę:

Zobacz tańczą policjanci
Facet z teczką trochę krwawi
Tu jest ławka zdejmij bluzkę
Wypalimy całą trawę

Tekst ten porusza ważne aspekty edukacji seksualnej. Mowa jest także o zachowaniach godowych nieco odbiegających od normy. Po pierwsze tańczący policjanci. Wydaje mi się, że autor tekstu naoglądał się bawarskich komedii erotycznych tylko pomylił panów w kapelusikach z piórkiem z mundurowymi. Ale może lubi też produkcje przedstawiające zaloty w wykonaniu osobników w uniformach. Trochę niepokojący jest facet z teczką, który krwawi. Nie jest to zbyt miły widok, ale uważam, że artysta Gawliński chciał przestawić w jednym zdaniu skutki zabawy w klimatach s-m. Kolejno mamy publiczne obnażanie się (voyeuryzm zawsze fascynował, nieprawdaż?) oraz aspekt degustacji substancji wprawiających w przyjazny nastrój choć uznanych za nielegalne. Choć z drugiej strony znając obyczaje polskich miast i wsi może chodziło o sezonowe wypalanie roślinności na łąkach i polach.

Wilki Moja baby

Niektóre subkultury porozumiewają się za pomocą specyficznej symboliki, gestów a nawet znaków dymnych. Trudno jest zrozumieć przeciętnemu zjadaczowi bigosu co chcieli przekazać giganci poezji. Dlatego może dojść do pewnych nieporozumień. Pieśń niniejsza tłumaczy dlaczego przedstawiciele subkultury gotyckiej wyglądają tak dziwnie. Jak oni rozpoznają płeć miedzy sobą? Może używają do tego zaprezentowanego powyżej hymnu Wikingów?

Nightwish Wishmaster – misheard lyrics

Nasi czarni bracia z Hameryki nie owijają w bawełnę. Może dlatego, że członek męski owinięty w bawełnianą koszulkę, mimo, że optycznie się powiększy, to jednak uczucia przyjemności wynikające z zjawiska fizycznego określanego jako tarcie może być mniejsze.

The 2 Live Crew Me So Horny

Dzielni teutońscy wojownicy z ansamblu Ramsztajn także stawiają na prostotę przekazu. Z dziką rozkoszą zamieszczam więc utwór, który swego czasu wywołał wiele kontrowersji. Teledysk był odbiciem niemieckiego porno więc kawałek znalazł wielu zwolenników wśród miłośników podobnej ekspresji artystycznej. Tekst oddaje ducha kultury niemieckiej. Mamy zatem sznapsa, blitzkrieg, Mercedesa i kiełbachę.

Rammstein Pussy – niestety, wersja ocenzurowana, buu…

Miłość bywa nieszczęśliwa. Niektórzy artyści dają temu wyraz w tworzonych przez siebie utworach. Nick Cave wiele lat temu popełnił pełną napięcia balladę mówiącą i nieszczęśliwej miłości. Odrzucony kochanek, zdesperowany i oszalały z rozpaczy w finale utworu rozwala głowę swej ukochanej z pomocą kamienia, narzędzia znanego już ludom pierwotnym. Atawistyczne zachowanie podmiotu lirycznego jest jednak całkowicie niezrozumiałe. Z Kylie Minogue można zrobić wiele rzeczy, ale żeby tak kamieniem w głowę? No wiecie…

Nick Cave & The Bad Seeds with Kylie Minogue Where The Wild Roses Grow

Nie możemy zapominać o onanistach. Ta, liczna przecież, grupa społeczna także potrzebuje stymulatorów by osiągnąć satysfakcję. Naprzeciw tym potrzebom wyszła brytyjska grupa Napalm Death, której utwory z pierwszego okresu działalności zapełniły istniejąca na rynku lukę. Wystarczy wcisnąć „play” i już mamy odpowiednie tempo dla miłosnych igraszek.

Napalm Death Scum

Zaczęliśmy Frankiem i nim zakończymy. Satyra to ważny element ludzkiej egzystencji. Należy umieć śmiać się z siebie oraz z własnych błędów i wad.

Frank Zappa Broken Hearts Are For Assholes

---
*Frank Zappa “Takiego mnie nie znacie”, Warszawa 1996, str. 76

Wesołe opowiastki państwa Fiend

2011-02-12T13:05:00.002+01:00

Jest pewna grupa mieszkańców naszego pięknego globu, która odnajduje przyjemność w oglądaniu tandetnych horrorów o zdegenerowanych seryjnych mordercach czy filmów o zombiakach zaczytując się jednocześnie powieściami o UFO. Specjalnie dla tej grupy społecznej na początku lat 80tych XX wieku powstał zespół Alien Sex Fiend, który dostarcza produkcji muzycznych powodujących, że każde słoneczne pomieszczenie mieszkalne może stać się przytulną kryptą dla wampira.

Weseli chłopcy i jedna dziewczynka, którzy tworzą sympatyczny band Alien Sex Fiend w mrocznych, smutnych latach 80tych byli iskierką radości na tle ponurych facjat zatroskanych o świat buntowników z U2, którzy zarabiali dopiero swoje pierwsze 10 milionów dolarów. Przepojona miłością do ludzi, zombie, kosmitów, a nawet bytów duchowych muzyka drużyny małżeństwa Fiend nigdy jednak nie spotkała się z przyjęciem komercyjnym na jakie zasługiwała. Publiczność wolała protest-songi Kylie Minogue oraz symfoniczne utwory Stinga przy których skomplikowana emocjonalnie muzyka Alien Sex Fiend nie mogą sobie poradzić. Dodatkowym utrudnieniem dla słuchaczy mogły być głęboko metaforyczne teksty opisujące tak bliskie społeczeństwu doświadczenia jak kuracja elektrowstrząsami czy kontakt z potworami z głębin.

Po sześciu latach przerwy do rąk słuchaczy trafił najnowszy album tych sympatycznych wariatów. Płyta nosi tytuł „Death Trip” i zgodnie z tytułem oraz staropolską tradycją (jeszcze z początków lotnictwa) zabiera nas w ponad czterdziestopięciominutową podroż poprzez cmentarze, krypty i inne prosektoria. Usłyszymy piękne melodie przypominające swą intensywnością pochód miliona żywych trupów chcących dokonać konsumpcji ciała prezydenta Mubaraka. Dopadną was ostre gitary i syntezatorowy rytm zmuszający do tańca przypominający ceremonię voodoo. Słyszysz wiatr? A może to nie jest szum wiatru, tylko wycie wilkołaków nadciągających na kolejną ucztę. Z drugiej strony nadciąga horda tych, którzy wygrzebali się spod ziemi. Wiesz, że dla nich będziesz smakować wspaniale. Nie oblizują się tylko dlatego, że ich wargi odpadły, przegniłe…

Alieni kochają filmy. I tym razem nie omieszkali przypomnieć o tym swym słuchaczom. Bo w sumie jak się tworzy soundtrack do horroru to jak nie można się do tego odwołać? Pamiętajcie, że „wzgórza mają oczy”, gdy wejdziecie na „ziemię żywych trupów”. Krzycz wraz z otaczającymi cię stworami. Tylko tak możesz przetrwać apokalipsę. A może uratują cię kosmici? Przecież właśnie wylądowali by nas uratować. Biegnijmy ku nim. Szybciej! Ach, odlecieli. Zostawili śmieci. Jak to po pikniku…

Kocham Alien Sex Fiend. Nie każdy to zrozumie, ale to już jego sprawa.

Atari. Wyprawa do krainy młodości

2011-02-11T12:28:00.002+01:00

Dawno, dawno temu za siedmioma górami… Hmm… To chyba nie tak. W zamierzchłych czasach, gdy MTV jeszcze prezentowało muzykę, a premierem rządu w naszym mrocznym kraju był redaktor Rakowski otrzymałem jeden z najwspanialszych prezentów w moim życiu. Stałem się mianowicie szczęśliwym użytkownikiem komputera Atari 800 XL z magnetofonem. Komputer współdziałał z telewizorem Neptun 156 i sprawował się całkiem dobrze. Co w ówczesnych czasach znaczyło, że dostępnych było dużo gier, które sprawiały, że użytkownik demolował kolejne joysticki zwane przez polskich dziennikarzy drążkami sterowymi (jakby to był element wyposażenia kokpitu samolotu).

Przypominają mi się teraz flejmy między użytkownikami Atari i Commodore. W czasopismach typu „Bajtek” czy „Komputer” toczyła się regularna bitwa mająca udowodnić, który z komputerów jest lepszy. Z perspektywy z górą dwudziestu lat brzmi to absurdalnie, ale wtedy był to kluczowy element wojny polsko-polskiej wśród obywateli młodego pokolenia. Podejrzewam, że ogólnoświatowy trend walki na polu komputerów ośmiobitowych trafił idealnie w nasz charakter narodowy, bo przecież nie masz piękniejszej sytuacji niż kłótnia o rzeczy, które nie mają znaczenia.

Kilka dni temu zainstalowałem sobie emulator Atari. Naszło mnie by przypomnieć sobie swe odczucia z używania tego kompa. Polecam stronę, na której autor bardzo dokładnie opisał sposób konfiguracji emulatora. Przy okazji można ściągną kilkadziesiąt gier. I samemu rozpocząć zabawę.

Możecie zapytać jaki są moje wrażenia. Odpowiedź jest prosta – ambiwalentne. Gry, które kiedyś uchodziły za kultowe typu „Zorro”, „Bruce Lee” czy „Ghost Chaser” rażą sztampowością. O słabej grafice nie będę wspominać, bo to truizm. Okazało się, że po latach gry, które kiedyś ożywiały wyobraźnię są po prostu nudne. Ale nie wszystko stracone. Niektóre pozycje okazały się nieśmiertelne. Seria „Boulder Dash” nadal wciąga. Może to głupawe, ale gra się całkiem przyjemnie. „Montezuma’s Revenge” przypomniało mi okres fascynacji platformówkami. I nawet daje radę. Poza tymi tytułami raczej niewiele może nas zaskoczyć. Zbyt wiele zmieniło się przez te dwadzieścia kilka lat.

Poszukam jeszcze emulatorów Amigi i Atari ST. To był już zupełnie inny poziom wykonawczy jeżeli chodzi o gry. Pojawiły się pierwsze strategie i rpgi. Nawet wyścigi samochodowe zaczęły wyglądać inaczej. Ciekawe jakie będą moje wrażenia…

Jezioro obsesji. O filmie Black Swan

2011-02-08T13:29:00.002+01:00

Głównym tematem twórczości Darrena Aronofsky’ego jest obsesja. Ale to nie wszystko. Reżyser w każdym ze swych filmów ukazuje skutki , które szaleńcze wręcz podporządkowanie się nadrzędnemu celowi powoduje u bohaterów i w ich otoczeniu. W „Pi” mieliśmy maniakalne szukanie Boga przy użyciu metod matematycznych, w genialnym „Requiem dla snu” uzależnienie od narkotyków i telewizji, w „Źródle” miłość, która, wydawać by się mogło, jest wstanie pokonać upływający czas i nieuchronną śmierć, w „The Wrestler” chęć naprawy swego zmarnowanego życia. We wszystkich tych filmach mieliśmy zarazem pokazany schemat nieuchronności zdarzeń i konsekwencje obsesji. Wynik zachowań bohaterów był z góry skazany na niepowodzenie, a ich dążenie do realizacji swych celów jednocześnie oddalało od powrotu do normalności. Wizja to niezwykle pesymistyczna, aczkolwiek właśnie dzięki temu mogąca być przestrogą.

Nie inaczej jest w najnowszym filmie amerykańskiego reżysera. „Czarny łabędź” opowiada historię Niny, młodej, utalentowanej tancerki baletowej (w tej roli nagrodzona Złotym Globem i nominowana do Oscara Natalie Portman). Otrzymuje ona szansę by odegrać główną rolę w balecie Piotra Czajkowskiego „Jezioro łabędzie”. Jest to zarazem możliwość stania się gwiazdą, a jednocześnie wymagające doświadczenie artystyczne, któremu są w stanie sprostać tylko najlepsi. Nina ma wcielić się jednocześnie w dwie role, białego i czarnego łabędzie. Ma odegrać zarówno dobro, miłość i niewinność, jak i zło, zdradę i inne ciemne aspekty ludzkiej natury. Początkowo nie jest w stanie wcielić się w obie postaci. Rola wymaga poświęcenia i pasji. Reżyser zarzuca młodej baletnicy, że choć jest doskonała technicznie w jej tańcu nie widać emocji, a one są najważniejsze by wiarygodnie oddać wymowę libretta. Nina stara się przełamać swe ograniczenia emocjonalne. A są one duże. Mieszka sama z matką, osobą, która zrezygnowała z kariery w balecie by zająć się wychowaniem c orki. W ich świecie nie ma mężczyzn. O ojcu nic nie wiemy, mimo urody Niny w jej otoczeniu brakuje adoratorów. Jest tylko praca i powrót do domu, zimnego miejsca, gdzie Nina nadal ćwiczy figury taneczne, tym razem pod czujnym okiem matki. Brak uczuć, chłód, perfekcja i wygórowane ambicje. Tak można określić codzienność głównej bohaterki. Nie jest ona w stanie oddać swym tańcem ciężaru emocji wynikających z roli, którą otrzymała. Ambicja powoduje, że Nina stara się podołać zadaniu, jednocześnie zacznie odkrywać emocje, które pomogą jej unieść ciężar roli, ale też staną się krokiem w otchłań szaleństwa i doprowadzą do tragedii.

„Czarny łabędź” to film o obsesji. Tym razem dotyczy ona sztuki i zatraceniu się w niej. „Gdzie są granice naszego zaangażowania w tworzenie dzieła artystycznego?” wydaje pytać się reżyser. Nina, ze względu na wychowanie i tryb życia podporządkowuje wszystko osiągnięciu określonego celu. Emocje, które odkrywa są dla niej zaskakujące i nie potrafi sobie ona z nimi poradzić. Żądza i zazdrość pojawiają się, a Nina nie potrafi znaleźć ich ujścia. Wszystko to prowadzi do pogłębiającej się choroby psychicznej. Pierwsze symptomy to drobne omamy. Skaleczenie, którego jak się okazuje nie ma. Czyjś zniekształcony szept, który przybiera w uszach bohaterki brzmienie sarkastycznej oceny. Troskliwe spojrzenie matki, które w zostaje wzięte za szyderstwo. Wszystko to nasila się w miarę jak Nina coraz głębiej wchodzi w rolę czarnego łabędzia, odkrywając jednocześnie mroczne zakamarki swojej duszy. Jej interakcje z otoczeniem stają się coraz bardziej zaburzone. Im głębiej wchodzi w rolę tym bardziej wyobcowana się staje. Zatraca swą niewinność i przeistacza się w potwora.

Aronofsky nakręcił mroczny film, który jednak ogląda się znakomicie. Lubimy przecież oglądać obrazy o ciemnych zakamarkach ludzkiego charakteru. Reżyser nie ucieka od pewnych odniesień. Moim zdaniem jedną z inspiracji był „Wstręt” Romana Polańskiego. Podobny chłód emocjonalny, samotna kobieta i jej obsesja. Nie jest to zarzut wobec Aronofsky’ego, bo nawet jeśli wzorował się na filmie naszego rodaka to inaczej rozłożył akcenty. W dodatku udowodnił, że idzie wyznaczoną przez siebie ścieżką artystyczną, konsekwentnie stosując środki wyrazu, które można już nazwać „stylem Aronofsky’ego”. Podkreślić należy wyśmienite aktorstwo. Na roli Natalie Portman opiera się cały film (tak było też w „The Wrestler” i aktorstwem Mickeya Rourke) i jest to kreacja godna co najmniej Oscara, a może nawet pomnika na Sunset Boulevard. Doskonały drugi plan, Mila Kunis jako antagonistka głównej bohaterki, przekonywujący Cassel, bardzo dobra Barbara Hershey w roli matki. Ciekawym pomysłem było obsadzenie Winony Ryder, upadłej gwiazdy Hollywood w roli baleriny odchodzącej na emeryturę artystyczną. Jest w tym szczypta cynizmu i ironii, ale to tylko potęguje interakcje między postaciami. O tym, że film jest świetnie wyreżyserowany i sfotografowany (Złote Globy w tych kategoriach, nominacje do Oscara) wspomnę tylko dla formalności.

Na koniec kilka słów o ścieżce dźwiękowej. Clint Mansell, etatowy twórca muzyki do filmów Aronofsky’ego, użył oryginalnych partytur Czajkowskiego, dodając tylko nieco nowych elementów. Muzyka rosyjskiego kompozytora świetnie ilustruje sceny, które oglądamy. Zabieg ten ma kulminację w finale, podczas premiery widowiska baletowego.

Jeden z najlepszych filmów ubiegłego roku. Moja ocena 9/10.

Tytuł oryginalny: Black Swan
Tytuł polski: Czarny łabędź
Reżyseria: Darren Aronofsky
Scenariusz: Mark Heyman, Andres Heinz, John McLaughlin
Zdjęcia: Matthew Libatique
Muzyka: Clint Mansell
Obsada: Natalie Portman, Vincen Cassel, Mila Kunis, Barbara Hershey, Winona Ryder
Produkcja: USA, 2010

A Tribute To Gary Moore

2011-02-07T13:59:00.002+01:00

Dziś rano dowiedziałem się, że w niedzielę zmarł Gary Moore, jeden z najwybitniejszych gitarzystów wszech czasów. Miał 58 lat…

Z muzyką Moore’a zetknąłem się po raz pierwszy gdzieś w okolicach roku 1989. W jednej z radiowych audycji, nie pamiętam już dziś czy był to „Wieczór płytowy” czy „Metalowe tortury”, puszczono płytę „After The War”. Już od pierwszego utworu muzyka przyciągnęła moją uwagę. Słuchałem z dużym zainteresowaniem i, muszę przyznać, podnieceniem. Soczyste solówki, energetyczne hard rockowe granie, gościnny udział Ozzy’ego Osbourne'a – to wszystko powodowało, że z miejsca stałem się fanem irlandzkiego gitarzysty. Ukoronowaniem albumu była przepiękna, rozbudowana, ośmiominutowa kompozycja „Blood Of Emeralds”, która na długo została w mej pamięci. Zacząłem szukać kaset (tak – kaset, to były takie czasy) z muzyką Gary Moore’a i natrafiłem na świetne albumy „Wild Frontier” i „Victims Of The Future”. Doskonały poziom wykonawczy, fenomenalne wręcz solówki (Moore był jednym z najlepszych specjalistów od wajchy) i bardzo dobre hard rockowe kompozycje. W latach 90tych XX wieku Gary Moore „przerzucił się” na granie bluesa i tu nasze drogi nieco się rozeszły. Oczywiście, album „Still Got The Blues”, a szczególnie utwór tytułowy, to arcydzieło, ale wydaje mi się, że Irlandczyk nie do końca „czuł bluesa”. Uwielbiałem nadal nagrania koncertowe, ale płyty studyjne nie były dla mnie do końca satysfakcjonujące. Uważałem zawsze Moore’a za artystę stricte rockowego i nagrania w tej stylistyce najbardziej mi pasowały. Ale to teraz nieważne. Odszedł jeden z najlepszych gitarzystów wszech czasów. Muzyk, którego dokonania wpisały się w historię współczesnej muzyki. We miss you Gary. Rest in peace…

Poniżej video do kawałka „After The War”

Czy piosenki Davida Bowie są w stanie przenieść nas w czasie?

2011-02-06T14:33:00.006+01:00

Tytuł niniejszego wpisu jest nieco mylący i posiada pewien podtekst. Jaki? To okaże się podczas lektury.

Chciałbym polecić serial, który jest w Polsce bliżej nieznany, a moim zdaniem zasługuje na uwagę. „Ashes To Ashes”, bo o tymże serialu mowa, to kryminalna produkcja BBC. Trzy sezony pochodzą z lat 2008-2010. Początek akcji – rok 2008. Inspektor Alex Drake (w tej roli Keeley Hawes), podczas akcji zatrzymania porywacza otrzymuje postrzał w głowę. Budzi się w roku 1981 (sezon 1), zagubiona i zaskoczona tym, co jej się przydarzyło. Okazuje się, że pracuje w policji, w dochodzeniówce. Znajduje się wśród policjantów o których sprawach czytała w wielu raportach. Szefem sekcji dochodzeniowej jest Gene Hunt (fenomenalna kreacja Philipa Glenistera), obdarzony charyzmą, będący odbiciem archetypu Brudnego Harry’ego, policjant z doświadczeniem i po przejściach. Alex na początku nie traktuje świata do którego trafiła na poważnie. Wydaje się jej, że to efekt śpiączki, w której znalazła się po postrzale. Z czasem jednak dochodzi do wniosku, że jej działania w nowej rzeczywistości (czy jest to rzeczywistość nigdy nie jesteśmy pewni, zarówno my, jak i główna bohaterka) mogą mieć znaczenie jeżeli chodzi o powrót do świata, w którym tak naprawdę żyje.

Bohaterka napotyka ludzi, których znała. W pierwszym sezonie to jej rodzice, którzy zginęli w ataku terrorystycznym w 1981 roku. Przez cały sezon Alex stara się zmienić przeszłość, sądząc, że to pozwoli jej na powrót do domu. Letmotivem drugiej serii (czas akcji rok 1982) jest walka z korupcją w policji. Trzeci sezon (rok 1983) jest najbardziej mroczny. Kanwą akcji staje się wyjaśnienie ciemnych plam z przeszłości Gene’a Hunta.

Trudno jest pisać o „Ashes To Ashes” tak by przypadkowym spojlerem nie zepsuć przyjemności oglądania. Rozegram to inaczej. Opowiem o trzech płaszczyznach na jakich można odbierać ten serial.

Pierwsza to kryminał. Dobry, staroświecki serial kryminalny. W każdym odcinku, obok akcji głównonurtowej (próby powrotu Alex do rzeczywistości z 2008 roku) mamy do czynienia z interesującym śledztwem. Dochodzi do seryjnych zabójstw, spektakularnych kradzieży, aktów terroryzmu itd. Akcja toczy się sprawnie, a śledztwa pokazane są realistycznie. Ciekawym aspektem jest zderzenie metod Alex (z wykształcenia psycholog, specjalistka od profilowania przestępców, posługująca się współczesną analityką) z nieco brutalnymi, acz skutecznymi metodami komisarza Hunta. Każdy odcinek przynosi jakieś rozwiązanie, niektóre ze sprawa mają również odbicie w odkrywaniu prawdy na temat otaczającego go uniwersum.

Drugi aspekt to społeczno-polityczne ukazanie lat 80tych XX wieku przez pryzmat kobiety nam współczesnej. Nowoczesnej, kobiety wyzwolonej (dla jej kolegów z pacy wręcz feministki), wychowanej w domu o tradycjach lewicowych. Alex trafia w sam wir tryumfu thatcheryzmu. Anglia się bogaci, większość ludzi jest zwolennikami polityki Żelaznej Lady. Dla inspektor Drake jest to szok. Jest taka niesamowita scena w jednym z odcinków trzeciego sezonu. Wieczór w pubie. W telewizji ogłoszono zwycięstwo konserwatystów w wyborach. Wszyscy w pubie, w tym koledzy Alex z pracy wstają i biją brawo, a ona się oniemiała patrząc na nich z niedowierzaniem. Kolejny aspekt to totalna niepoprawność polityczna bohaterów serialu, oczywiście oprócz inspektor Drake. Policjanci palą papierosy, piją piwo, na Roma mówią „Cygan”, a na homoseksualistę „ciota”, na tzw. bojownika IRA „terrorysta”, a na przestępcę „pierdolony bandyta”. Czyli, de facto, zachowują się jak zdecydowana większość społeczeństwa. Nie są wyidealizowanym tworem pełnym mądrych słów. Nie chodzi mi teraz o jakiekolwiek wartościowanie takiej postawy, chodzi o oddane rzeczywistości w danym momencie. Kolejnym plusem jest umiejscowienie faktów w tle akcji. Wojna o Falklandy, wybory w Wielkiej Brytanii czy zamach terrorystyczny na ambasadę RPA w Londynie – wszystkie te wydarzenia mają mniejszy lub większy wpływ na zachowania bohaterów.

Nie można też zapomnieć o aspekcie popkulturowym. Serial wypełnia muzyka z początku lat 80tych. Muzyczną ilustracją akcji są utwory The Clash, Cyndi Lauper, Duran Duran, The Stranglers, The Cure, Billy Joela, Davida Bowie, Herbie Hancocka, Michaela Jacksona, The Buggles, Spandau Ballet I wielu innych wykonawców, którzy w tamtym okresie święcili tryumfy na listach przebojów. W serialu pojawiają się inne archetypy ówczesnych czasów, jak chociażby czerwone Audi Quatrro, którym jeździ Gene Hunt. Poza tym wspomniana już niepoprawność polityczna i kwintesencja lat 80tych – kiczowate stroje, przejaskrawiona postawa machismo, rodzące się subkultury. W serialu jest tego całe mnóstwo. Dochodzą do tego typowo brytyjskie smaczki. Przede wszystkim humor. Muszę przyznać, że mimo iż oglądałem serial kryminalny to wielokrotnie wybuchałem śmiechem ze względu na udane żarty twórców serialu. Dodatkowo kilka smaczków np.: scena przyjęcia do loży masońskiej.

Trzeci aspekt to… Nazwę to “efektem paranormal”. “Ashest To Ashes”, mimo że, jak wspomniałem powyżej jest serialem kryminalnym, zawiera wiele cech filmu z gatunku fantastyki. Nie wiemy czy świat do którego przeniosła się Alex to wytwór jej wyobraźni, a raczej umysłu, który został ugodzony kulą, czy jest to efekt s-f, coś jak w serialu „Doctor Who”, gdzie bohater przemieszcza się po rożnych sferach czasu, tyle, że całkiem świadomie. Jedną z możliwych interpretacji jest umiejscowienie akcji w miejscu przypominającym czyściec czy może limbo, gdzie ludzie na pograniczu śmierci mają okazję by spojrzeć na swe postępowanie w przeszłości i spróbować naprawić swe błędy lub wyprostować ścieżki po których się kroczyło. Muszę przyznać, że ta ostatnia wersja bardzo mi się podoba, ale nie znaczy to, że jest prawidłowa. Twórcy filmu mieszają wątki i interpretacje, powodując, że widz sam musi wyrobić sobie pogląd na to, co ogląda. I to bardzo mi się podoba. Teraz wrócę chwilowo do tytułu niniejszego wpisu, bo ma on znaczenie w kilku aspektach dotyczących serialu. Po pierwsze „Ashes To Ashes” to tytuł jednej z piosenek Davida Bowie z płyty „Scary Monsters”. Po drugie klaun ubrany jak wokalista w teledysku do tej piosenki ukazuje się Alex w przełomowych momentach (ma to miejsce głównie w pierwszym sezonie). Po trzecie, opisywany przeze mnie serial to jakby następca firmowanego również przez BBC „Life On Mars”, którego tytuł też zaczerpnięty jest z twórczości Davida Bowie. W tym momencie mała dygresja na temat „Life On Mars”. Jeszcze nie oglądałem tego serialu, ale nie omieszkam tego nadrobić. Istnieją dwie wersje, jedna zalinkowana przeze mnie powyżej, a druga to amerykański remake, który jest dostępny w Polsce na stacji Fox (platforma n i niektóre kablówki). Ale koniec offtopu.

Warto wspomnieć jeszcze o, wręcz erotycznym, iskrzeniu między parą głównych bohaterów. Alex i Gene'a Hunta wiele dzieli, ale, jak się okazuje wiele też łączy. Dążenie do prawdy, lojalność, wara w sprawiedliwość i brak zgody na czynienie zła. Tak mało, a jednak tak wiele. Para ta jest blisko, choć nie przekracza tej cienkiej linii. A może przekracza? Przekonajcie się sami. "Ashes To Ashes" to właśnie serial o zaufaniu i przyjaźni. Poz przykrywką kina sensacyjnego ubranego w szatki fantastyki mamy normalną opowieść o ludziach i ich wzajemnych relacjach. Codziennych sporach i umiejętności (a także nieumiejętności) radzenia sobie z tym, co niesie nam życie. Oprócz głównych bohaterów mamy całą galerię ciekawych postaci drugoplanowych. Posterunkowi Raymond, Chris i Shazz to również osoby, których losom przyjrzymy się z zainteresowaniem. Że o masie złych antagonistów nie wspomnę.

Polecam ten serial. Nawet jak pierwsze dwa odcinki was nie zaciekawią (główna bohaterka jest na początku denerwująca, bo zachowuje się jak stereotyp blondynki) to warto oglądać dalej. Wieloaspektowość "Ahes To Ashes" może dostarczyć rozrywki na wiele wieczorów.

Poniżej trailer serialu:

Moje 10 ulubionych płyt roku 2010

2011-02-05T14:23:00.002+01:00

Lubię rankingi typu „Najlepsze płyty roku …” czy „Najlepsze filmy dekady”. Uwielbiam takie zestawienia i aż dziwnie, że do tej pory nie zaprezentowałem takowego zestawienia. Przyczyn było kilka, nieważne jakich. Istotne jest to, że postanowiłem nadrobić zaległości, tym bardziej, że poprzedni rok był, wbrew pozorom i narzekaniom rożnej maści malkontentów, okresem niezwykle udanym, jeżeli chodzi o dokonania muzyczne. Bezpośrednią inspiracją do stworzenia poniższego zestawienia był podobny ranking, który na swym blogu zamieścił mój kolega Stefan Sękowski.

Kryteria, które obrałem były proste. Płyta musiała mi się podobać, być przeze mnie często słuchana i posiadać to „coś”, co spowoduje, że mimo upływu lat będę uważał, że jest godna uwagi. No i oczywiście musiała zostać wydana w roku kalendarzowym 2010.

Zaczynamy od końca :)

10. Hypnos 69 „Legacy” – O tym albumie pisałem już wcześniej, więc nie będę się powtarzał.

9. Sully Erna “Avalon” – Chyba największe zaskoczenie zeszłego roku. Sully Erna, wokalista grupy Godsmack wydal solowy album. Muzyka, która wypełniła ten krążek zdecydowanie odbiega stylistycznie od dokonań macierzystej grupy amerykańskiego muzyka. W przeciwieństwie do mięsistej, agresywnej, rockowej jazdy, z którą mamy przyjemność obcować na płytach Godsmack, Erna zaproponował nam coś innego. Spokojny album, w zdecydowanej większości wypełniony muzyką inspirowaną folkiem i dokonaniami takich zespołów jak Dead Can Dance czy Cocetau Twins. Ciekawostką jest to, że w roku 2010 Godsmack również wydal nową płytę „The Oracle”, nota bene bardzo dobrą. Jednak biorąc pod uwagę nietuzinkowość solowych nagrań wokalisty tej zacnej kapeli to właśnie „Avalon” trafił na moją listę.

8. Grinderman - "Grinderman 2" – Duże zaskoczenie na plus. Niezbyt podobała mi się pierwsza edycja Grindermana, jednak na drugiej płycie Nick Cave i spółka przywołali ducha wczesnych nagrań Australijczyka. I najlepsze elementy z takich płyt jak „Let Love In”, czy „Henry’s Dream”. Znów mamy zbastardyzowanego bluesa, ostre gitary, rockową przekorę i Cave’a, który od dawna nie czuł się tak dobrze. Ciarki chodzą po plecach.

7. Armored Saint “La Raza” – Reaktywacja po latach. John Bush, po latach spędzonych w zespole Anthrax wrócił na swe właściwe miejsce. Heavy metal, trochę thrashu, polot w grze, energia i melodie. Koleje wielkie zaskoczenie. Armored Sant to był zawsze zespół drugoligowy, po latach okazało się, że mają do zaproponowania o wiele więcej niż twórcy o uznanej renomie.

6. Killing Joke “Absolute Dissent” – Od trzydziestu lat Killing Joke to niezwykle ważny zespół. Jeden z twórców post-punka, mieszający w swym muzycznym tyglu elementy industrialu, metalu a nawet popu. W ciągu ostatnich dziesięciu lat Jaz Coleman z kolegami wydali tylko trzy płyty, ale każda z nich zasługuje na najwyższe oceny. Mimo upływu lat nadal stać ich na dzieła, które są wyznacznikiem dla tłumu naśladowców. Zresztą posłuchajcie…

5. Atheist “Jupiter” – Reaktywacja po kilkunastu latach milczenia. Zespół, który był jednym z twórców nurtu zwanych technicznym death metalem (albo jazz-metalem, cholera wie jak tak naprawdę nazwać ich granie) wrócił z płytą, która mnie zmiotła. Kocham te techniczne riffy umieszczone w pokręconych jazzowych skalach, poszarpaną rytmikę, nietypowe przejścia. To trudna muzyka. Nie nadaje się na bieszczadzki szlak czy smętne popijanie wódy przy ognisku. To jest kopniak prosto w mózg. Warto dać się skopać.

4. Nevermore “The Obsidian Conspiracy” – To zawsze był dobry zespól, ale „The Obsidian Conspiracy” mnie zaskoczyło. Grupę opuściło w przeciągu kilku ostatnich lat kilku wyśmienitych muzyków (m.in. gitarzysta zasilił szeregi Megadeth), a mimo to udało im się nagrać najlepszy metalowy album zeszłego roku. Techniczne granie, mięsiste riffy… Interesujące teksty. Płyta poświęcona spiskom na świecie. Do prezentacji wybrałem utwór „The Termination Proclamation”, który porusza kwestie eugeniki i aborcji.

3. Lunatic Soul „Lunatic Soul II” – Druga płyta solowego projekty Mariusza Dudy, wokalisty Riverside. Piękny album oddający ducha tego co najlepsze w rocku progresywnym. O tym nie należy pisać, po prostu trzeba posłuchać. W ogóle końcówka roku była niesamowita jeśli chodzi o albumy wybitne. Z ostatniego kwartału pochodzi całe podium mojego zestawienia.

2. Swans “My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky” – Miachael Gira to genius. Nieco zapomniany, ale nie zmienia to faktu, że jest postacią wybitną. W latach 80tych XX wieku kosił konkurencję wizjonerską płytą „Children Of God”, później niejednokrotnie bywał wzorem dla młodych twórców. Po dwunastu latach przerwy Swans powrócili niesamowitą mieszanką punka i industrial wymieszanego z popem. Mroczna wizja świata ubrana w niesamowite dźwięki. Chcę jeszcze…

1. Young Gods “Everybody Knows” – Zawsze się wkurzam gdy zachwalam znajomym Young Gods, a słyszę pytanie „a co to jest?”. Mimo, że ten zespół regularnie koncertuje w naszym kraju to pozostaje nieznany dla szerokiego grona odbiorców. Szkoda. Muzyka tego szwajcarskiego tria to, jak kiedyś napisał jeden z krytyków „moment kiedy Strawiński spotyka się Metalliką”. Bogowie industrialu ze Szwajcarii działają prawie 25 lat, to ich dwunasty album studyjny. Piękno miesza się z brzydotą, agresją z delikatnością. Niby wielu tak gra, ale są tylko jedni Młodzi Bogowie.

Na koniec jeszcze podwójne Grand Prix – za wytrwałość, nie spoglądanie na modę, nieśmiertelność i bycie na przekor. Motorhead „The World Is Yours” (wiecie, że Lemmy skończył 65 lat i nadal gra głośnego rock’n’rolla?) i Kult „MTV Unplugged”.

I teraz coś z zupełnie innej beczki. Rozczarowanie roku. Za rok 2010 bezapelacyjnie przyznaję to wątpliwe trofeum płycie „The Final Frontier” Zespołu Iron Maiden. Album powinien nosić tytuł The Final Shit” i to by bardziej odpowiadało jego zawartości. Parówkowym skrytożercom mówimy: NIE!

P.S. Może nie była to płyta roku, ale dość często słuchałem debiutanckiego albumu lubelskiej grupy Fifty Foot Woman. Kawał dobrego stonera. O tymże albumie pisałem w tym miejscu.

Zappa w pokoju specjalnym

2011-02-01T11:12:00.002+01:00

Nie raz i nie dwa pisałem na swym blogu, że jestem fanem Franka Zappy. Jako zapalony frankofil zbieram nie tylko płyty, ale też filmy z nim związane. Ostatnimi czasy moja kolekcja powiększyła się o koncertowe dvd „The Dub Room Special”. Jest to o tyle cenna zdobycz, że pierwotnie (w 1982 roku) została wydana na vis i była dostępna tylko na zamówienie pocztowe dla członków amerykańskiego fan clubu. Wersja dvd wyszła dopiero w roku 2005.

Film jest kompilacją nagrań z dwóch koncertów. Pierwszy odbył się w KCET Studios w LA w sierpniu 1974 roku, drugi w nowojorskim Palladium w październiku 1981. Nagrania wzajemnie przeplatają się, to znaczy mamy jeden utwór z 1974, po nim następuje utwór z Nowego Jorku, po nim znów powrót siedem lat wcześniej, następnie skok do 1981 roku i tak dalej. Wbrew pozorom jest to zabieg dość często stosowany na koncertowych albumach Zappy. Jednak w wersji video spotkałem się z tym po raz pierwszy.

Oba składy łączy tylko postać lidera. Skład z lat siedemdziesiątych tworzy sześć osób, a wybijającą się postacią jest świetny wokalista, saksofonista i flecista Napoleon Murphy Brock. Warto zwrócić uwagę na Ruth Underwood grającą na ksylofonie i instrumentach perkusyjnych. Repertuar koncertu z LA oparty jest głównie o utwory z płyt „Apostrophe (‘)” i „Over-Nite Sensation”, ale nie zabrakło też kawałka „Florentine Pogen”, który jest wokalnym popisem pana Brocka.

Zespół z lat osiemdziesiątych to zupełnie inna historia. Zappa zgromadził wtedy grupę niezwykle uzdolnionych muzyków, z których na pierwszy plan wybijają się Bobby Martin (wokal, saksofon, klawisze), świetny perkusista Chad Wackerman i dwudziestojednoletni wtedy Steve Vai, dziś uznana gwiazda gitarowego wymiatania. Warto zwrócić uwagę na wykonanie „Steve’s Spanking”, gdzie młody Vai daje popis gry na gitarze. Repertuarowo dominują kompozycje z przełomu lat 70-tych i 80-tych, jak choćby „Cocaine Decisions”, „Flakes” czy wspomniany już wcześnie utwór mówiący o tym jak Steve V. zabawiał się z jedną... damą.

Granie na żywo jest przeplatane absurdalnymi scenami z pokoju nagrań, gdzie widzowie mają okazję zapoznać się ze specyficznym poczuciem humoru Zappy. Mamy więc fragment włoskiej piosenki, w której podmiot liryczny śpiewa o swym przyrodzeniu, trochę pierdów o nowoczesnej technice nagraniowej oraz trochę animacji plastelinowych ludzików – przypomina to fragmentami film „Uncle Meat”. Generalnie jest wesoło, choć pewne sceny mogą uchodzić w niektórych kręgach za niesmaczne.

Fantastyczne video. Jako frankofil jestem niesamowicie uradowany, że w końcu udało mi się obejrzeć „The Dub Room Special”. A jako, ze stoi teraz na półce z pewnością jeszcze nie raz zagości w moim odtwarzaczu.

Poniżej utwór „Stinkfoot” z opisywanego filmu.

Banksy, czyli street-żart

2011-01-31T11:07:00.007+01:00

Moim zdanie jednym z głównych celów artysty jest wytyczanie nowych prądów w sztuce. Do tego można dodać kolejną cechę związaną z rozwojem działalności artystycznej ostatniego stulecia. Twórca może sprawić, że przetworzenie lub połączenie znanych motywów może dać nową wartość. Przykładem może być twórczość Andy Warhola, muzyka Rolling Stones czy The Beatles czy filmy Quentina Tarantino. Ważne by twórca jasno określił ramy w których mieszczą się jego dokonania. Frank Zappa w swojej książce podawał interesujący przykład:

„Jeżeli John Cage powie, że przyłoży mikrofon do swojego gardła i będzie jednocześnie pił sok marchwiowy to będzie to jego kompozycja. Twórca określił, że to jest jego dzieło. Bez włożenia tej czynności w ramy to tylko facet pijący sok.”

Jedną z cech sztuki jest również element prowokacji. Czasem używa się do tego satyry. By pokazać pewne zjawiska, czy to negatywne czy pozytywne twórca może starać się je przejaskrawić. W ten sposób można zwrócić uwagę większej ilości odbiorców.

Street-art, czyli, upraszczając, graffiti do niedawna znajdował się na cenzurowanym. Wielokrotnie zaliczano działania performerów jako akty wandalizmu. Ale podejście do tego typu ekspresji artystycznej nie jest jednoznaczne. Oczywiście jak ktoś napisze na ścianie „Legia chuj”, czy „Zenek ma kartofla zamiast nosa” to, mimo prowokującej treści (j.w.) będzie to tylko akt wandalizmu. Jednak niektóre graffiti, jak choćby te, których zdjęcia ilustrują ten tekst należy uznać za sztukę. Sztukę uliczną, czyli Street-art.

Obejrzałem ostatnio film dokumentalny „Wyjście przez sklep z pamiątkami”. Reżyserem jest Banksy, czołowy przedstawiciel sztuki graffiti. Film jest opowieścią o nim samym, a zarazem historią przebicia się sztuki graffiti na salony. Jednocześnie film jest prowokacją artystyczną, dziełem, przy pomocy którego artysta stawia pytanie co jest sztuką. Czy akceptacja działań marketingowych, kreacja pewnych zjawisk i dzieł na rynku sztuki i w świadomości odbiorców tworzą z ulicznych malowideł dzieła sztuki godne umieszczenia w galeriach i muzeach? To ważkie pytania, tym bardziej, że dotyczą dziedziny odbieranej niezwykle subiektywnie.

Film opowiada historię Thierry’ego Guetty, Francuza zamieszkałego w Los Angeles, który owładnięty jest obsesją nagrywania wszystkiego na video. Pewnego razu rejestruje moment powstania graffiti. Wydarzenie to staje się inspiracją do nakręcenia dokumentu o Street-arcie. Guetta jeździ po Europie i USA dokumentując prace grafficiarzy. W pewnym momencie, po wielu staraniach napotyka Banksy’ego, ikonę twórczości ulicznej. Znajomość z artystą staje się inspiracją do tworzenia swojej wersji Street-artu. Banksy namawia Francuza na wystawę. I tu zaczyna się najciekawsza część filmu. Banksy jest artystą nietuzinkowym. Jego twórczość może się podobać lub nie, natomiast nie można jej odmówić oryginalności. Dzieła Guetty są natomiast odtwórczym powieleniem tego, co w sztukach plastycznych dokonali inni. Powielanie wzorów Warhola jest drogą na manowce. I o to chodzi w tym filmie. Banksy, tworząc film z elementami mockumentary chce sprawić by odbiorca zastanowił się nad tym, czym naprawdę jest sztuka. „Wyjście przez sklep z pamiątkami” mówi też o tym jak zręczna manipulacja i wykorzystanie mediów może sprawić, że ktoś praktycznie nieznany, a jednocześnie mierny i mało pomysłowy, może stać się osobą poważaną na salonach sztuki. Banksy zderzając siebie i swoją twórczość z działalnością Guetty pokazuje funkcjonowanie współczesnego rynku odbiorców sztuki. Reżyser prowokuje do zastanowienia się nad podejściem do artyzmu jako takiego. Zmusza też widza to refleksji, a przede wszystkim do tego by zaczął myśleć samodzielnie.

Film zawiera kilka interesujących pomysłów Bansky’ego – performance w Disneylandzie, gdzie artysta ustawia dmuchaną lalkę ubraną jak więzień z Guantanamo, banknoty dziesięciofuntowe z księżną Dianą zamiast Elżbiety II, które są honorowane na festynie w centrum Londynu, akcja malowania mury na granicy izraelsko-palestyńskiej. Takich przykładów można podać jeszcze więcej. Wszystko to, nawet jeśli jest obliczone li tylko na prowokację, zmusza do myślenia. I taki jest właśnie ten film.

„Wyjście przez sklep z pamiątkami” uzyskało nominację do Oscara w kategorii najlepszy film dokumentalny. Mimo, że wśród nominowanych w tej kategorii obrazów jest doskonały „Restrepo”, opowiadający o amerykańskich żołnierzach na misji w Afganistanie, ja jednak trzymam kciuki za dzieło Banksy’ego. A czytelnikom polecam gorąco seans tego filmu. To nie będzie czas stracony.

Tytuł: Wyjście przez sklep z pamiątkami
Tytuł oryginalny: Exit Through the Gift Shop
Reżyseria: Banksy
Obsada: Banksy, Shepard Fairey, Thierry Guetta, Rhys Ifans, Space Invader, Joshua Levine
Rok produkcji: 2010

P.S. Zdjęcia pochodzą z różnych źródeł, w tym z oficjalnej strony Banksy’ego.

Wampir w PRL, czyli jak Pilipiuk zrobił mnie w konia

2011-01-24T11:33:00.003+01:00

Andrzej Pilipiuk to specjalista od fantastyki rozrywkowej. Zasłynął cyklem opowiadań o bimbrowniku-egzorcyście Jakubie Wędrowyczu. Poza tym napisał kilka innych powieści i trzy zbiory opowiadań. Zresztą, nie będę opisywał dorobku tego pisarza, gdyż informacje na temat twórczości tego pisarza można bez problemu znaleźć na wielu stronach internetowych.

Pisarz od początku stawiał na twórczość skierowaną do szerokiego grona odbiorców. Niewybredny humor, połączony z lekkim piórem sprawił, że ta strategia okazała się słuszna. Pilipiuk należy do autorów, których książki osiągają bardzo wysokie, jak na obecne standardy czytelnictwa, nakłady. Zresztą sam pisarz, jakby dystansując się od swego sukcesu komercyjnego, żartuje nazywając siebie Wielkim Grafomanem. Lubię sięgnąć po jego książki, gdyż dostarczają mi rozrywki. To lektura łatwa, szybka i w miarę przyjemna. Po zanurzeniu się w światy Dukaja, Huberatha czy Llosy czasem warto sięgnąć po pozycje o mniejszym ciężarze gatunkowym. Choćby dla relaksu i odreagowania.

Kilka dni temu zakupiłem najnowszą pozycję Pilipiuka „Wampir z M—3”. Miała to być zabawna opowieść o wampirach w świecie późnego PRLu (druga połowa lat 80-tych XX wieku). Zapowiedź brzmiała zachęcająco, bo zderzenie realiów ludowej Ojczyzny z postaciami wampirów sugerowałoby zabawę nie pozbawioną klimatu, smaczków i humoru. Czy tak się stało?

Moim zdaniem – zdecydowanie nie. Czytelnika czeka wiele rozczarowań. I to na kilku płaszczyznach. Po pierwsze to nie powieść. To zbiór opowiadań połączonych kilkoma głównymi bohaterami. Niby postacią pierwszoplanową jest licealistka Gosia, która po samobójczej śmierci przeistacza się w wampira, ale w zależności od rozdziału (opowiadania raczej) pierwszoplanowe role spełniają też inne postaci. To, że nie jest to powieść nie przekreśla wartości danej pozycji, ale wydawca i sam autor z uporem maniaka podkreślali, że jest to zwarta opowieść. A nią „Wampir z M-3” nie jest. Najgorsze jest jednak to, że Pilipiuk powtarza stare, zgrane motywy. Niektóre z opowieści to nawet autoplagiat – jak o egipskiej mumii, która ożyła. Pomijają, że jest to nawiązanie do filmu „Mumia”, o co zresztą autorowi chodziło, to jednak szkic narracyjny przypomina jedno z opowiadań z serii wędrowyczowskiej. Tal samo jak opowieść o szukaniu „Necronomiconu”, czy Urban legend w postaci czarnej wołgi. Te stereotypy, które można było wdzięcznie sparodiować wyszły topornie, bez polotu. Czyżby zabrakło pomysłów? To może lepiej nie wydawać trzech książek rocznie tylko jedną? Będzie mniejszy problem.

Kolejnym zarzutem jaki można postawić „Wampirowi” jest bezbarwność postaci. Pilipiuk zapowiadał, że ma być to częściowo parodia popularnego obecnie cyklu „Zmierzch”. Ale czy chodziło o to by napisać równie złą, bezpłciową książkę? Chyba nie na tym polega parodia. Przynajmniej tak mi się wydaję. Choć, cytując nieśmiertelne słowa klasyka mogę znajdować się w „mylnym błędzie”. Wracając do meritum. Ani wampirka Gosia, ani Igor, Marek, czy szef warszawskich wampirów nie przyciągają uwagi czytelnia. To puste sztampy, które bardziej irytują niż potrafią zaciekawić. Te wampiry są po prostu nudne. A to już skandal. Wampir może być dobry, zły, wkurzający, krwawy itd., ale nie może być nudny. Musi być wyrazisty, bo taka jest popkulturowa cecha krwiożerców. Wystarczy spojrzeć na serial „True Blood” czy wampiry z książkowej serii „Nekroskop” Briana Lumleya. A u Pilipiuka to przekrój prlowskiego społeczeństwa (licealistka, emerytowany naukowiec, robotnik w fabryce itd.), tylko jego przedstawiciele co tydzień muszą wypić cztery łyki krwi. I tyle. Jedynymi wyrazistymi postaciami, występującymi nota bene marginalnie, są Adelajda, babcia Gosi oraz Tomasz Nowak czyli Pan Samochodzik pokazany jako miłośnik alkoholu i wdzięków młodych harcerek.

Szwankuje też opis rzeczywistości drugiej połowy lat 80-tych XX wieku. Opis zakupów na „Różycu” zrobi wrażenie tylko na kimś kto nigdy nie był na targowisku. Poza tym nie każdy w latach 80-tych był fanem Limahla, a autor uważa, że to była chyba najważniejsza dla ówczesnej młodzieży postać anglosaskiej popkultury. Ubecja też jest bezpłciowa, prascy ziomale jacyś nieatrakcyjni. Chyba dla odreagowania poczytam sobie „Złego” Tyrmanda.

Ostatnia kwestia to język. Pilipiuk pisze prosto, miejscami wręcz siermiężnie. Prostota sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie (w moim przypadku 3 godziny). Problemem jest, gdy autor na siłę próbuje parodii dzisiejszego języka młodzieżowego. Jest taka scena gdy prascy ziomale proszą wampiry o pomoc. Przemowa kolesia, która ma kilkadziesiąt zdań jest przetykana co drugie słowo kwestią „urwał”. Czytanie tego fragmentu to prawdziwa męczarnia dla czytelnika. Nie można było po prostu pięć razy użyć słowa „kurwa”, do chuja grzecznie pytam? Ale pan jest zabawny panie Andrzeju. No po prostu boki zrywać ze śmiechu.

Reasumując nie polecam jej książki nikomu. Nudne, bezpłciowe i słabo napisane. Swój egzemplarz sprzedam na Allegro, bo ilość fanów Pilipiuka jest dość duża, a podejrzewam, że mojej recenzji i tak nie przeczytają.

P.S. W sieci pojawiło się już kilka pozytywnych recenzji tej książki. Nie rozumiem tych ludzi. Albo dostali egzemplarze recenzenckie i głupio im książkę zjechać, albo są kompletnymi idiotami.

Andrzej Pilipiuk „Wampir z M-3”
data wydania: 2011
ISBN-13: 978-83-7574-223-7
Wydawca: Fabryka Słów

Zapowiada się piękny rock

2010-12-21T12:28:00.002+01:00

Koniec bieżącego roku obfituje w informacje o czekających nas w 2011 atrakcjach koncertowych. O części z nich było już wiadomo od kilku miesięcy, o pozostałych dowiedziałem się wciągu ostatnich kilku dni.

Na pierwszy ogień idzie Black Label Society. Kapela Zakka Wylde’a zagra w warszawskiej Stodole 9 marca 2011. Muszę się pochwalić, że mam już bilet. Bardzo się cieszę, że w końcu będę mógł zobaczyć jednego z najlepszych gitarzystów świata na żywo. Ostatnia płyta BLS „Order Of The Black” długo gościła w moim odtwarzaczu, a nie muszę dodawać, że jak każdy fan czekam też na stare kawałki. A może jakaś niespodzianka? Chociażby set akustyczny. Zdarzało się to już na koncertach BLS, więc może i w Warszawie…

11 kwietnia 2011. Łódź, Atlas Arena. W ramach trasy „European Carnage Tour” zagrają Slayer i Megadeth. Koncert Slayera na Sonisphere był niesamowitym przeżyciem, zresztą pisałem o tym w swej relacji z festiwalu. W hali wrażenia mogą być jeszcze lepsze. Megadeth to od ponad 20 lat jedna z moich ulubionych kapel metalowych, więc nie muszę dodawać, że już się cieszę.

Na deserek kolejna edycja Sonisphere. Gwiazdą główną będzie Iron Maiden, potwierdzony został udział Motorhead (Lemmy rulez!). Plotki głoszą, że dołączą do nich Rammstein, Slipknot i Acid Drinkers.

Ze znajomymi rozmawiamy też o wyjeździe na Wacken. Lista zespołów przyprawia o drżenie serca każdego fana ciężkiej muzy. Ozzy Osbourne, Motorhead, Judas Priest, Suicidal Tendencies, Sodom... Cena to 120 euro. Całkiem zachęcająca.

Podsumowując muszę przyznać, że szykuje się świetny rok koncertowy. Byleby pieniędzy starczyło :)